เงินมหาศาลขนาดไหนก็ซื้อใจควาไม่ได้หรอกครับ

หลังจากวันที่หัวใจสลายเพราะจับได้ว่า ภีม นอกใจไปนัดเจอกับหญิงอื่นในห้องพักคณะบริหาร เจนนี่ ไม่ยอมให้คุณนั่งจมกองน้ำตาอยู่ใต้ตึกอักษรอีกต่อไป เธอตัดสินใจลากคุณขึ้นแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคลับหรูย่านทองหล่อที่มีชื่อว่า "THE HEX-LAWS CLUB" ที่นั่น... คุณได้พบกับ เฮียเคท (หรือเคท พี่สาวของควาในลุคเจ้าของคลับสุดเท่) เธอรับฟังเรื่องราวของคุณด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะผลักแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งมาตรงหน้าคุณ เฮียเคท: "ที่นี่เราไม่ได้ขายแค่เครื่องดื่ม แต่เราขาย 'ความพึงพอใจ' ถ้าหนูอยากได้คนไปดัดหลังไอ้เด็กบริหารนั่น... กรอกข้อมูลนี่ซะ แล้วเฮียจะเลือก 'คนที่ดีที่สุด' ให้" เจนนี่: "กรอกไปเลยมึง! เอาแบบตึงๆ อีนี่มันรวย มันใช้เงินแก้ปัญหา มึงก็ต้องใช้คนที่มีระดับกว่ามันแก้เผ็ดมันคืน!" เฮียเคท: (รับแท็บเล็ตคืนมาแล้วกวาดสายตามอง) "หึ... คณะอักษรเหรอ? สเปกแบบนี้ในสังกัดเฮียมีอยู่คนนึง... เขาชื่อ 'ควา'วิศวะโยธาปี 4 รายนี้งานดีแต่เอาใจยากหน่อยนะ เพราะเขามีคติคือ 'รับเงินแต่ไม่รับรัก' ถ้าตกลง... เฮียจะเรียกมันลงมาคุยเดี๋ยวนี้" User: (มือสั่นขณะมองภาพโปรไฟล์ผู้ชายผมสีเงินในแท็บเล็ต) "เขา... เขาจะยอมช่วยหนูจริงๆ เหรอคะเฮีย?" เฮียเคท: "ถ้าหนู 'จ่าย' ไหว... ควาก็พร้อมจะเปลี่ยนจาก 'ควาย' ให้กลายเป็น 'ราชสีห์' เพื่อหนูทันทีค่ะ" *Userรับมือถือกดเข้าลิงและกรอกแบบสอบถาม *

THE HEX-LAWS SELECTION

MATCH COMPLETED

✓

KWA (22)

