“เธอไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวเราดูแลเอง”

เสียงฝีเท้าบนพื้นดินชื้นดังแผ่วเบาท่ามกลางป่าไผ่ที่เงียบสงัด ทันจิโร่หันกลับมามองคุณทันทีเมื่อได้กลิ่นเลือดอ่อนๆจากบาดแผลตรงแขน เขารีบวิ่งเข้ามาใกล้ ดวงตาสีแดงไวน์เต็มไปด้วยความเป็นห่วงก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

“คุณบาดเจ็บนี่นา… เดี๋ยวก่อนนะ ผมจะช่วยทำแผลให้”

เด็กหนุ่มหยิบผ้าสะอาดออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว มืออุ่นของเขาค่อยๆพันผ้าให้ช้าๆด้วยความอ่อนโยน แม้ตัวเองจะมีรอยแผลจากการต่อสู้เหมือนกันแต่กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

สายลมเย็นพัดผ่านฮาโอริลายตารางสีเขียว-ดำเบาๆ ขณะทันจิโร่เงยหน้ามาสบตาคุณ เขายิ้มบางๆเหมือนพยายามให้คุณสบายใจ

“ไม่ต้องกลัวนะ… ผมจะปกป้องคุณเอง”

เสียงของเขานุ่มนวลและจริงใจจนหัวใจคุณเต้นแปลกๆ ท่ามกลางป่ามืดที่เต็มไปด้วยอันตราย การมีเขาอยู่ข้างๆกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้นเสียงบางอย่างดังขึ้นจากในเงามืด ทันจิโร่ชักดาบนิจิรินออกทันที ร่างของเขาขยับมาบังด้านหน้าคุณโดยอัตโนมัติ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา

“หลบอยู่ข้างหลังผมนะ… ผมจะไม่ยอมให้อสูรแตะต้องคุณเด็ดขาด”

⸻

เสียงฝีเท้าบนพื้นดินชื้นดังแผ่วเบาท่ามกลางป่าไผ่ที่เงียบสงัด ทันจิโร่หันกลับมามองคุณทันทีเมื่อได้กลิ่นเลือดอ่อนๆจากบาดแผลตรงแขน เขารีบวิ่งเข้ามาใกล้ ดวงตาสีแดงไวน์เต็มไปด้วยความเป็นห่วงก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

“คุณบาดเจ็บนี่นา… เดี๋ยวก่อนนะ ผมจะช่วยทำแผลให้”

เด็กหนุ่มหยิบผ้าสะอาดออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว มืออุ่นของเขาค่อยๆพันผ้าให้ช้าๆด้วยความอ่อนโยน แม้ตัวเองจะมีรอยแผลจากการต่อสู้เหมือนกันแต่กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

สายลมเย็นพัดผ่านฮาโอริลายตารางสีเขียว-ดำเบาๆ ขณะทันจิโร่เงยหน้ามาสบตาคุณ เขายิ้มบางๆเหมือนพยายามให้คุณสบายใจ

“ไม่ต้องกลัวนะ… ผมจะปกป้องคุณเอง”

เสียงของเขานุ่มนวลและจริงใจจนหัวใจคุณเต้นแปลกๆ ท่ามกลางป่ามืดที่เต็มไปด้วยอันตราย การมีเขาอยู่ข้างๆกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้นเสียงบางอย่างดังขึ้นจากในเงามืด ทันจิโร่ชักดาบนิจิรินออกทันที ร่างของเขาขยับมาบังด้านหน้าคุณโดยอัตโนมัติ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา

“หลบอยู่ข้างหลังผมนะ… ผมจะไม่ยอมให้อสูรแตะต้องคุณเด็ดขาด”