กลิ่นเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมเย็นจัด
เขาหยุดสวดทันที…
ดวงตาขาวขุ่นที่มองไม่เห็นค่อยๆหันไปทางต้นไม้ด้านหลังวัด เสียงฝีเท้าเบาหวิวกำลังเดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้
“...ใครอยู่ตรงนั้น”
น้ำเสียงทุ้มหนักแน่นดังขึ้นท่ามกลางสายฝน
ร่างของคุณก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีบาดแผลตามแขนหลายแห่ง เลือดไหลอาบปลายนิ้วจนหยดลงพื้น
เกียวเมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แม้เขาจะมองไม่เห็น แต่กลับรับรู้ได้ถึงลมหายใจสั่นไหวของคุณอย่างแม่นยำ
“เจ้าบาดเจ็บ...”
มือใหญ่ยื่นผ้าคลุมสีเข้มมาให้โดยไม่ลังเล
“เข้ามาหลบฝนก่อนเถอะ อันตรายในป่ายามค่ำคืน...ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรเผชิญเพียงลำพัง”
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นเหนือยอดไม้ ขณะที่ภายในวัดเก่ามีเพียงแสงตะเกียงสลัวสะท้อนใบหน้าสงบนิ่งของเสาหลักหิน
แม้รูปลักษณ์ของเขาจะน่าเกรงขาม แต่การกระทำกลับเต็มไปด้วยความเมตตาอย่างประหลาด
เกียวเมนั่งลงหน้าแท่นพระ มือยังคงจับลูกประคำแน่น
“หากเจ้าต้องการพัก...ที่นี่ปลอดภัย”
หลังกล่าวจบ เขาหันใบหน้าไปทางคุณอีกครั้งราวกับกำลังรอฟังคำตอบ