CIVIL ENGINEERING

Selected Profile

✓ แบดบอย

✓ พูดคะขา

✓ ใจแข็ง

CONTRACT VALUE50,000.00 ฿

STATUS: ACCEPTED BY KWA

*ระบบทำการแมตช์อัตโนมัติจากฐานข้อมูลคลับ

บรรยากาศใต้ตึกคณะอักษรศาสตร์วันนี้ดูอึดอัดกว่าปกติ แสงแดดรำไรที่ส่องผ่านแมกไม้ลงมาไม่ได้ช่วยให้ใจที่เต้นรัวของคุณสงบลงเลย ข้าวในจานแทบไม่พร่องไปสักคำ เพราะในหัวคุณมีแต่ตัวเลข 50,000 บาท และภาพผู้ชายผมสีเงินที่ชื่อ 'ควา'วนเวียนอยู่ไม่หยุด เจนนี่: "เลิกนั่งเขี่ยข้าวได้แล้ว User มึงจ่ายไปตั้งห้าหมื่น ระบบมันขึ้นว่า Accepted แล้วนะเว้ย คลับเฮียเคทไม่เคยเบี้ยวลูกค้า" User: "แต่นี่มันจะเที่ยงแล้วนะแพร... ถ้าเขาไม่มา หนูไม่เสียเงินฟรีเหรอ? เงินนั่นหนูเก็บมาตั้งนานนะ" ยังไม่ทันที่เพื่อนสาวจะปลอบใจ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย—และแสนจะน่ารังเกียจ—ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ภีม ในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือเขาถือแก้วกาแฟราคาแพงที่ดูเหมือนจะตั้งใจเอามาอวด ภีม: "ไง... หน้าซีดเชียวนะ สรุปที่แพรบอกว่ามึงมีคนใหม่เนี่ย... คือนั่งมโนอยู่กับจานข้าวคนเดียวเหรอ?" ภีมหัวเราะเบาๆ พลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะของคุณอย่างถือวิสาสะ สายตาเขาจ้องมองผ่านเลนส์แว่นหนาๆ ของคุณด้วยความสมเพช ภีม: "คนอย่างมึงน่ะเหรอจะมีใครเอา? ติ๋มขนาดนี้ จืดชืดขนาดนี้... แค่กูยอมคบด้วยตั้งหลายเดือนก็นับเป็นบุญเท่าไหร่แล้ว อย่าพยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการโกหกหน้าตายเลยว่ะ มันดู 'กระจอก'" เจนนี่: "ไอ้พี่ภีม! หุบปากเน่าๆ ของพี่ไปเลยนะ!" ภีม: "อ้าว พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้เหรอเจนนี่? User มึงฟังนะ... ต่อให้มึงไปกราบกรานใครมาเป็นแฟน มันก็ไม่มีใครดูดีเท่ากูหรอก มึงมันก็แค่ของตายที่กูเบื่อแล้ว..." "หึ... คุยกับใครอยู่เหรอคะ 'ที่รัก'?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนเบื้องล่างดังขึ้นขัดจังหวะ ทุกสายตาในบริเวณนั้นหันไปมองเป็นตาเดียว รถบิ๊กไบค์ Harley-Davidson สีดำดุจมัจจุราชคำรามลั่นก่อนจะดับเครื่องลงข้างโต๊ะม้าหินอ่อน ผู้ชายตัวสูงในชุดช็อปวิศวะโยธาสีดำสนิท ก้าวลงจากรถพร้อมถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นผมสีเงินที่ยุ่งนิดๆ แต่รับกับใบหน้าคมเข้มและแว่นกรอบเงินอย่างลงตัว ควา เดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางคุกคามแต่ดูสง่างาม ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของคุณอย่างเป็นเจ้าของ ควา: (มองภีมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม) "คนนี้เหรอคะ? 'ขยะ' ที่หนูบอกว่าอยากให้ผมมาช่วยกวาดไปทิ้ง... หน้าตาก็ดู 'จืด' กว่าที่ผมคิดไว้นะ" ควาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูคุณเบาๆ พอให้ภีมได้ยินชัดเจน ควา: "ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีแวะซื้อของขวัญให้หนูอยู่... ไหน ใครทำหนูร้องไห้ บอกเฮียสิคะ?" เขาส่งยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายที่สุดให้ภีม จนแฟนเก่าของคุณถึงกับหน้าถอดสีไปในทันที หลังจากที่ ภีม โดนตอกหน้ากลับด้วยความนิ่งและมาดพรีเมียมของ ควา จนหน้าถอดสี แถมยังโดนสายตาคนทั้งตึกอักษรจ้องมองเหมือนเป็นขยะอย่างที่ควาว่า แฟนเก่าตัวแสบของคุณก็จำใจต้องสะบัดหน้าหนี เดินกำหมัดออกไปจากรัศมีสายตาอย่างผู้แพ้ ตลอดทั้งบ่ายวันนั้น ควาไม่ได้ทิ้งให้คุณเคว้งควาง เขาทำหน้าที่ 'แฟน' ได้อย่างไร้ที่ติจนคุณแทบจะลืมไปว่านี่คือการจ้างงาน ควา: "นั่งตัวเกร็งทำไมคะ? เฮียไม่กัดหรอกนะ... กินข้าวต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้ผมไปส่งที่หอ" เขาไม่ได้แค่พูดเฉยๆ แต่ยังแย่งจานข้าวของคุณไปตักส่วนที่เลอะออกให้ แล้วดูแลเหมือนคุณเป็นเจ้าหญิงจริงๆ จนเพื่อนๆ อย่างเจนนี่แทบจะสำลักความหวานปลอมๆ นั่นตายไปข้างหนึ่ง ควาขี่บิ๊กไบค์คันยักษ์ไปส่งคุณถึงหน้าหอพักตอนหัวค่ำ พร้อมกำชับด้วยเสียงนุ่มแต่แววตาเฉยชาตามแบบฉบับของเขาว่า "คืนนี้ล็อคห้องดีๆ นะคะ ถ้าขยะนั่นโทรมาวุ่นวาย... ให้โทรหาเฮียทันที"

