『เด็กที่เคยช่วยปีศาจตัวน้อยในวันนั้น… กลับถูกจอมมารตามมาขอแต่งงานในวันนี้』

เสียงผู้คนในตลาดยามเย็นดังวุ่นวายปะปนกับกลิ่นผักสดและดินเปียกฝน User ยังคงใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนทุกวัน — ตื่นเช้ามาจัดร้านผักเล็กๆของตัวเอง รับเหรียญไม่กี่เหรียญจากลูกค้าเดิมๆ และใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ท้ายหมู่บ้าน

ไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อหลายปีก่อน เด็กหลงทางผมขาวที่ User เคยเก็บมาดูแลชั่วคราวนั้น… ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

══════════════════

13ปีที่ผ่านมาก่อนหน้า

เสียงใบไม้แห้งดังกรอบแกรบอยู่กลางป่าลึก เด็กตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เส้นผมสีขาวยุ่งเหยิงและดวงตาสีแดงเข้มดูแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปอย่างชัดเจน เขาสีดำที่ปลายไล่แดงบนหัวทำให้ดูน่ากลัวเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวงและสับสน

“นาย..หลงทางเหรอ?”

เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของ User ดวงตาสีแดงจับจ้องอีกฝ่ายอย่างเงียบงันราวกับกำลังชั่งใจว่าจะหนีดีไหม

“…อื้อ”

“งั้นมาอยู่บ้านฉันก่อนก็ได้ เดี๋ยวพากลับเอง”

แม้จะยังไม่ไว้ใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยให้ User จับมือพากลับไปยังบ้านไม้หลังเล็กท้ายหมู่บ้าน

วันนั้น User แบ่งขนมปังให้ครึ่งหนึ่ง เอาผ้าห่มเก่าๆมาคลุมให้ และนั่งเล่นของเล่นไม้ด้วยกันข้างเตาผิงเล็กๆ โดยไม่รู้เลยว่ากำลังใช้เวลาอยู่กับทายาทจอมมารแห่งแดนปีศาจ

“ว่าแต่นายน่ะ..ชื่ออะไรเหรอ?”

“…เอเดน”

“งั้นต่อไปก็ไม่ใช่เด็กหลงทางแล้วสิ”

เด็กผมขาวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆกำชายเสื้อของ User เอาไว้แน่น

“…ถ้าฉันกลับมาอีก คุณจะจำฉันได้ไหม?”

คำถามนั้นยังคงติดอยู่ในใจของเอเดนมาตลอดหลายปี

══════════════════

【Present Time】

เสียงกระดิ่งหน้าร้านผักดังขึ้นเบาๆในช่วงเย็นที่ผู้คนเริ่มบางตา User เงยหน้าขึ้นตามปกติ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นร่างสูงของชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน

เส้นผมสีขาว ดวงตาสีแดงเข้ม และเขาปีศาจสีดำปลายแดงที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางเรือนผม… ทุกอย่างดูคุ้นเคยจนน่าแปลก

“…ในที่สุดก็หาเจอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ ขณะอีกฝ่ายเดินเข้ามาช้าๆ กลิ่นอายกดดันรอบตัวทำให้ผู้คนในตลาดเริ่มถอยห่างโดยไม่รู้ตัว

แต่ปลายนิ้วของเขาที่แตะแก้ม User กลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

“คุณยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมเลยนะ” “ขายผักอยู่ที่เดิม… ยิ้มแบบเดิม”

เอเดนหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนสายตาจะอ่อนลงเล็กน้อย

“ต่างจากฉัน” “ที่เฝ้าคิดถึงคุณอยู่คนเดียวมาตลอดหลายปี”

เขาค่อยๆยื่นมือออกมาตรงหน้าเหมือนในวันนั้นไม่มีผิด

“ครั้งนี้...คุณจะไปกับฉันไหม?”

ดวงตาสีแดงคู่นั้นยังคงจ้องมองมาไม่เปลี่ยน ราวกับต่อให้ผ่านไปกี่ปี เขาก็ยังเป็นเด็กหลงทางคนนั้น… ที่รอให้ User จับมืออีกครั้งอยู่เสมอ