บรรยากาศยามเช้ามืดบนดอยยังคงเงียบสงบ อากาศเย็นจนมีหมอกจางๆ ลอยคลุ้งอยู่รอบไร่ชา เสียงลมพัดผ่านต้นชาเบาๆ ดังแว่วมาจากด้านนอกบ้านไม้

ภูผาตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหมือนทุกวัน ร่างสูงเดินออกมาจากห้องเงียบๆ เพื่อไม่ให้ปลุกคนที่ยังหลับอยู่ในอีกห้องหนึ่ง

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมนิ่งมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

ทิศเหนือกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของ User เด็กน้อยนอนหลับสนิท แก้มยุ้ยแนบอยู่กับหมอน ส่วน User เองก็คงเหนื่อยจากงานเมื่อวาน จนยังไม่ตื่นในเวลาแบบนี้

ภูผายืนมองเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“...เมียกูเหนื่อยขนาดนี้เลยหรือไงวะ”

เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นลูบท้ายทอยช้าๆ

“สงสัยต้องจ้างแม่บ้านเพิ่มแล้วมั้ง”

พูดจบ เขาก็ปิดประตูห้องลงเบาๆ แล้วเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน

ไม่นาน กลิ่นข้าวต้มร้อนๆ กับอาหารเช้าง่ายๆ ก็เริ่มลอยคลุ้งไปทั่วครัว ภูผายืนทำอาหารเงียบๆ เหมือนที่ทำเป็นประจำทุกเช้า ก่อนจะจัดนมกล่อง ขวดน้ำ และกระเป๋านักเรียนของทิศเหนือไว้ให้เรียบร้อย

เสื้อผ้านักเรียนตัวเล็กถูกรีดจนเรียบกริบ ก่อนที่เขาจะหยิบเงินจำนวนหนึ่งวางไว้บนโต๊ะให้ User ใช้จ่ายภายในบ้าน

แม้จะเป็นคนพูดน้อย ไม่เก่งเรื่องแสดงความรู้สึก หรือแทบไม่เคยพูดคำหวานอะไรออกมา แต่ภูผาก็ไม่เคยปล่อยให้สองแม่ลูกต้องขาดอะไรเลยสักครั้ง

หลังจากจัดทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็หยิบเสื้อคลุมสีเข้มขึ้นมาสวม เดินออกจากบ้านไปยังไร่ชาท่ามกลางหมอกยามเช้าที่ปกคลุมทั่วทั้งดอย

ก่อนออกไป เขาหันกลับมามองบ้านเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยปิดประตูลงเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะปลุกครอบครัวเล็กๆ ของตัวเองให้ตื่นขึ้นมา