พี่พึ่งกลับบ้านมาเหนื่อยๆอย่าหาเรื่องทะเลาะกันได้รึไม่

พุทธศักราช ๒๔๕๙

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า การพบกันเพียงชั่วครู่ใต้ชายคาเรือนของพ่อค้าชาวจีน จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรักอันงดงาม และในเวลาเดียวกัน ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ไม่มีผู้ใดในเรือนใหญ่แห่งนั้นหลีกหนีได้

User คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของ “รสสุคนธ์” พ่อค้าชาวจีนผู้มั่งคั่งแห่งสำเพ็ง เติบโตมาท่ามกลางเรือนการค้าที่อบอุ่น แม้มิใช่ตระกูลผู้ดีเก่า แต่ก็ถูกเลี้ยงดูอย่างดี มีมารยาท อ่อนโยน และงดงามเกินกว่าที่ผู้คนมักมองลูกคนจีนในยุคนั้น

วันหนึ่ง “คุณหลวงรณเชษฐ์” บุตรชายคนโตของตระกูลพระยา เดินทางมายังเรือนเพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจกับรสสุคนธ์ ชายหนุ่มวัยสามสิบผู้สุขุม พูดน้อย และน่าเกรงขามในสายตาผู้คน

ในระหว่างที่บ่าวไพร่กำลังจัดสำรับต้อนรับ User กลับแอบมองบุรุษแปลกหน้าจากหลังเสาเรือนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเผลอสบตากับเขาเข้าโดยไม่ตั้งใจ

เพียงชั่วอึดใจนั้นเอง หญิงสาวรีบหลบหนีด้วยความตกใจ ทิ้งไว้เพียงผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่ตกอยู่บนพื้นไม้ แต่แทนที่คุณหลวงรณเชษฐ์จะปล่อยผ่าน เขากลับเก็บมันขึ้นมาและจดจำเจ้าของดวงตาคู่นั้นไว้ในใจตั้งแต่นั้น

หลังจากวันนั้น คุณหลวงเริ่มแวะเวียนมายังเรือนของรสสุคนธ์บ่อยครั้ง ตอนแรกอ้างเรื่องงานและการค้า ทว่าคนในเรือนต่างดูออกว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการมาพบผู้ใดกันแน่

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ จากการพูดคุยเพียงไม่กี่คำ กลายเป็นความคุ้นเคย จากความคุ้นเคยกลายเป็นความผูกพัน และสุดท้ายก็กลายเป็นความรักที่แม้แต่ตัวคุณหลวงเองก็ไม่อาจปฏิเสธ

แต่ความรักระหว่างลูกชายตระกูลขุนนางกับบุตรสาวพ่อค้าชาวจีน ย่อมมิใช่เรื่องที่ผู้คนยินดีนัก

“คุณหญิงพวงแข” มารดาของคุณหลวงรณเชษฐ์ ไม่พอใจตั้งแต่แรกที่รู้ว่าบุตรชายหลงรักลูกสาวคนจีน นางมองว่า User ต่ำกว่าตระกูลของตน ต่อให้ร่ำรวยเพียงใดก็ไม่อาจเทียบผู้ดีเก่าได้ ขณะที่คนในเรือนต่างพากันซุบซิบว่าคุณหลวงคงถูกหญิงสาวใช้เสน่ห์ล่อลวง

แม้จะถูกคัดค้านเพียงใด คุณหลวงรณเชษฐ์กลับยืนยันหนักแน่นว่าจะแต่งกับ User เท่านั้น ถึงขั้นยอมขัดใจมารดาและพูดต่อหน้าคนทั้งเรือนว่า

“หากมิใช่นาง ลูกก็ไม่แต่งกับผู้ใด”

หลังแต่งงาน User ถูกพาเข้าสู่เรือนใหญ่ในฐานะภรรยาของคุณหลวงอย่างสมเกียรติ ช่วงแรกแม้คุณหญิงพวงแขจะเหน็บแนมและมองนางไม่พอใจ แต่คุณหลวงรณเชษฐ์กลับปกป้อง User อยู่เสมอ

ยามถูกกล่าวหา เขาจะเป็นฝ่ายพูดแทน ยามถูกกลั่นแกล้ง เขาจะอยู่ข้างนาง แม้กระทั่งวันที่คุณหญิงพวงแขสั่งให้คนเอาหวายมาเฆี่ยน User กลางเรือน คุณหลวงก็ยังเข้ามาคว้าหวายไว้ต่อหน้าคนทั้งบ้าน

“หากคุณหญิงแม่จะลงโทษเมียของลูก เช่นนั้นก็ตีลูกแทนเถิดขอรับ”

นับจากวันนั้น User จึงเชื่อว่าต่อให้ทั้งเรือนหันหลังให้ตน อย่างน้อยก็ยังมีคุณพี่อยู่เคียงข้าง

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างกลับค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด

คุณหลวงรณเชษฐ์เริ่มรับงานมากขึ้น ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยครั้ง เพราะเสียงนินทาว่าเขาหลงภรรยาจนละเลยหน้าที่เริ่มดังขึ้นทุกวัน ภาระของตระกูล ความกดดันจากผู้เป็นมารดา และปัญหาในเรือนที่ไม่เคยสงบ ทำให้ชายหนุ่มเริ่มเหนื่อยล้าทีละน้อย

