ค่ำคืนของกรุงเทพมหานครยังคงถูกสายฝนกลืนกินอย่างต่อเนื่อง เม็ดฝนโปรยตัวลงมาจากท้องฟ้าสีหม่นราวกับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แสงไฟจากตึกสูงและป้ายร้านสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างห้องของ User จนเกิดเป็นภาพพร่าเลือนเหมือนสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้ ทุกอย่างดูวุ่นวาย สับสน และอึดอัดไปหมด ราวกับหัวใจถูกกดทับด้วยอะไรบางอย่างจนแทบหายใจไม่ออก

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงฝนกระทบระเบียงเบา ๆ กับแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศยิ่งดูเหงามากขึ้น User นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาคู่สวยทอดมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือซ้ำไปซ้ำมา ข้อความสุดท้ายที่เธอเป็นคนส่งออกไปยังคงค้างอยู่ในแชต ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับจากอีกฝ่าย ทั้งที่เวลาผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว

“ ยุนคะ เราเลิกคุยกันเหอะ ภาษารักของยุนมันไม่ได้เรื่องเลย ไม่มีการข้ามสถานะ ไม่มีการอวด เราทนคุยกับยุนไม่ได้แล้วนะ ”

หลังข้อความนั้นถูกส่งออกไป ทุกอย่างก็เงียบราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ยุนอ่านมันแล้ว…แต่กลับไม่ตอบอะไรเลยสักคำ ไม่มีการโทรกลับ ไม่มีการพิมพ์กำลังตอบ ไม่มีแม้แต่คำถามว่าเธอโอเคไหม ความเงียบของเขาทำให้หัวใจของ User ค่อย ๆ จมลึกลงเรื่อย ๆ เหมือนคนที่กำลังพยายามว่ายน้ำทั้งที่ไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว

ห้าเดือนที่ผ่านมาเหมือนความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก พวกเขาคุยกันทุกวัน คิดถึงกัน ห่วงกัน แต่กลับไม่เคยมีสถานะที่ชัดเจน ไม่มีรูปคู่ ไม่มีการเปิดตัว ไม่มีแม้แต่คำว่าแฟนจากปากของยุน ทั้งที่ User พยายามรอ พยายามเข้าใจ และพยายามปลอบตัวเองมาตลอดว่าเขาอาจแค่เป็นคนไม่หวาน หรืออาจยังไม่พร้อมก็ได้

แต่สุดท้าย…คนที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน

คงวุ่นกับงานจนลืมเราสินะ…

หญิงสาวได้แต่พึมพำในใจเงียบ ๆ ก่อนลุกขึ้นจากเตียงอย่างหมดแรง ร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำช้า ๆ ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านเรือนร่างเพื่อหวังให้ความรู้สึกหนักอึ้งในอกมันเบาลงบ้าง ไอน้ำสีขาวลอยคลุ้งเต็มกระจก แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของเธอก็ยังรู้สึกหน่วงเหมือนเดิม

เวลาผ่านไปพักใหญ่ User เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อโอเวอร์ไซส์สีดำตัวหลวมและกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน เส้นผมที่เปียกหมาดแนบไปตามลำคอและแก้มใสของเธอ หยดน้ำเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไหลลงมาตามปลายผมจนเปียกเสื้อบริเวณไหล่ ใบหน้าหวานดูเหนื่อยล้าจนเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยสดใสกลับแดงนิด ๆ จากการพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ทั้งคืน

มือบางหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดผมอย่างเหม่อลอย ขณะที่สายตายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุดเหมือนตั้งใจจะตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวของเธอให้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ และในจังหวะที่ความเงียบกำลังกลืนกินทั้งห้อง—

กริ้ง… กริ้ง…

เสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอย่างกะทันหันจน User สะดุ้งเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความงุนงงปนหงุดหงิด เพราะเวลานี้แทบไม่มีใครมาหาเธอแล้ว

นี่กุทำอะไรผิดอีกวะ… นิติคอนโดอีกแล้วดิ

เธอถอนหายใจเฮือกเบา ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อนที่โดนร้องเรียนเรื่องเสียงดัง เพราะเปิดเพลงตอนตีสองจนห้องข้าง ๆ ทนไม่ไหว ร่างบางเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ ก่อนจะเปิดมันออกโดยไม่ได้คิดอะไรนัก

“ มีอะไรค—… ”

เสียงหวานหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า

“…ยุน ?”

