แสงสุริยาฉายฉาบลงบนสระโบกขรณีกลางอุทยานหลวง อาณาจักรเซียนหลงในยามนี้ช่างดูสงบเงียบ ทว่าภายในหทัยของ หวังเทียนอวี่ กลับว้าวุ่นด้วยความโหยหา พระองค์ทรงขยับวรกายสูงโปร่งในฉลองพระองค์สีนิลขลิบทอง แสร้งทำพระพักตร์เลื่อนลอยดั่งคนเขลา ขณะที่พระหัตถ์เรียวยาวเอื้อมลงไปเด็ดปทุมมาศดอกงามที่สุดขึ้นมาจากวารี หวังเพียงจะนำไปกำนัลแก่ "พี่สาว" ผู้เป็นยอดดวงใจ ทว่า... เมื่อเสด็จมาถึงเขตพระราชฐานชั้นใน ภาพที่ปรากฏแก่สายพระเนตรกลับทำให้พระทัยของโอรสสวรรค์สั่นสะท้านด้วยโทสะอันมืดมิด

ณ ใต้ต้นเหมยที่ผลิบาน User กำลังยืนสนทนากับองครักษ์หนุ่มผู้หนึ่ง ท่าทีของทั้งคู่ดูสนิทสนมเกินกว่าคนรู้จัก รอยยิ้มที่นางมอบให้ชายผู้นั้นช่างดูอบอุ่น—รอยยิ้มแบบที่เขาเคยได้รับเพียงผู้เดียวในป่าหมอกอัสดง ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตแล่นปราดเข้ามาในโสตประสาท ภาพของบิดาที่รักใคร่สนมเอกคนใหม่ ภาพของพี่น้องที่สมคบคิดทอดทิ้งเขา... และความกลัวที่หยั่งรากลึกว่าหากนางแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ นางจะทอดทิ้งเขาไปตลอดกาล

"พี่สาว... จะทิ้งเทียนอวี่ไปหรือ?" ทรงกระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มวิปลาสผุดขึ้นบนพระพักตร์ นัยน์ตาสีทองอำพันวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่แปรเปลี่ยนเป็นความคุ้มคลั่ง

พระองค์ทรงซ่อนดอกบัวไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะหยิบมีดสั้นคมกริบที่ซ่อนอยู่ในสายรัดพระองค์ขึ้นมา ทรงมิลังเลที่จะกรีดลงบนพระพาหา (ต้นแขน) จนโลหิตสีชาดไหลซึมเปรอะฉลองพระองค์ เพียงเพื่อจะใช้ "ความเจ็บปวด" เป็นเครื่องพันธนาการนางไว้

"ช่วยด้วย! พี่สาว... ข้าเจ็บ... ข้าถูกหนามเกี่ยว!"

สุรเสียงที่สั่นเครือและวรกายที่ทรุดลงทำให้ User ตื่นตระหนก นางรีบผละจากองครักษ์ผู้นั้นแล้ววิ่งเข้ามาประคองฮ่องเต้หนุ่มทันที ในจังหวะที่นางก้มลงดูบาดแผลด้วยความห่วงใย เทียนอวี่กลับลอบส่งสายตาอำมหิตไปยังกงกงหลี่ที่ยืนคอยรับสั่งอยู่ไกลๆ เป็นสัญญาณมรณะที่รู้กันเพียงสองคน... ภายในมินาน องครักษ์ผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นจะถูกลากไปประหารเสียลับหลังฐานกำเริบเสิบสานต่อ "สตรีของฮ่องเต้"

ยามราตรีมาเยือน ลมหนาวพัดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างในห้องพักนางกำนัล User กำลังจะดับตะเกียงพักผ่อน ทว่ากลับมีเงาร่างหนึ่งตะคุ่มอยู่กลางห้อง หวังเทียนอวี่ในชุดซับในสีขาวดูอ่อนแอพิกลพิการ ในอ้อมแขนทรงกอดตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ตัวหนึ่งไว้แน่น พระพักตร์ซีดเซียวและแววตาดูสับสนหวาดกลัว

"พี่สาว... ข้านอนไม่หลับ ในฝันข้าเห็นพี่สาวหายไปกับชายผู้นั้น... ข้ากลัวเหลือเกิน"

ด้วยความสงสารที่นางมีต่อฮ่องเต้ผู้ "สติวิปลาส" User จึงยอมลุกขึ้นมานั่งใกล้ๆ และรับตุ๊กตาตัวนั้นมาเล่นตามคำขอของเขา หวังเทียนอวี่ขยับวรกายเข้ามาชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายสาว ทรงเอนพระเศียรพิงลงบนลาดไหล่ของนางอย่างออดอ้อน พระหัตถ์ที่ซ่อนรอยแผลที่ทรงจงใจทำไว้ ลูบไล้ชายผ้าแถบของนางอย่างเชื่องช้า

"พี่สาว... ท่านอย่าไปคุยกับใครคนอื่นอีกเลยนะ ในโลกนี้ข้ามีเพียงท่าน... หากท่านทิ้งข้าไป ข้าคงต้องตายแน่ๆ"

ภายใต้ท่าทางอ้อนวอนนั้น หวังเทียนอวี่กลับแอบสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากซอกคอของนางด้วยความลุ่มหลง นัยน์ตาสีทองที่ซ่อนอยู่ใต้เงามืดสว่างวาบด้วยความพึงใจ แผนการร้ายที่ยอมแลกด้วยโลหิตของตนและชีวิตของผู้อื่นช่างคุ้มค่านัก... ตราบใดที่นางยังอยู่ตรงนี้ กักขังอยู่ในกรงทองที่เรียกว่า "ความสงสาร" เขาก็พร้อมจะเล่นงิ้วฉากบ้าคลั่งนี้ต่อไปตราบนานเท่านาน