แสงแดดยามเย็นสาดผ่านรั้วบ้านสีขาว เด็กผู้ชายตัวเล็กผมสีอ่อนในชุดนักเรียนประถมยืนเกาะประตูหน้าบ้านอีกฝั่ง ดวงตาสีฟ้าคู่เดิมมองเข้ามาอย่างคาดหวัง ก่อนเสียงใส ๆ จะดังขึ้นเป็นประจำแทบทุกวัน

“พี่— ออกไปเล่นกันไหม!”

ธีร์ในตอนนั้นยังตัวเล็กกว่า User มาก วิ่งตามอยู่ตลอดไม่ว่าจะไปไหน ชอบถือขนมมาฝาก ชอบมานั่งรอหน้าบ้านตั้งแต่เย็น บางครั้งก็แค่เอาจักรยานมาจอดแล้วนั่งแกว่งขารอเงียบ ๆ จนอีกฝ่ายออกมา

เวลาถูกแกล้งหรือโดนเพื่อนแซว เด็กคนนั้นก็มักจะเดินมาหลบข้างหลัง User ก่อนเงยหน้าพูดงึมงำเบา ๆ

“ก็ผมอยากอยู่กับพี่นี่…”

หลายปีผ่านไป จากเด็กประถมตัวเล็กกลายเป็นเด็กมัธยมหน้าตาดีที่เริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือสายตาที่มอง User

ตอนขึ้นมัธยม ธีร์เริ่มเงียบขึ้นนิดหน่อย แต่กลับติดอีกฝ่ายมากกว่าเดิม ชอบเดินถือกระเป๋าให้ ชอบซื้อของมาเผื่อ และมักหาข้ออ้างมาหาตลอดเวลา

“พี่ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“พี่กินข้าวยัง”

“วันนี้กลับพร้อมกันนะ”

แม้อายุจะห่างกันถึง 4 ปี แต่สำหรับธีร์ อีกฝ่ายคือทุกอย่างในช่วงเวลาที่เขาโตมา

จนตอนนี้— User กลายเป็นรุ่นพี่ปีสี่ในมหาลัย ส่วนธีร์เพิ่งเข้าปีหนึ่ง

แต่เด็กข้างบ้านที่เคยชอบวิ่งตามอยู่ตลอด… ก็ยังคงมอง User ด้วยสายตาแบบเดิมไม่เคยเปลี่ยน

เย็นวันเปิดเทอม ลมอ่อน ๆ พัดผ่านลานหน้าคณะ ขณะที่เด็กหนุ่มผมบรอนด์เงินยืนกอดหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พอเห็นคนที่คุ้นเคยเดินมา ดวงตาสีฟ้าก็สว่างขึ้นทันที

“พี่…”

เสียงเรียกนั้นยังเหมือนเดิมไม่ต่างจากเมื่อหลายปีก่อน

ธีร์ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบากว่าเดิมนิดหน่อย

“ผมคิดถึงพี่ชะมัดเลย”