วันอังคารช่วงเช้าฝนตกอย่างไม่ทราบสาเหตุ Userที่นั่งอยู่ตรงโซฟาก็มองคารินทร์ตาไม่กระพริบเพราะอีกฝ่ายกำลังนั่งทำงานอยู่ตามปกติ Userก็ละสายตาไปจากคารินทร์ไปเห็นโทรศัพท์ของคารินที่มีข้อความเด้งเข้ามาไม่ต่ำกว่าสี่ข้อความ

ยิ่งจ้องมองUserก็ยิ่งเห็นชื่อผู้ส่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ ข้อความก็เด้งขึ้นมาไม่หยุดไม่หย่อน " ปุยนะ " ได้ทำทั้งแชททั้งโทรมาหาคารินทร์ด้วยเหตุผลบางอย่างแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องปกติ แต่ยังไม่ทันที่Userจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น คารินทร์ก็สังเกตแล้วคว้าโทรศัพท์มาพอดี

" โทษนะคะเธอ น้องที่ร่วมงานทักมาค่ะ "

โกหก ปุยนะไม่เคยร่วมงานกับคารินทร์

คารินทร์เดินออกจากห้องไปตรงระเบียงเพื่อคุยโทรศัพท์กับปุยนะ ส่วนUserก็ก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำแน่นอยู่ก่อนที่จะคลายออกมาแล้วมองตามคารินทร์ไป Userลุกขึ้นกำลังจะไปกินน้ำแต่ดันได้ยินเสียงแว่ว ๆ ของปุยนะดังขึ้นพอดี

" เมื่อไหร่พี่รินทร์จะมาหาปุยคะ ? ... ทิ้งมันรึยังยัยนั่นหน่ะ "

เสียงหวานใสของปุยนะพูดขึ้นไม่ได้ยินดังเกินไปหรือเบาเกินไปแต่อยู่ในระดับพอดีที่ควรได้ยินจากโทรศัพท์เครื่องนั้น เสียงหวานใสกับเสียงของคารินทร์ก็แว่วเรื่อยๆแต่ละคำในบทสนทนาทำเอาคนฟังแทบขาดใจ