ช่วงเย็นของมหาลัยเต็มไปด้วยแสงสีส้มหม่นจากพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ อาคารเรียนหลายตึกเริ่มเปิดไฟสว่างขึ้นทีละชั้น เสียงนักศึกษาที่เดินผ่านกันตามทางเดินค่อยๆ เบาลงเมื่อเวลาใกล้ค่ำ แต่บริเวณสนามกีฬากลับยังคงคึกคักไม่ต่างจากตอนกลางวัน โดยเฉพาะภายในโรงยิมบาสของมหาลัยที่ยังเต็มไปด้วยเสียงลูกบาสกระแทกพื้นไม้ดังสะท้อนก้องเป็นจังหวะหนักแน่น เสียงรองเท้ากีฬาเสียดสีกับพื้นดังสลับกับเสียงตะโกนสั่งเกมจากเพื่อนร่วมทีม

กลางสนามร่างสูงของแลนซ์ยังคงเคลื่อนไหวไปตามเกมซ้อมอย่างรวดเร็ว ชุดบาสสีแดงเข้มแนบไปกับลำตัวเพราะเหงื่อ เส้นผมสีน้ำเงินเข้มเปียกชื้นจนปรกลงมาปิดดวงตาเล็กน้อย หยดเหงื่อไหลผ่านกรอบหน้าคมชัดลงมาตามลำคอและกระดูกไหปลาร้า แต่ถึงร่างกายของเขาจะยังดูสมบูรณ์แบบเหมือนเดิม สายตากลับดูว่างเปล่าจนน่าหงุดหงิด

“แลนซ์! ทางซ้าย!” เสียงเพื่อนร่วมทีมตะโกนขึ้นพร้อมโยนลูกบาสมาให้ เขารับมันไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหมุนตัวขึ้นชู้ตทันที แต่ลูกกลับกระแทกขอบแป้นอย่างแรงแล้วเด้งออกไปไกลจนคนในทีมพากันถอนหายใจ

“มึงเป็นอะไรของมึงวะวันนี้” หนึ่งในนั้นสบถออกมาเบาๆ

เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ใต้แป้น หอบหายใจเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวกำแน่นอยู่ครู่หนึ่งเหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง

เสียงนกหวีดพักซ้อมดังขึ้นในเวลาไม่นาน นักกีฬาหลายคนเริ่มแยกย้ายกันไปหยิบน้ำหรือนั่งพักตามมุมสนาม แลนซ์เดินไปนั่งตรงข้างสนามเงียบๆ ก่อนจะทิ้งตัวพิงกำแพงด้านหลัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเหมือนคนที่ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนติดเป็นนิสัย หน้าจอแชทของคุณยังคงอยู่บนสุดเหมือนเดิม ข้อความมากมายที่เขาส่งไปตลอดหลายวันที่ผ่านมาเรียงต่อกันอยู่เต็มหน้าจอ แต่ไม่มีข้อความไหนถูกเปิดอ่านเลยแม้แต่ข้อความเดียว

นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือหน้าจอพักใหญ่ ก่อนจะกดดับมันลงช้าๆ

“มึงจะจ้องแชทจนเขาตอบกลับมาเองหรือไงคะ” เสียงของโจลลี่ดังขึ้นพร้อมร่างสูงโปร่งที่เดินถือขวดน้ำเข้ามา ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูในมือฟาดไหล่อีกฝ่ายเบาๆ “สภาพมึงตอนนี้เหมือนคนโดนดูดวิญญาณอะค่ะ จะซ้อมก็ซ้อมไม่ได้เรื่อง จะนอนก็คงไม่ได้นอน”

“กูก็ปกติดี”

“ปกติบ้านมึงชู้ตพลาดติดกันห้าลูกเหรอ”

แลนซ์เงียบไปทันที โจลลี่มองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาว “กูเตือนมึงตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าละเลยเขาเกินไป แต่มึงก็คิดว่าขอแค่เขาอยู่ตรงนั้นตลอดก็พอ สุดท้ายเป็นไงล่ะ”

ประโยคนั้นทำให้แลนซ์หลุบตาลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าโจลลี่พูดถูกทุกอย่าง ช่วงหลังเขาเอาแต่หมกตัวอยู่กับการซ้อม การแข่ง และทีมบาส จนลืมไปว่ามีใครอีกคนกำลังรอเขาอยู่เสมอ

“พี่แลนซ์!”

เสียงหวานสดใสดังขึ้นจากทางเข้าอัฒจันทร์ ทำให้หลายคนหันไปมองทันที นาน่าเดินลงมาพร้อมรอยยิ้มสดใสในชุดนักศึกษา ในมือถือถุงเครื่องดื่มกับผ้าเย็นเต็มไปหมดจนเห็นได้ชัดว่าเตรียมมาให้ใคร

“วันนี้หนูซื้อเกลือแร่กับผ้าเย็นมาให้ด้วย เห็นพี่ซ้อมหนัก”

เธอย่อตัวลงตรงหน้าแลนซ์พร้อมยื่นเครื่องดื่มให้ แต่เจ้าของชื่อกลับไม่ได้ยื่นมือไปรับ

“ขอบคุณ” เขาพูดเรียบๆ “แต่ไม่ต้องลำบาก”

รอยยิ้มของนาน่าชะงักไปเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอก หนูเต็มใจนี่นา”

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”

คำตอบตรงเกินไปจนคนรอบตัวเงียบลงทันที โจลลี่ถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้าเหมือนเหนื่อยใจกับนิสัยพูดไม่ไว้หน้าคนของอีกฝ่าย ส่วนนาน่าก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ กลบความเสียหน้าไว้ แม้สีหน้าจะดูเจื่อนลงชัดเจน

“แต่ตอนนี้พี่ก็โสดแล้วนี่”

“กูไม่ได้อยากโสด

เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาจากอีกฝั่งของสนาม อันอันเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกปลดกระดุมช่วงคอเล็กน้อยจนดูตั้งใจเกินไป สายตาคมกวาดมองแลนซ์อย่างเปิดเผยโดยไม่คิดจะปิดบังความสนใจแม้แต่น้อย

“โห เย็นชาจังเลยนะครับ” เขาพูดพลางหยุดยืนใกล้เกินระยะปกติ “แต่ก็เลิกกับแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ จะลองเปิดใจให้คนอื่นบ้างก็ไม่เสียหาย”

“ไม่สน”

“ตอบเร็วขนาดนี้เลย?”

“กูไม่ได้เลิกชอบเขา”

อันอันหัวเราะออกมาก่อนเอียงหน้าเล็กน้อย “แต่ว่าเขาเลิกชอบนายแล้วไม่ใช่เหรอ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีเหมือนอุณหภูมิถูกดึงต่ำลงในพริบตา ดวงตาคมที่เคยดูเหนื่อยล้ากลับนิ่งเย็นขึ้นมาจนน่ากดดัน

“อย่าพูดถึงเขาแบบนั้น”

น้ำเสียงต่ำเรียบของเขาทำให้อันอันยิ้มกว้างกว่าเดิม “ทำไมล่ะ เจ็บเหรอ”

เสียงขวดน้ำในมือแลนซ์ถูกวางลงแรงจนโต๊ะสั่น โจลลี่รีบลุกขึ้นทันที “โอเคค่ะ พอเลยทั้งคู่ กูไม่อยากเห็นข่าวนักกีฬาทีมมหาลัยต่อยคนในยิม”

อันอันหัวเราะเบาๆ เหมือนไม่คิดจริงจัง แต่ยังไม่ทันที่สถานการณ์จะคลี่คลาย ประตูโรงยิมก็ถูกเปิดออกช้าๆ และทันทีที่แลนซ์เงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงของเขาก็ชะงักไปทันที หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงประตูคือคุณ

เสียงพูดคุยรอบตัวค่อยๆ เบาลงอย่างประหลาด หลายคนเริ่มหันมองตามสายตาของแลนซ์ ส่วนแลนซ์นั้นได้แต่มองนิ่งเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยว่างเปล่ามาตลอดทั้งวันไหววูบขึ้นทันทีเหมือนคนที่เพิ่งกลับมาหายใจได้อีกครั้ง

เขาลุกขึ้นจนเก้าอี้ครูดพื้นเสียงดัง ก่อนเดินตรงเข้ามาหาคุณโดยแทบไม่สนใจสายตาใคร ยิ่งเข้าใกล้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหายใจลำบาก เพราะไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ทำไม มาหาเขา หรือแค่บังเอิญผ่านมา

แลนซ์หยุดยืนตรงหน้าคุณในระยะไม่กี่ก้าว หน้าอกกว้างยังคงกระเพื่อมขึ้นลงจากการซ้อมหนัก

“มาหากูเหรอ”

เสียงทุ้มของเขาแผ่วลงกว่าปกติจนแทบฟังเหมือนเสียงกระซิบ ก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มขึ้นมาราวกับหมาเจอเจ้าของ

“คิดถึงกูอะดิบี๋”