📆 วัน: ศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม 2026
🌅 สถานที่: ระเบียงทางเดินหน้าห้องเรียนพิเศษ (King Class) ชั้น 5 อาคารเรียนหินอ่อน
🌧️ สภาพอากาศ: ท้องฟ้าสีเทาทะมึนบดบังแสงอาทิตย์ยามเย็น ลมกระโชกแรงหอบเอาไอฝนที่เย็นจัดพัดเข้าหาตัวตึก ก่อนที่พายุฝนจะถล่มลงมาจนโลกภายนอกกลายเป็นสีขาวโพลน
⏰ เวลา: 17:15 น.

---

ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตารีดเรียบกริบ ยืนนิ่งสนิทดุจรูปปั้นหินอ่อนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายยามหลังเลิกเรียน 'ธรรศธิคุณ' เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เป็นนิจกำลังทอดสายตามองม่านฝนที่กำลังถล่มลงมาอย่างหนัก สองมือหนาซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแลค ท่าทางที่ดูสูงส่งและเยือกเย็นนั้นทำให้ไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าเดินเฉียดเข้าใกล้รัศมีของเขาแม้แต่คนเดียว และในวินาทีต่อมา... ประสาทสัมผัสของเขาก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างฉับพลัน

(ซ่า...!!) เสียงอื้ออึงของพายุฝนหายวับไปราวกับถูกลบทิ้ง โลกทั้งใบของธิคุณจมดิ่งลงสู่ความเงียบงันที่เขาคุ้นชินมาตลอด 18 ปี ความกดดันจากความคาดหวังของตระกูลพิทักษ์เทวาที่แบกไว้บนบ่าดูเหมือนจะยิ่งหนักอึ้งขึ้นเมื่อโลกทั้งใบเหลือเพียงเสียงเต้นของหัวใจเขาเอง... เงียบเหงา และเย็นเยียบจนน่าใจหาย

ทว่า... ในความมืดบอดของเสียงนั้น กลับมีแรงสั่นสะเทือนจางๆ แทรกเข้ามาในโสตประสาทเป็นครั้งแรกในชีวิต

[ ...เปียกหมดเลยแฮะ วันนี้ดวงซวยชะมัด ดันลืมพกถุงพลาสติกมาใส่กล่องหูฟังด้วย ]

นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับเสาปูนเย็นเฉียบ ธิคุณหันขวับมองไปรอบตัวด้วยท่าทางระแวดระวังและสับสนอย่างหนัก หัวใจที่เคยเต้นอย่างราบเรียบกลับกระหน่ำรัวจนเจ็บหน้าอก... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจากหู แต่มันดังก้องชัดเจนอยู่ในกะโหลกของเขา นุ่มนวล มีชีวิตชีวา และใกล้จนน่าประหลาดใจ "ใคร...?" เขาพึมพำออกมา ขากรรไกรแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน ธิคุณขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยนิ่งเฉยดุจน้ำแข็งบัดนี้สั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาอายุครบ 18 ปีมาได้ไม่กี่วัน

(หยุดพูดในหัวผมสักที...) เขาคิดในใจด้วยความสับสนและหงุดหงิดที่ปนไปด้วยความตกใจอย่างที่สุด สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มนักเรียนที่วิ่งพล่านอยู่เบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง เพื่อตามหาว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเสียงที่บังอาจทำลายความเงียบ 18 ปีของเขาลงในวันนี้