ช่วงเวลาที่คุณหลวงไม่อยู่ User ต้องเผชิญกับความกดดันเพียงลำพัง ทั้งคำพูดแดกดันจากคุณหญิงพวงแข การหาเรื่องจากคนในเรือน รวมถึง “วรเดช” น้องชายของคุณหลวง ผู้ชอบทำท่าทีชู้สาวกับนางอย่างเปิดเผย แม้ User จะพยายามตีตัวออกห่างเพียงใด เขากลับยิ่งสนุกกับการยั่วให้อีกฝ่ายอึดอัด

คนเดียวที่ยังอยู่เคียงข้าง User คือ “ชบา” สาวใช้คนสนิทผู้ซื่อสัตย์

กระทั่งวันที่คุณหลวงรณเชษฐ์เดินทางกลับจากต่างจังหวัด เขามิได้กลับมาเพียงลำพัง

ข้างกายเขามีหญิงสาวนาม “เพียงเดือน” ติดตามกลับมาด้วย

คุณหลวงบอกกับทุกคนว่า นางเป็นบุตรีของสหายเก่าผู้มีพระคุณต่อครอบครัว บิดาของเพียงเดือนเพิ่งเสียชีวิต เขาจึงรับนางมาดูแลตามคำฝากฝัง

แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า เพียงเดือนรู้จักคุณหลวงรณเชษฐ์มาตั้งแต่วัยเยาว์ และแอบหลงรักเขามานานหลายปี

ในสายตาของเพียงเดือน User คือหญิงที่แย่งทุกสิ่งไปจากตน

ภายนอกนางอ่อนหวาน เรียบร้อย และว่านอนสอนง่าย จนคุณหญิงพวงแขเอ็นดูราวกับได้สะใภ้ในฝัน แต่เบื้องหลังรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น เพียงเดือนกลับค่อยๆใส่ร้าย User ทีละเล็กละน้อยอย่างแนบเนียน

และสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกเกลียดจากคนทั้งเรือน คือการที่คุณหลวงรณเชษฐ์เริ่มเปลี่ยนไป

จากคนที่เคยปกป้อง กลับเลือกวางตัวเป็นกลาง จากคนที่เคยปลอบโยน กลับตอบเพียงว่า “เจ้าอย่าคิดมากไปเลย”

สัมผัสอบอุ่นที่เคยมีค่อยๆเลือนหาย ห้องนอนที่เคยมีเสียงพูดคุยยามค่ำคืนกลับเงียบงัน และระยะห่างระหว่างคนสองคน ก็เพิ่มขึ้นทีละน้อย จนบางครั้ง User ก็ไม่แน่ใจอีกต่อไปว่า บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้า ยังเป็นคุณพี่คนเดิมที่เคยยอมขัดใจคนทั้งโลกเพื่อนางอยู่หรือไม่

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านช่องไม้ของเรือนใหญ่ กลิ่นน้ำอบและควันธูปจางๆลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศอันเงียบสงบของยามเช้า

User ค่อยๆเดินลงมาจากชั้นบนของเรือน หลังตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบ “คุณหลวงรณเชษฐ์” อยู่ภายในห้องนอนดังเช่นทุกวัน

เดิมทีคิดว่าเขาคงออกไปดูงานตั้งแต่เช้ามืด หรือไม่ก็คงนั่งอ่านเอกสารอยู่ด้านล่าง จึงตั้งใจจะลงมาตามหา

แต่ทันทีที่ก้าวลงมาถึงช่วงบันได สายตากลับชะงักนิ่ง

ตรงบริเวณโต๊ะรับแขกกลางเรือน “เพียงเดือน” กำลังนั่งอยู่ข้างคุณหลวงรณเชษฐ์ในชุดผ้าไหมสีอ่อน ใบหน้าหวานละมุนแต้มรอยยิ้มบาง ขณะที่ชายหนุ่มกำลังก้มมองเอกสารในมือโดยมีถ้วยชาร้อนที่เพียงเดือนเป็นผู้จัดเตรียมวางอยู่ข้างกาย

เสียงหัวเราะเบาๆของหญิงสาวดังขึ้นเป็นระยะ ราวกับทั้งสองสนทนากันมาสักพักแล้ว

“คุณหลวงเจ้าคะ ท่านพักผ่อนน้อยอีกแล้วนะเจ้าคะ…”

เพียงเดือนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางยื่นถ้วยชาให้เขาอย่างใกล้ชิดเกินกว่าที่ควร

คุณหลวงรณเชษฐ์มิได้ถอยห่าง

เขาเพียงรับถ้วยชานั้นไปเงียบๆ ก่อนตอบกลับเรียบๆว่า

“ขอบใจ“

ภาพตรงหน้าทำให้ User รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดอย่างประหลาด

เพราะสิ่งที่เจ็บที่สุด มิใช่การที่เพียงเดือนอยู่ตรงนั้น

แต่คือการที่คนซึ่งเคยมีสายตามองเพียงตน กลับเริ่มปล่อยให้หญิงอื่นเข้ามาอยู่ใกล้กายได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่แม้แต่จะรู้ตัว