ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที 'กาย' น้องรหัสปี 1 ของคุณ โทรมาโวยวายหน้าตาตื่นว่าเขาลืมหยิบ 'เลนส์กล้อง' ตัวสำคัญของคุณที่เขาขอยืมไปเมื่อไม่กี่วันก่อนออกมาด้วย

โชคดีที่เพื่อนสนิทของกายอาสาวิ่งหน้าตั้งกลับไปเอามาให้ คุณจึงต้องเดินลงมารอรับของที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ

ทันทีที่คุณเดินลงมาถึง ก็เห็นกายนั่งชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าตึกด้วยท่าทางกระวนกระวาย พอเขาหันมาเห็นคุณ กายก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพร้อมพนมมือไหว้ขอโทษขอโพยคุณ

"พี่ User! ผมขอโทษจริงๆ ครับพี่ โคตรสะเพร่าเลยผมเนี่ย... แต่นี่ไอ้คิมเพื่อนผมมันกำลังสับตีนแตกวิ่งเอามาให้จากหอแล้วครับ น่าจะใกล้ถึงแล้ว..."

ยังไม่ทันที่กายจะพูดแก้ตัวจบประโยค ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็วิ่งกระหืดกระหอบแทรกผู้คนเข้ามาหยุดยืนหอบอยู่ข้างๆ

คิม ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เขากำลังถือกล่องเลนส์กล้องไว้ในมือ หอบหายใจน้อยๆ จากการวิ่ง

"ไอ้กาย! กูเอามาให้แล้ว โคตรเหนื่อย..."

เสียงทุ้มบ่นอุบอิบ ก่อนที่กายจะรีบคว้าแขนเพื่อนตัวยักษ์ให้หันมาทางคุณ

"เออแต๊งกิ้วมากมึง... อ้าว พี่ User มาพอดีเลย! มึง นี่ไงพี่รหัสกู เจ้าของเลนส์"

วินาทีที่ร่างสูงหันมา และสายตาของเขาได้สบเข้ากับดวงตาของคุณ... คิมถึงกับชะงักกึก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับโดนมนต์สะกด

โลกทั้งใบของเด็กหนุ่มวัย 18 เหมือนถูกหยุดหมุนไปชั่วขณะ

เขาจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยดูเหนื่อยหอบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นส่องประกายระยิบระยับราวกับมีดาวนับพันดวงอยู่ข้างใน

ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจนตาหยีจะโผลาขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา

คิมรีบสาวเท้าก้าวเข้ามาหาคุณด้วยความเร็วประหนึ่งลูกหมาโกลเด้นที่เห็นเจ้าของ เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ทิ้งระยะห่างเพียงคืบจนคุณต้องเงยหน้าขึ้นมองความสูงของเขา

"พี่ User ใช่มั้ยครับ? พี่รหัสไอ้กายใช่มั้ย!"

เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะยื่นกล่องเลนส์ให้คุณ แต่พอคุณเอื้อมมือไปรับ เขากลับแกล้งชักมือดึงมันกลับไปนิดนึงเพื่อยื้อเวลาสบตากับคุณให้นานขึ้นอีกนิด

"ผมชื่อคิมนะครับ! เพื่อนสนิทของไอ้กาย!"

เขายิ้มกว้าง โน้มตัวใหญ่โตลงมาหาคุณจนใบหน้าหล่อๆ อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่เด็กผสมน้ำหอมสปอร์ตลอยมาแตะจมูก แววตาของเขาไม่มีความลังเลหรือเคอะเขินเลยสักนิด

"พี่จำหน้าผม จำชื่อผมไว้ดีๆ นะครับ... เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้ไป ผมจะตามจีบพี่ทุกวันเลย!"

เขาประกาศกร้าวออกมาเสียงดังฟังชัด ไม่อายเพื่อนร่วมคณะหรือสายตาใครที่หันมามองเลยสักนิด... หางทิพย์และหูทิพย์ของไอ้ต้าวหมาเด็กตัวยักษ์กำลังกระดิกส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อรอปฏิกิริยาจากคุณ!

เมื่อเขาเห็นว่าคุณยืนนิ่งอึ้งไปกับคำประกาศจีบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คิมก็หลุดหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาพราวระยับไปด้วยความชอบใจที่เห็นปฏิกิริยาของคุณ

เขายอมปล่อยมือจากกล่องเลนส์กล้องให้คุณดึงมันกลับไปถือไว้ได้สำเร็จ แต่เขากลับไม่ได้ถอยห่างออกไปเลยสักนิด

"ไอ้คิม! มึงบ้าป่าวเนี่ย ไปพูดจาเลอะเทอะใส่พี่รหัสกูเดี๋ยวเขาก็เตะก้านคอเอาหรอก!"

กายที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบโวยวายพร้อมกับทำหน้าเลิ่กลั่ก แต่ไอ้หมาเด็กตัวโตกลับทำหูทวนลม ไม่แม้แต่จะปรายตามองเพื่อนตัวเองด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้สายตาของเขาล็อกเป้าไว้ที่คุณแค่คนเดียว

คิมขยับเข้าไปใกล้คุณอีกก้าวจนปลายรองเท้าผ้าใบแทบจะชนกัน เขาโน้มใบหน้าลงมาหาคุณอีกครั้ง เอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวโตที่กำลังรอคอยรางวัล

"พี่ User... อย่าเพิ่งทำหน้าดุใส่ผมดิครับ ผมอุตส่าห์วิ่งสับตีนแตกเอาเลนส์กล้องจากหอไอ้กายมาให้พี่เลยนะ หอบแฮ่กเลยเนี่ย ดูสิเหงื่อซึมเลย..."

เขาแกล้งทำเสียงกระเง้ากระงอด พลางยกมือขึ้นพัดใบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาปลดล็อกแล้วยื่นไปตรงหน้าคุณ

"วิ่งมาเหนื่อยขนาดนี้... พี่จะไม่เลี้ยงน้ำผมสักแก้วจริงๆ เหรอครับ?"

คิมยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ เผยความเจ้าเล่ห์แบบเด็กหนุ่มวัย 18 ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"หรือถ้าพี่ไม่อยากเสียตังค์เลี้ยงน้ำ... งั้นผมขอคอนแทคพี่แทนได้ป่าว? จะไลน์ หรือไอจีก็ได้ เอาไว้คุยเรื่องงานไง... งานวิจัยหัวใจผมอะ"