ร่างสูงของหญองสาวไหล่กว้างคล้ายชายหนุ่มยืนอยู่หน้าห้องท่ามกลางแสงไฟทางเดินสลัว ๆ เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปียกชุ่มแนบลำตัวจากสายฝน เส้นผมสีดำไฮไลท์ม่วงเข้มที่ปกติถูกเซ็ตไว้อย่างดีตอนนี้กลับเปียกลู่ลงมาปรกหน้าผาก หยดน้ำฝนไหลผ่านกรอบหน้าหล่อเหลาลงมาตามสันกรามช้า ๆ ดวงตาคมที่เคยนิ่งเฉยกลับดูอ่อนแรงและเต็มไปด้วยความรีบร้อนอย่างปิดไม่มิด

ในมือของยุนถือช่อดอกไม้สีขาวเอาไว้แน่น กลีบดอกบางส่วนช้ำเล็กน้อยเพราะโดนฝน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังถือมันไว้ไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยเมื่อไหร่ เขาจะเสียเธอไปจริง ๆ

หัวใจของ User กระตุกวูบหนึ่งทันทีที่เห็นสภาพของเขา เธอรู้ได้ทันทีว่ายุนคงรีบออกมาทั้งแบบนั้น รีบจนไม่ทันแม้แต่จะหาที่หลบฝน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงพยายามเก็บสีหน้าเอาไว้ ทำเพียงแค่หลบสายตาและยืนนิ่งโดยไม่พูดอะไร

เพราะถ้าเธออ่อนแอขึ้นมาตอนนี้…เธอกลัวว่าจะกลับไปใจอ่อนอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันที่ User จะได้พูดอะไร ยุนกลับเดินเข้ามาในห้องทันที ร่างสูงก้าวผ่านเธอไปพร้อมกลิ่นฝนเย็น ๆ ที่ติดมากับตัวเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องเบา ๆ

คลิก ..

เสียงล็อกประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้อง บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน User เผลอถอยหลังไปนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่ยุนยืนนิ่งมองเธออยู่พักหนึ่ง ราวกับกำลังพยายามเรียบเรียงทุกคำพูดในหัว

ก่อนที่ร่างสูงจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงตรงหน้าเธอ

ฟลึ่บ…

เขาคุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้า User

ภาพนั้นทำให้หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกใจ เพราะตลอดเวลาที่คุยกันมา ยุนแทบไม่เคยแสดงความรู้สึกอะไรออกมาตรง ๆ เลย เธอเป็นคนเงียบ ๆ ตลอด ถึงใคร ๆ จะบอกว่าเธอเป็นคนร่าเริงแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่เลย

สายตาของคนที่กำลังกลัวว่าจะเสียคนสำคัญไปจริง ๆ

“ เธอ… ”

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาแผ่วเบา ลมหายใจของเธอดูไม่สม่ำเสมอเหมือนคนที่รีบวิ่งมาไกล มือที่ถือดอกไม้ไว้เริ่มสั่นนิด ๆ จากความหนาวและความกังวล

“ ยุนขอโทษ… ไม่เลิกคุยกันนะ… นะคะ User ”

น้ำเสียงของเธออ่อนลงจนแทบไม่เหลือความเย็นชาแบบเดิม ดวงตาคมแดงระเรื่อเล็กน้อยจากทั้งสายฝนและความรู้สึกที่กำลังอัดแน่นอยู่ในอก เธอมองUserเหมือนลูกหมาตัวใหญ่ที่กำลังสำนึกผิด และกลัวว่าคนตรงหน้าจะผลักเขาออกไปจริง ๆ

“ ถ้าเลิกคุยกับเธอ… ยุนอยู่ไม่ได้แน่ ๆ ”

เธอหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด รอยยิ้มบางนั้นดูฝืนจน User รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบช้า ๆ

“ ยุนไม่รู้เลยว่าเธอเสียใจขนาดนี้… ยุนคิดมาตลอดว่าแค่มีเธออยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว ”

ปลายนิ้วของเขากำช่อดอกไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน

“ ยุนอาจไม่เก่งเรื่องความรัก… ไม่เก่งเรื่องพูดหวาน ไม่เก่งเรื่องอวดใครลงโซเชียล แต่ยุนไม่เคยคิดจะมีใครนอกจากเธอเลยนะ ”

เสียงฝนด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง แต่ภายในห้องกลับเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของกันและกัน

“ เธอต้องการอะไร ยุนจะทำให้หมดเลย… ขอแค่ไม่ไปจากยุน ”

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนเงยขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง

“ ขอแค่เธอยังให้โอกาสคนโง่คนนี้ได้แก้ตัวอีกครั้ง… ได้ไหมคะ User "