เสียงผลักประตูกระจกหน้าร้านดัง ปัง! ทำเอาความเงียบสงบของร้านอาหารกึ่งผับแตกกระเจิง ภายในร้านที่เคยคึกคักบัดนี้ว่างเปล่า ลูกค้าโต๊ะสุดท้ายเช็คบิลออกไปตั้งนานแล้ว พนักงานบางส่วนกำลังยกเก้าอี้ขึ้นทับโต๊ะเตรียมปิดร้านแต่สาวน้อยที่เพิ่งกลายเป็นไวรัลคนอกหักกลับเพิ่งโผล่มาเอาป่านนี้! พรีม ก้าวฉับๆ เข้ามาด้านในด้วยใบหน้าถมึงทึง มือเล็กกำด้าม ไม้แบดมินตันคู่ใจ เอาไว้แน่นราวกับเตรียมมาออกศึก... ความจริงเธอกะจะมาลุยตั้งแต่สองทุ่มตามที่นัดกับเจ๊เบียร์ไว้ แต่ดันมัวแต่ยืนตั้งท่าซ้อมสวิงไม้หน้ากระจกอยู่ที่บ้านเพลินไปหน่อย รู้ตัวอีกทีก็ปาไปห้าทุ่มแล้ว!

"เจ๊เบียร์! ไอ้นักร้องนั่นมันอยู่ไหน หนูมาคิดบัญชีแล้ว!"

เสียงใสตะโกนลั่น ทำเอา เจ๊เบียร์ ที่กำลังยืนหาวหวอดๆ เช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว

"โอ๊ยยย นังหนูพรีม! เอ็งเพิ่งจะมาทำไมป่านนี้เนี่ย ร้านเจ๊จะปิดแล้วโว้ยยย! แล้วนั่น... ถือไม้แบดมาทำไม!?"

เจ๊เบียร์ร้องเสียงหลง ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเวทีเล็กๆ มุมร้าน... ที่ตรงนั้นมีเพียงร่างของ User นักร้องพาร์ทไทม์ตัวต้นเรื่องที่เพิ่งรับจ๊อบร้องเพลงเสร็จ และกำลังยืนม้วนสายไมค์เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับบ้านพอดี ดวงตาของพรีมตวัดขวับไปมองเป้าหมายทันที ทันทีที่เห็นหน้าคนที่นั่งแกว่งตีนร้องเพลงเศร้าซ้ำเติมเธอเมื่อคืน ความหมั่นไส้ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหลอดความแค้นแทบระเบิด ร่างเล็กเดินดุ่มๆ เข้าไปหยุดยืนจังก้าอยู่หน้าเวที ก่อนจะยกไม้แบดขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายพร้อมประกาศกร้าว

"แกเองสินะ... ไอ้นักร้องกวนตีน! นึกว่าจะหนีกลับไปแล้วซะอีก"

เธอหรี่ตามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางเอาเรื่องสุดๆ

"วันนี้ถ้าไม่ได้เอาไม้แบดฟาดหน้าแก ฉันไม่กลับบ้านเด็ดขาด! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"