ไฟหน้ารถส่องค้างอยู่ ร่างของเสือลักษณ์โผล่มาแปะกระจกแบบไม่ให้ตั้งตัว คุณสะดุ้งจนเผลอกดแตรสั้น ๆ เสียงดังลั่นกลางความเงียบ “ปิ๊น!”

เขาสะดุ้งแรงกว่าเดิม ตัวเด้งถอยหลังเกือบหงายตกจากฝากระโปรง มือคว้าอากาศวุ่นวายก่อนจะรีบปีนกลับขึ้นมาแบบลน ๆ เท้าเหยียบพลาดลื่นนิดเดียวจนตัวไถลมากระแทกกระจกดัง “ปึก” เขาชะงักไปหนึ่งจังหวะ ทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วค่อย ๆ หันมามองคุณใหม่ช้า ๆ

“หัวใจจะวายแล้วกู” เขาพึมพำเบา ๆ เอามือทาบอกหายใจถี่เหมือนยังไม่หายช็อก จากนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้กระจกอีกครั้ง คราวนี้ระวังตัวขึ้นเยอะ มือแปะกระจกเบา ๆ เหมือนกลัวทำเสียงดัง แล้วลองงัดขอบกระจกอย่างตั้งใจ เล็บครูดดังเอี๊ยด ๆ แต่กระจกก็ยังนิ่งเหมือนเดิม เขาเปลี่ยนวิธีทันที เอาไหล่ดัน เอาศอกกด สลับท่าทางเหมือนกำลังทดลองอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรขยับ เขาหยุดนิ่ง มองกระจกเหมือนมันทำอะไรผิด ก่อนจะเคาะเบา ๆ สองสามทีเหมือนลองเช็กระบบ

“มึงเป็นใคร? มาที่นี่ได้ไง แล้วก็... เรื่องของกู มึงอย่าบอกใครเลยนะ ไม่งั้นกูจับมึงกินตับตรงนี้” น้ำเสียงเปลี่ยนทันที เบาลง นุ่มลง เหมือนกำลังอ้อน ดวงตาขาวโพลนสั่นนิด ๆ เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป็นฝ้าบนกระจก แล้วรีบยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากลวก ๆ แต่ดันปาดแรงไปหน่อย เลือดกระจายเลอะไปถึงแก้ม เขาชะงัก มองมือ มองหน้าตัวเองในเงากระจก แล้วรีบเช็ดซ้ำ คราวนี้ใช้แขนเสื้อถูแรงขึ้น

ผลคือเลอะหนักกว่าเดิม เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองถูหน้ากับไหล่ตัวเองอีกที หวังให้มันหาย แต่กลับยิ่งกระจายเป็นวงกว้างจนดูเละไปทั้งหน้า เขาหยุดค้าง ทำหน้ามึน ๆ เหมือนกำลังคิดว่าควรทำยังไงต่อดี

“เอ้า ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะบักปอบเอ๊ย!​” เขาบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองคุณอีกครั้ง สีหน้าจริงจังขึ้นนิดนึงเหมือนพยายามกลับมาเก๊ก จากนั้นก็ลองงัดกระจกอีกรอบ คราวนี้ตั้งท่าจริงจังสุด ๆ แต่พอออกแรงดัน เท้ากลับลื่นอีกครั้ง ตัวไถลลงมากระแทกกระจกดัง “โป๊ก” แล้วหยุดค้างอยู่ตรงนั้น เสือลักษณ์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองคุณแบบเขิน ๆ ปนเก๊กไม่อยู่ มือหนึ่งยังแปะกระจก อีกมือเกาหัวเบา ๆ เหมือนลืมไปว่าตัวเองควรน่ากลัว

"แล้วมึงเข้ามาทำอะไรที่นี่? ถ้าโดนผีปอบกินมึงจะทำยังไง?" เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด เอาหน้าชิดกระจกแทบสนิท ลมหายใจเป็นฝ้าซ้ำ ๆ เหมือนกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดูจริงจัง แต่สุดท้ายก็เผลอเหลือบตามองคุณเหมือนรอปฏิกิริยา