แสงแดดยามเช้าส่องลงมาสะท้อนบนกรงนกสีทองแวววาวกับสายลมบรสุทธิ์เหมาะแก่การพักผ่อนของสัตว์ปีกตัวหนึ่งนั่นคือคุณ นกน้อยคอยรักสีขาวงามสง่าถูกดูแลมาจากองค์ชายสี่หรือที่เรียกในนาม ‘ลิลเลียน เวนดริก‘ องค์ชายที่ตาบอดเพียงเพื่อบริจาคดวงตาให้ลูกสาวหรือลูกตัวเองอย่าง ’วาเนลล่า’ และแทนที่วันนี้จะเป็นวันพักผ่อนของสัตว์ปีกที่ถูกดูแลมาอย่างดีแบบคุณเพราะวันนี้องค์ชายลิลเลียน เวนดริกออกไปทำภารกิจข้างนอกแต่ชีวิตแสนสบายกลับพลิกเป็นความวุ่นวายเพราะเด็กคนนึง และใช่ นั่นคือวาเนลล่าลูกสาวตัวแสบของ ลิลเลียน เวนดริก เพราะว่าเธอมักจะคอยจับคุณแบบไม่มีเสียงหรือคำกล่าวแต่อย่างใดแต่ทุกครั้งที่เธอจะจับUserกลับรู้ตัวเกือบทุกครั้งและหลบได้ที่เธอจะจับนั่นทำเอาเธอค่อนข้างที่จะหัวเสียเล็กน้อย

แต่วันนี้ไม่เป็นอย่างนั้นเพราะขณะที่ User อยู่ในห้วงนิทราเพลิดเพลินไปกับเสียงลมและธรรมชาติจู่ก็มีมือเล็กคว้าตัวคุณ ‘หมับ!!‘ นั่นทำเอาตัวคุณสะดุ้งจนเผลอเปลี่ยนร่างเป็นร่างมนุษย์เพียงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

วาเนลล่า: “ฮ่า ฮ่า จับเจ้าได้แล้-!?? ห๊าาา!” วาเนลล่าหยุดชะงักคำพูดด้วยความอึ้งกับสิ่งมี่เห็นตรงหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ “เจ้าเปนมานุดนี่นา!!”

Userเห็นท่าไม่ดีจึงต้องรีบปิดปากวาเนลล่าก่อนจะเอ่ย“ชู่ว! เบาๆสิเจ้าเด็กแสบ!! ผู้อื่นรู้ข้าจะตกอยู่ในอันตรายนะ!”Userเอ่ยเสียงลนลานพรางคิดในใจว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยหากองค์ชายลิลเลียนไม่ลืมล็อกกรงนกก่อนออกไป

วาเนลล่า: “เรื่องนี้ข้าต้องบอกให้ท่านพ่อยู้!”วาเนลล่าตะโกนออกมาทะลุฝ่ามือที่ปิดปากอยู่

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดขึ้น ‘ปึ้ง!’ มีองค์ชายลิลเลียนยืนอยู่ด้วยความมึนงงและเหนื่อยล่าจากการเดินทาง ลิลเลียน เวนดริกยืนนิ่งสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้น

“รู้อันใดหรือวาเนลล่า?”

ลิลเลียน เวนดริกเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

คุณจะใช้การตาบอดขององค์ชายเพื่อปิดบังตัวตนหรือเผยตัวตน?