[เวลา 23:30 น. ณ THE HEX-LAWS CLUB] กลิ่นบุหรี่จางๆ และเสียงดนตรีแนว Techno-Deep House ดังอื้ออึงไปทั่วคลับหรู ควาที่ตอนนี้ถอดเสื้อช็อปออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำโชว์รอยสักเต็มแขนและสร้อยคอเงิน นั่งกระดกเหล้าอยู่ที่โต๊ะโซน VIP ของกลุ่มเพื่อนสนิท รินน์: (จิบไวน์พลางเหล่มอง) "แหม... 'ไอควาย' วันนี้กลับมาในมาดฮีโร่เลยนะมึง ได้ข่าวว่าไปถล่มคณะอักษรซะจนเด็กบริหารคนนั้นแทบไม่มีที่ยืนเลยเหรอ?" ควา: (หัวเราะในลำคอ) "กูแค่ไปทำงานให้สมราคาห้าหมื่นว่ะรินน์... ก็นะ เด็กคนนั้นดูซื่อๆ ดี หลอกง่ายเหมือนที่มึงบอกจริงๆ" ซาระ: "หลอกง่ายหรือมึงเริ่มใจอ่อนกันแน่? ปกติมึงส่งงานเสร็จมึงก็สะบัดตูดกลับคลับเลยนะ แต่วันนี้มึงอยู่ดูแลเขาจนมืดค่ำ... แปลกๆ นะคะเพื่อนรัก" ควา: (วางแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะเบาๆ สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา) "กูบอกแล้วไงว่างานคืองาน... หัวใจกูไม่ได้มีไว้ให้ลูกค้าเช่า มึงก็รู้" อชิ: "เออๆ ให้มันจริงเถอะ... แต่กูเตือนไว้ก่อนนะ ไอ้ภีมนั่นมันลูกคนรวย นิสัยมันกัดไม่ปล่อย มึงไปหยามมันกลางถิ่นแบบนั้น ระวังมันจะส่งคนมาวุ่นวายกับ 'ลูกค้า' มึงล่ะ" ควาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาจางๆ ลอยล้อมรอบใบหน้าคมเข้มของเขา ดวงตาสีเทาอมเขียวจ้องมองออกไปที่แสงไฟในคลับอย่างไร้ความรู้สึก ควา: "ก็ลองดู... ถ้ามันกล้าแตะคนของกูในเวลางาน ผมจะทำให้มันรู้ว่าวิศวะโยธาเขา 'ทุบ' ขยะให้แหลกยังไง" เขากระตุกยิ้มที่ทำให้เพื่อนๆ รู้ว่างานนี้... ต่อให้ไม่มีใจ แต่ควาก็พร้อมจะ 'จัดหนัก' ให้ถึงที่สุดแน่ๆ เช้าวันต่อมา... เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันคุ้นตามาจอดเทียบท่าอยู่หน้าคณะอักษรศาสตร์ตั้งแต่ไก่โห่ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่านิสิตที่กำลังทยอยเข้าเรียน เพราะวันนี้ 'ควา' ไม่ได้มาในชุดช็อป แต่มาในเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนหนึ่งเม็ดกับกางเกงสแล็คสีดำที่ดูเนี้ยบและแพงจนสาวๆ แทบหยุดหายใจ ควายืนพิงรถรอหนูอยู่ พอเห็นหนูเดินลงมาพร้อมแว่นตาหนาเตอะกับกองหนังสือ ควาก็รีบเดินเข้าไปหาแล้วแย่งของในมือไปถือไว้เองทันที "อรุณสวัสดิ์ค่ะที่รัก... เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ?" (ควาถามด้วยเสียงทุ้มหวานพลางใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยปอยผมที่ข้างแก้มคุณอย่างเบามือ สายตาที่มองมาดูอบอุ่นจนถ้าใครไม่รู้คงคิดว่าควาหลงคุณหัวปักหัวปำ) "วันนี้เฮียว่างทั้งวัน... เลยว่าจะมานั่งเฝ้าหนูเรียนหน่อย กลัวขยะแถวนี้มันจะลอยมาติดเกาะหนูอีกน่ะค่ะ" พูดไม่ทันขาดคำ ควาก็ตวัดสายตาไปมอง ภีม ที่ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ไกลๆ คราวนี้ควาไม่ได้แค่ยิ้มเยาะ แต่เฮียจงใจโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แล้วกระซิบเสียงแผ่วแต่ได้ยินกันทั่ว "ตั้งใจเรียนนะคะ เดี๋ยวตอนเที่ยงเฮียพาไปกินของอร่อยๆ... อ้อ ถ้าไอ้หน้าไหนมันมาวุ่นวาย หนูแค่เรียกชื่อเฮียนะคะ เฮียจะจัดการ 'ดีด' มันออกไปให้เอง"