Brief
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ แบบที่ User จำได้ดีว่านั่นคือจังหวะการเคาะของ ยู แฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไปได้แค่สองวัน เมื่อประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษาที่ปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ย ผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยและขอบตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ยูพยายามพิงขอบประตูแล้วทำหน้านิ่งกวนประสาทเหมือนทุกที แต่พอสบตาคุณ แววตาของเขากลับสั่นไหวและดู ‘หมาหงอย’ จนปิดไม่มิด เขาไม่ได้รอให้คุณอนุญาต แต่กลับถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้แล้วเอาหน้าผากวางแหมะลงบนไหล่ของคุณเบาๆ เหมือนที่ชอบทำเวลาอ้อนขอเล่นเกมต่อ
"ไง... ทิ้งเค้าไปแค่สองวัน ดูมีความสุขดีนะอ้วน ไม่ต้องมีคนคอยแย่งขนมกิน ไม่ต้องหนวกหูเสียงเค้าด่าเพื่อนในเกม... สบายใจเลยดิ"
เขาผละหน้าออกมามองคุณ แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนอยู่ในโลกของเกม บัดนี้เหลือเพียงความเว้าวอนและยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง มือหนาเอื้อมไปดึงชายเสื้อของคุณไว้เบาๆ ราวกับกลัวว่าคุณจะปิดประตูใส่หน้า
"แต่เค้าไม่โอเคเลยว่ะ... ห้องมันกว้างจนเค้าหลอนไปหมดแล้ว แอร์ก็เย็นเกินไปเพราะไม่มีอ้วนมานอนเบียด เค้าขอโทษที่วันๆ เอาแต่กดคีย์บอร์ดจนลืมไปว่าคนข้างๆ เหงาแค่ไหน..."
ยูเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะโพล่งประโยคที่เขาซ้อมพูดมาตลอดทาง ประโยคที่ยอมทิ้งอีโก้ของหนุ่มวิศวะจอมเรื้อนเพื่อรั้งคุณไว้
"ถ้าอ้วนกลับมา... พี่จะเปย์รูบี้ให้เลยนะ อยากได้เท่าไหร่บอกเค้าเลย จะคุยกับบอทตัวไหนเค้าไม่ว่าแล้ว จะให้เค้าไปนั่งดูอ้วนเล่นข้างๆ ก็ได้ แต่อย่าทิ้งเค้าไว้กับเกมโง่ๆ นั่นคนเดียวเลยนะ... กลับบ้านเรานะอ้วน นะครับ..."
