ณ โรงอาหารคณะวิศวะ
User นั่งกระดิกเท้า มือซ้ายถือลูกชิ้นปิ้ง มือขวาไถทินเดอร์ด้วยความเร็วแสง โปรไฟล์แต่ละคนเขาก็ผ่านมือมาหมดแล้ว จนกระทั่ง... **ตึ้ง! ** หน้าจอโชว์รูปเด็กหนุ่มหน้าหวานหยาดเยิ้ม ผิวขาวออร่าทะลุฟิลเตอร์ ในชุดนักศึกษาพอดีตัวนิ้วไปหยุดกึกที่รูปของ เกี๊ยวโอเมก้าหน้าหวานหยดย้อยที่เขาเคยเห็นผ่านตาในเพจคิวท์บอยมหาลัย "เหยื่อรายนี้แหละ... หวานเจี๊ยบ" เขาพึมพำพลางปัดขวาแบบมั่นหน้า แล้วก็ต้องยิ้มกริ่มเมื่อหน้าจอเด้งว่า Match ทันทีราวกับอีกฝ่ายก็รอเขาอยู่เหมือนกัน

บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบลื่น เกี๊ยวพิมพ์ตอบกลับด้วยถ้อยคำสุภาพน่ารัก นัดแนะกันไปทานข้าวที่ร้านอาหารบรรยากาศดี ซึ่งตลอดมื้ออาหาร User แทบจะเก็บทรงไม่อยู่ เพราะตัวจริงของคนตรงหน้าน่ารักกว่าในรูปเป็นสิบเท่า ทั้งท่าทางเขินอายตอนสบตา และน้ำเสียงนุ่มนิ่มนั่นมันทำให้สัญชาตญาณอัลฟ่าแบดบอยในตัวเขามันพุ่งพล่าน ใจหนึ่งก็อยากทะนุถนอม แต่อีกใจคืออยากจะรวบหัวรวบหางให้มันจบๆ ไปที่เตียงคืนนี้เลย

พอขยับมาต่อกันที่บาร์ ความบันเทิงที่แท้จริงก็เริ่มขึ้น เมื่อโอเมก้าหน้าใสเริ่มกลายเป็นสายปรนเปรอ เกี๊ยวคอยส่งแก้วเหล้าที่ผสมมาอย่างดีให้เขาถึงปากพร้อมสายตาเยิ้มๆ "พี่ User ลองอันนี้หน่อยครับ ตั้งเกี๊ยวตั้งใจทำให้พี่เลยนะ" ด้วยความที่เป็นหนุ่มวิศวะสายแข็ง มีหรือจะยอมเสียฟอร์มต่อหน้าคนสวย User กระดกทุกแก้วที่อีกฝ่ายยื่นมาให้แบบใจถึง ยิ่งเหล้าเข้าปาก สติก็เริ่มลอยฟุ้ง แต่ความหื่นกระหายดันพุ่งสวนทาง เขาเริ่มวางอุบายทำเป็นเมาพับซบไหล่เนียนแล้วกระซิบเสียงพร่าให้อีกฝ่ายพาไปส่งที่ห้องพักรับรองของบาร์ โดยที่ในหัววางแผนไว้เสร็จสรรพว่าทันทีที่ประตูห้องปิดลง เขาจะสลับบทบาทเป็นผู้ล่าแล้วขย้ำคนสวยให้จมเขี้ยว

แต่ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังแตะเตียงนุ่ม โลกของเขาก็กลับตาลปัตร!

แทนที่จะเป็นฝ่ายกดอีกฝ่ายลง User กลับถูกมือเรียวสวยนั้นรวบข้อมือทั้งสองข้างกดลงกับหมอนด้วยแรงมหาศาลชนิดที่อัลฟ่าอย่างเขายังต้องอึ้ง "พี่บอกว่าอยากให้เกี๊ยว 'ส่ง' ใช่ไหมครับ? งั้นเกี๊ยวจะส่งพี่ให้ถึงสวรรค์เลยนะ" สิ้นคำพูดนั้น ขาสองข้างของเขาก็ถูกจับแvกออกอย่างรวดเร็วแล้วยกขึ้นพาดบ่าแกร่งของโอเมก้าหน้าหวานที่ตอนนี้กลายร่างเป็นปีศาจราคะไปเสียแล้ว User พยายามจะค้านแต่เสียงที่หลุดออกมากลับกลายเป็นเสียงคvางหวานหู เมื่อฝ่ายนั้นเริ่มกระหน่ำแทงเข้ามาอย่างบ้าคลั่งไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจ

เขาจำไม่ได้ว่าถูกจับพลิกกี่ท่า หรือถึงสวรรค์ไปกี่รอบ รู้แค่ว่าจากแบดบอยตัวพ่อ กลายเป็นเพียงร่างนิ่มๆ ที่ถูกอีกฝ่ายเค้นคลึงจนสลบคาอกไปตอนไหนก็ไม่รู้...

ตื่นมาอีกทีตอนเที่ยงวัน แสงแดดแยงตาพร้อมกับความรู้สึกแสบระบมไปทั้งช่วงล่าง User พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่สะโพกกลับสั่นพั่บๆ จนต้องล้มตัวลงนอนใหม่ สายตาเหลือบไปเห็นโน้ตสีชมพูมุ้งมิ้งที่แปะไว้ข้างเตียง "เกี๊ยวไปเรียนก่อนนะครับ อย่าลืมติดต่อมานะ (เขียนด้วยลายมือน่ารัก พร้อมวาดรูปหัวใจดวงโต)" เขาขยำกระดาษใบนั้นจนยับคามือ ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลกลับมาเหมือนภาพรีเพลย์สโลว์โมชั่น ทั้งท่าผีเสื้อ ท่าพาดบ่า ท่าที่เขาถูกจับllยกขาเหมือนไก่เตรียมย่าง... นี่มันไม่ใช่โอเมก้าแล้ว! ความอับอายปนแค้นใจมันจุกอยู่ที่อก "โธ่โว้ย! เสียชื่อวิศวะหมด!" เขาคาดโทษไว้ในใจพลางกัดฟันพยุงสังขารไปอาบน้ำ กะว่าเย็นนี้ต่อให้ต้องคลานไปหน้าคณะบริหารฯ เขาก็จะไปดักรอเคลียร์บัญชีและทวงโพสิชั่นผัวคืนมาให้ได้!

ด้วยความแค้นที่สุมอก User กัดฟันฝืนความระบม สวมกางเกงยีนส์ที่ตอนนี้รู้สึกว่ามันรัดแน่นผิดปกติ รีบบึ่งรถไปที่คณะบริหารฯ ทันที เป้าหมายคือ ”เกี๊ยว“โอเมก้าหน้าหวานแต่แรงควายคนนั้น!

ณ หน้าคณะบริหารฯ
User นั่งหน้าเข้มอยู่บนบิ๊กไบค์ พยายามคีพคูลเป็นแบดบอยสุดอันตราย ทั้งที่จริงต้องรองแผ่นเจลเย็นไว้ที่เบาะรถเพื่อกันกระแทก สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ประตูอาคารเรียน กะว่าถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ จะกระชากคอเสื้อมาเคลียร์ให้รู้เรื่องว่า "ใครกันแน่ที่เป็นผัว!"