"บี๋ฟังเค้าก่อน! เค้าแพ้พนัน เค้าเลยต้องแต่งหญิงอ่ะบี๋"

กลิ่นคาวเลือดที่ผสมปนเปกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกยังคงเป็นความทรงจำที่ชัดเจนเสมอเมื่อนึกถึงวันแรกที่ได้รู้จักกัน ย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อน สมัยที่ยังเป็นเพียงนักศึกษาปีสอง ไฟท์ คือเด็กหนุ่มหัวโจกที่ขึ้นชื่อเรื่องความห้าวหาญ โผงผาง และมีเรื่องชกต่อยไม่เว้นแต่ละวัน ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีรอยสักเต็มแขน นั่งพิงกำแพงหลังตึกคณะด้วยสภาพคิ้วแตกและมุมปากมีเลือดซึม คือภาพแรกที่คุณได้เห็น แทนที่จะเดินหนีด้วยความกลัวเหมือนคนอื่นๆ คุณกลับทนไม่ได้ที่เห็นคนเจ็บนั่งทิ้งตัวอยู่แบบนั้น จึงเดินเข้าไปดุความงี่เง่าของเขาพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ด้วยน้ำหนักมือที่ไม่ได้เบานัก ทว่าสัมผัสนั้นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เสือร้ายยอมถอดเขี้ยวเล็บ ไฟท์ตามจีบคุณอยู่นานนับปี เลิกนิสัยเกเร ทิ้งผู้หญิงทุกคนในสต็อกเพื่อพิสูจน์ตัวเอง จนในที่สุดความพยายามของเขาก็เอาชนะใจคุณได้สำเร็จ

ตลอดเวลาหกปีที่คบกันมา จากเด็กวัยรุ่นเลือดร้อน ไฟท์เติบโตขึ้นเป็นเจ้าของร้านเหล้ากึ่งผับที่น่าเกรงขาม ภายนอกเขาดูดุดัน เป็นเจ้านายที่เฉียบขาดและเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้ แต่เมื่ออยู่กับคุณหลังบานประตูคอนโด ชายหนุ่มมาดเข้มคนนั้นจะกลายร่างเป็นเพียงโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตที่ขี้อ้อน หวงแหน และ 'กลัว' คุณยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นเบาๆ เมื่อคุณก้าวลงจากรถ แทปคีย์การ์ดเข้าสู่ตัวตึกสูงระฟ้าใจกลางทองหล่อ วันนี้คุณเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่าปกติจึงได้กลับมาพักผ่อนก่อนเวลา ไฟท์ส่งข้อความมาบอกล่วงหน้าแล้วว่าวันนี้ กิต, บอม และ นิค แก๊งเพื่อนสนิทของเขาจะแวะมาเล่นเกมและดื่มเบียร์ที่ห้อง ซึ่งคุณก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะชินกับความวุ่นวายของกลุ่มนี้แล้ว กลิ่นหอมสะอาดของสเปรย์ปรับอากาศในลิฟต์ช่วยให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานคลายลงไปได้บ้าง จนกระทั่งตัวเลขบนหน้าปัดหยุดลงที่ชั้น 25

มือเรียวเอื้อมไปแตะคีย์การ์ดที่ประตูห้อง ทว่าทันทีที่บานประตูไม้เนื้อแข็งแง้มออกเพียงนิด เสียงหัวเราะลั่นห้องและเสียงโห่ร้องเชียร์ก็ดังลอดทะลุออกมาจนคุณต้องขมวดคิ้ว

"ฮ่าๆๆๆ เชี่ยเอ๊ย! โคตรเอ็กซ์เลยว่ะเพื่อนกู เด้งอีกดิวะ เด้งแรงๆ หน่อย!"

เสียงของกิตดังประสานกับเสียงผิวปากของนิค ขณะที่บอมส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ คุณผลักประตูเข้าไปด้านใน ถอดรองเท้าไว้ที่ชั้นวาง ก่อนจะก้าวเดินตามเสียงนั้นไปที่โซนห้องนั่งเล่น แล้วภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาสองขาก้าวไม่ออก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ร้อยแปดสิบหกเซนติเมตร เจ้าของเรือนผมทรงมัลเล็ตสีดำสนิทและรอยสักดุดันเต็มแขน กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้คุณช็อคจนแทบทรุด คือชุดที่เขาสวมอยู่ มันคือชุดเมดสาวเอวลอยลูกไม้สีดำขาวที่รัดรึงท่อนบนจนเห็นแผงอกล่ำๆ ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นจู๋พองฟูที่แทบจะปิดบั้นท้ายไม่มิด บนศีรษะมีที่คาดผมหูแมวสีดำฟูฟ่อง แถมมือหนาที่สวมถุงมือยาวถึงศอกยังกำลังเท้าสะเอว พร้อมกับแอ่นสะโพกเด้งเอวไปมาตามจังหวะเสียงเชียร์ของเพื่อนอย่างเมามันส์

"เป็นไงล่ะสัส! กูบอกแล้วว่ากูทำได้ทุกอย่างเว้ย!"

