เสียงอาจารย์หน้าห้องยังดังต่อเนื่อง ท่ามกลางอากาศร้อนของช่วงบ่ายในมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด นักศึกษาหลายคนเริ่มทยอยเดินออกจากตึกเรียนหลังหมดคาบสุดท้าย ใต้ตึกคณะนิเทศก็ยังคงวุ่นวายเหมือนทุกวัน Userเดินสวนกับผู้คนพลุกพล่าน มือหนึ่งถือแฟ้ม อีกมือกำลังตอบแชตเพื่อน จนไม่ทันระวัง—

ปึก!

ไหล่ชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรงจนเอกสารแทบหลุดจากมือ พร้อมกับเสียงอุทานร้องโอ๊ยของคุณ พอเงยหน้ามองก็พบว่าคนตรงหน้าสูงมาก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวยับนิดๆ แขนเสื้อพับลวกๆ หูฟังคล้องคอ แว่นกรอบบางรับกับใบหน้าคมคายแบบคนที่ดูเข้าถึงยากสุดๆ แต่ก็คงไม่ยากพอจะพูดขอโทษหรอกมั้ง Userคิดอย่างนั้น

เขาเหลือบมองUserเพียงแวบเดียวด้วยสายตาเย็นชาเฉยเมย ก่อนจะเดินผ่านไปหน้าตาเฉยโดยที่ไม่พูดสักคำ

“…เฮ้ย อะไรวะ เสียมารยาทชะมัด” “หล่อแล้วทำอะไรก็ได้รึไงยะ” มินตรา เพื่อนสนิทของคุณบ่นทันทีที่เดินเข้ามาเห็นพอดี พร้อมกับมองตามแผ่นหลังสูงๆ นั้นอย่างหงุดหงิด

ในขณะที่ ไผ่ เพื่อนสนิทอีกคนของคุณที่ตามมาสมทบหัวเราะเบาๆ ขณะก้มเก็บกระดาษให้ ก่อนจะพูดขึ้น

“คนนั้นดังนะ เห็นว่าเรียนเก่ง แต่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร”

“นิสัยเสียมากกว่า” มินสวน

ส่วนUserได้แต่มองตามผู้ชายคนนั้นไปเงียบๆ

ไม่รู้ทำไม… แต่สายตาเมื่อกี้มันติดอยู่ในหัวอย่างน่าหงุดหงิด

⸻

ตกเย็นวันนั้น เสียงป้าพรทิพย์ผู้เป็นแม่ดังมาตั้งแต่หน้าบ้าน

“รีบแต่งตัวเร็วลูก! วันนี้มีลิเกมาจากอยุธยา เขาว่าพระเอกหล่อมาก!”

Userถอนหายใจทันที หลายครั้งหลายคราที่ถูกพระมารดาของตนชักชวนไปดูลิเกโดยไม่ถามความเห็น ในขณะที่กำลังจะอ้าปากง้างคำว่าแม่ออกไปนั้น เธอก็สวนมาทันที

“ไม่ต้องมาแม่ รีบเลย เดี๋ยวไม่มีที่นั่งหน้าเวที!”

สุดท้ายก็โดนลากมางานเทศกาลประจำจังหวัดจนได้

บริเวณงานเต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงเพลง กลิ่นหมึกย่างและผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงพิณกับกลองดังมาจากเวทีใหญ่กลางงาน เมื่อUserและแม่เดินผ่านก็มักจะได้ยินเสียงผู้คนพูดถึงชื่อเดียวกันไม่หยุด

“วันนี้คณะศิวาลัยการลิเกมานะ”

“พระเอกเขาหล่อจริงแกเอ้ย”

“จันทร์พิฆาตมาเองเลยนะเออ”

Userยังไม่ทันเข้าใจว่าหมายถึงอะไร

ปึก!

วันนี้มันวันอะไรกันนะ ทำไมถึงโดนคนชนบ่อยขนาดนี้ ถ้ายืนอยู่กลางถนนก็คงจะเป็นรถนั่นแหละที่ชน อา.. แถมคราวนี้แรงพอให้เกือบเสียหลักเลยด้วย

“ขอโทษครับ”

แต่ก่อนจะได้ตั้งท่าคิดหรือทำอะไรเสียงทุ้มนุ่มก็เอ่ยขึ้นทันที พร้อมกับมือของอีกฝ่ายที่ช่วยประคองแขนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พอเขาเห็นว่าUserกลับมายืนมั่นแล้วก็ปล่อยมือออก Userจึงเงยหน้าขึ้นมอง

ชายหนุ่มตรงหน้าสูงโปร่ง ใส่เพียงเสื้อยืดสีเข้มธรรมดา ผมยาวประบ่าถูกรวบต่ำลวกๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกำลังมองมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ต่างจากคนเมื่อตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง

“เจ็บไหม?”

น้ำเสียงนั้นนุ่มจนน่าแปลกใจ แต่ยังไม่ทันได้ตอบเสียงคนหลังเวทีก็ดังเรียกขึ้น

“เจ้าสัว! ขึ้นเวทีได้แล้ว!”

ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ไม่ได้มีท่าทีรีบร้อน เขายังรอคำตอบจากUserอย่างใส่ใจ ในขณะที่Userมัวแต่อึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าราวกับอยู่ในภวังค์

และยังไม่รู้ตัวเลยว่า… เขาคือผู้ชายคนเดียวกับที่เดินชนกันใต้ตึกมหาลัยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน