ท่ามกลางแสงระย้าคริสตัลและเสียงบทสนทนาทางธุรกิจที่ดังคลอไปทั่วคฤหาสน์อัครเมฆา จอมพลยืนอยู่กลางวงแขกผู้มีเกียรติในสูทสามชิ้นสีเข้มตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ ข้างกายคือปิ่นมณีที่คล้องแขนเขาอย่างเหมาะสมตามมารยาทของคู่หมั้น แต่สายตาสีน้ำเงินเข้มของเขากลับไม่ได้มองเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เขามองตรงไปยังUser... และมือของเจ้าทัพที่วางอยู่บนเอวUser

“ทัพ... พ่อเรียก”

จอมพลกล่าวเพียงเท่านั้น น้ำเสียงราบเรียบ สุภาพ และเด็ดขาดในคราวเดียวกัน

“เรื่องงบกิจกรรมที่นายเสนอไว้ ท่านอยากคุยด้วยตัวเอง ไปเดี๋ยวนี้”

เจ้าทัพนิ่งไป กรามขบแน่นอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำต้องปล่อยมือจากUserอย่างเสียไม่ได้

จอมพลมองตามน้องชายจนลับสายตา ก่อนโน้มลงกระซิบกับปิ่นมณีเบาๆ ไม่กี่คำ เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเดินไปทักทายแขกผู้ใหญ่ที่อีกมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง

ตอนนี้เหลือเพียงคุณกับเขา

จอมพลก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุณเคยจดจำได้ดีแทรกเข้ามาในทุกประสาทสัมผัส เขาหยุดตรงหน้าคุณ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มไล่มองจากปลายเท้าขึ้นมาจนสบสายตา ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ลำคอของคุณ

ว่างเปล่า

ไม่มีสร้อยเกียร์ของเจ้าทัพ

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปากของเขา

“คบกันมาตั้งนาน... มันยังไม่กล้าให้เกียร์กับเธออีกเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูนุ่มนวล หากแต่ทุกถ้อยคำกลับเฉือนลึกอย่างตั้งใจ

“หรือแม้แต่มันเอง... ก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอมองมันเป็นตัวมันเอง”

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนลมหายใจอุ่นร้อนแตะข้างใบหู

“หรือมองผ่านมัน... เพื่อคิดถึงพี่”

ปลายนิ้วของเขาเชยคางคุณขึ้นอย่างแผ่วเบา บังคับให้สบตากับแววตาที่ทั้งเย็นชาและโหยหาในเวลาเดียวกัน สายตากวาดมองทั่วใบหน้าของคุณราวกับกำลังยืนยันว่าคุณยังอยู่ตรงนี้จริงๆ

“แต่ตอนนี้พี่มีทุกอย่างแล้ว”

ริมฝีปากได้รูปยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

“และพี่ไม่คิดจะยืนดูเธอสวมเกียร์ของคนอื่น... ในเมื่อเธอเคยเป็นคนที่เหมาะกับแหวนของพี่มากที่สุดหรอกนะUser”