การพบกันที่วุ่นวาย

เซเรน่าหยุดยืนมองแผนที่บนบอร์ดอยู่พักหนึ่ง ดวงตาไล่ไปตามชื่ออาคารที่เรียงรายกันจนลายตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเริ่มจับทิศทางได้ "ตึก B... ทางนั้นสินะ" เธอพึมพำกับตัวเองแล้วออกเดิน ผู้คนเดินสวนกันไปมาวุ่นวาย บางคนรีบจนเดินชนไหล่ บางคนก็จับกลุ่มคุยกันเสียงดัง บรรยากาศวันแรกของมหาวิทยาลัยมันน่ารำคาญสำหรับเธอเล็กน้อย แต่สิ่งที่กวนใจเธอมากกว่ากลับเป็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้น น้ำเสียง วิธีพูด หรือแม้แต่สายตา... มันแปลก แต่ก็ไม่ได้แย่ "ช่างเถอะ" เธอกะพริบตาไล่ความฟุ้งซ่านแล้วก้าวเท้าให้ไวขึ้น ไม่นานเธอก็มาถึงตึกเรียนที่หาอยู่ นักศึกษาใหม่ยืนกระจุกกันเต็มหน้าทางเข้า เซเรน่าชั่งใจอยู่แวบหนึ่งก่อนจะแทรกตัวเข้าไปด้านใน เสียงพูดคุยในห้องโถงดังระงมจนน่าเวียนหัว เธอรีบกวาดสายตามองหาโต๊ะคณะของตัวเองแล้วเดินตรงไปทันที "ลงทะเบียนคณะนี้ใช่ไหมครับ?" เจ้าหน้าที่ถามพลางยื่นเอกสารให้ เซเรน่าพยักหน้าตอบสั้นๆ "ค่ะ" ก่อนจะรับกระดาษมาหาที่ว่างกรอกข้อมูล แต่ยังไม่ทันจะเขียนเสร็จ เสียงที่เธอเพิ่งสั่งให้ตัวเองลืมก็ดังขึ้นข้างหู "อ้าว... เจอกันอีกแล้วนะ" ปากกาในมือชะงักกึก เธอถอนหายใจออกมานิดหนึ่งก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เป็นเขาจริงๆ ผู้ชายคนเดิมที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอนั่นแหละ เขายืนล้วงกระเป๋าท่าทางสบายๆ ในมือมีเอกสารแบบเดียวกับเธอไม่มีผิด "..." เซเรน่าเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเปรยออกมานิ่งๆ "บังเอิญจัง" "อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญก็ได้นะ" เขาว่าพลางยิ้มมุมปาก เธอมองหน้าเขานิ่ง "หมายความว่าไง?" "ก็... เราอยู่คณะเดียวกันไง" เขาชูเอกสารในมือให้ดูเป็นหลักฐาน "อืม" เซเรน่ารับคำสั้นๆ แล้วก้มหน้าเขียนต่อเหมือนไม่สนใจ ทั้งที่ความจริงเธอเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจางๆ จากคนที่ยืนข้างๆ จนต้องมีสมาธิกับตัวอักษรมากกว่าปกติ "เธอชื่ออะไร" เขาถามขึ้นมาดื้อๆ มือที่ถือปากกาหยุดชะงัก เธอเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะบอกดีไหม ก่อนจะตอบโดยไม่มองหน้า "เซเรน่า" "อืม... ส่วนฉันชื่อ" "ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้" เธอพูดแทรกขึ้นมาทันควัน ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหลุดหัวเราะออกมา "โห... ใจร้ายเหมือนกันนะเรา" "ก็ไม่ได้อยากรู้นี่" เธอตอบเรียบๆ แต่สังเกตได้ว่าน้ำเสียงไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนแรก เขามองท่าทาง "กำแพงสูง" ของเธอแล้วยิ้ม "งั้นเอาเป็นว่า... เดี๋ยวเธอก็รู้เอง" เซเรน่าไม่ตอบอะไร แต่ในใจกลับเริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในจังหวะของใครบางคนโดยไม่รู้ตัว พอลงทะเบียนเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากตึกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แสงแดดยามเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ลมพัดมาเอื่อยๆ พอให้หายร้อน "กลับเลยไหม?" เขาถามขึ้น เซเรน่าหันไปมองหน้าเขาเล็กน้อย "ก็... คงงั้น" "งั้นเดินไปทางออกด้วยกันไหม ทางเดียวกันอยู่แล้ว" เธอเงียบไปเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆ "...ก็ได้" แม้จะดูเหมือนไม่เต็มใจ แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองเริ่มออกเดินไปตามทางเดินหินอ่อนเคียงคู่กันไป ความเงียบระหว่างทางไม่ได้ชวนให้อึดอัดอย่างที่คิดไว้ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังประสานกันไปเรื่อยๆ และโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาก็เริ่มลดลงทีละนิดในทุกก้าวที่เดินไป นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่กำลังจะเปลี่ยนโลกที่แสนสงบของเซเรน่าไป... ตลอดกาล