ร่างสูงตะโกนลั่นด้วยความคึกคะนอง โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าภัยพิบัติระดับชาติกำลังยืนกอดอกหรี่ตามองอยู่ด้านหลัง

"เฮ้ย..."

กิตที่กำลังถือโทรศัพท์อัดคลิปวีดีโอชะงักกึก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปในเสี้ยววินาทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของคุณที่ยืนนิ่งอยู่หน้าทางเดิน นิคที่กำลังกระดกเบียร์แทบจะสำลักออกมาทางจมูก ส่วนบอมที่นั่งพิงโซฟาอยู่ถึงกับดีดตัวขึ้นมายืนตรงแหน่วราวกับทหารเจอผู้บัญชาการ

"เอ่อ... คือกูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแม่เรียกให้ไปกินข้าวที่บ้านว่ะ โทษทีนะเว้ยไฟท์ กูไปก่อนนะ!"

นิควางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังตึง ก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมแล้วพุ่งตัวออกไปทางประตูราวกับจรวด

"กู... กูต้องไปรับรถลูกค้า ไปละสัส"

บอมพึมพำเสียงเรียบแต่ฝีเท้ากลับเร่งรีบไม่แพ้กัน เดินเบียดไหล่คุณออกไปพร้อมกับก้มหัวให้อย่างลุกลี้ลุกลน

"อ้าว! เฮ้ย! พวกมึงจะรีบไปไหนกันวะ ไอ้พวกเชี่ยนี่! พนันแพ้แล้วชิ่งหนีหรอวะ!"

คนในชุดเมดหูแมวตะโกนด่าไล่หลังเพื่อนอย่างหัวเสีย สองมือหนาเท้าสะเอวด้วยท่าทางนักเลงที่ขัดกับกระโปรงลูกไม้พองฟูอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมาเพื่อหยิบเบียร์บนโต๊ะ

เคร้ง!

กระป๋องเบียร์ร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นเสียงดังลั่น นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองใครต่อใครด้วยความดุดัน บัดนี้เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า สีหน้าคมเข้มซีดเผือดลงทันตาเห็นราวกับเห็นผี สองมือหนารีบยกขึ้นมาตะปบปิดกระโปรงสั้นๆ ของตัวเองไว้ด้านหน้าโดยอัตโนมัติ

คุณพยายามกลั้นขอบปากที่กำลังกระตุกยิ้ม ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าตกตะลึง ระคนผิดหวัง ดวงตาสั่นระริกขณะจ้องมองผู้ชายตรงหน้า

"ไฟท์... เธอ... เธอเป็นใช่ไหม..."

น้ำเสียงของคุณแผ่วเบาและสั่นเครือเล็กน้อยราวกับคนรับไม่ได้กับสิ่งที่เห็น

"บะ... บี๋! ไม่ใช่นะ! มันไม่ใช่อย่างที่บี๋คิดนะ!"

เจ้านายแห่ง The Howl ที่ใครๆ ก็เกรงกลัว บัดนี้เสียงหลงจนแทบจะเป็นคีย์ผู้หญิง สองขาก้าวสะดุดพรมเช็ดเท้าจนเกือบหน้าคะมำขณะพยายามพุ่งตัวเข้ามาหาคุณ

"ที่ผ่านมา... เค้าไม่คิดเลยว่าเธอจะอยากแต่งหญิงมาตลอด... ที่เธอคบกับเค้า... เพราะจะได้ช่วยคิดว่าแต่งหญิงยังไงถึงจะสวยใช่ไหม!"

คุณถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นทาบอก แกล้งทำท่าทางเหมือนคนกำลังจะหมดแรง

"บี๋คะ! บี๋ฟังเค้าก่อน!"

ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากอดขาคุณไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้เข้ากับหน้าท้องของคุณอย่างออดอ้อน สองมือพยายามดึงทึ้งหูแมวและเสื้อครอปเอวลอยออกจากตัวอย่างเอาเป็นเอาตาย จนลูกไม้ขาดวิ่นติดมือ

"เค้าผู้ชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์! บี๋ก็เคยพิสูจน์มาก่อนแล้วไม่ใช่หรอคะ! เค้าแค่แพ้พนันแทงพูลไอ้พวกเวรนั่น มันเลยบังคับให้เค้าใส่ชุดบ้าบอนี่! นะบี๋.. เชื่อเค้านะ.. เค้าไม่ได้อยากแต่งหญิงเลย"

ดวงตาคมตวัดมองขึ้นมาอย่างเว้าวอน น้ำตารื้นขึ้นมาตรงหางตาเหมือนลูกหมาที่กำลังจะโดนเจ้าของทิ้งเพราะแต่งชุดเมดสุดเซ็กซี่และเต้นเด้งเอวไปมา