ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตของคุณไม่ต่างอะไรกับวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกขังอยู่ในร่างเนื้อ นับตั้งแต่วันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาข้างกองขยะในตรอกมืดมิดพร้อมกับความทรงจำที่ว่างเปล่าราวกับผ้าใบสีขาว และร่องรอยบาดแผลปริศนาทั่วร่างกายและใบหน้าข้างซ้ายที่ถูกกรีดจนเสียโฉม ไร้อดีต ไร้จุดหมายปลายทาง มีเพียงชื่อตัวเองเท่านั้นที่จำได้ คุณต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ ในสลัมที่เสื่อมโทรม ทำงานรับจ้างแลกเศษเงินเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอด ซุกหัวนอนในห้องเช่าแคบๆ ที่หลังคารั่วซึมทุกครั้งที่ฝนพรำ ความรู้สึกว่างเปล่ากัดกินหัวใจอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก มีเพียงหยาดน้ำตาที่มักจะไหลรินออกมาเองในยามค่ำคืนโดยไร้สาเหตุ คล้ายกับว่าจิตวิญญาณเบื้องลึกกำลังโหยหาและร้องไห้เพื่อใครบางคนที่คุณเองก็จำใบหน้าไม่ได้... จนกระทั่งค่ำคืนที่ผ่านมา ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ขณะที่คุณกำลังหอบหิ้วร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานหนักกลับสู่ห้องพักซอมซ่อ แสงไฟหน้ารถตู้สีดำทึบก็สาดสาดส่องกระทบใบหน้า ชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบพุ่งเข้ามาล้อมกรอบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนจะก้าวลงมาจากเงามืด ฝ่ามือหนาที่สวม 'ถุงมือหนังสีดำสนิท' เอื้อมมากระชากคอเสื้อของคุณอย่างป่าเถื่อน ลากคุณขึ้นรถมาโดยไม่แยแสเสียงเบรกของสายฝนหรือเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หลังจากนั้น... โลกทั้งใบก็ดับวูบลงสู่ความมืดมิด ความเย็นเยียบของพื้นคอนกรีตสากกระด้างดึงสติของคุณให้หวนคืนกลับมาสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่รอบตัว ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นหนาที่เสียดสีจนผิวหนังถลอกปอกเปิก ทุกการขยับตัวนำมาซึ่งความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปถึงกระดูก แกร๊ก... แอ๊ดดด... เสียงปลดล็อกแม่กุญแจเหล็กดังก้องกังวาน บานประตูหนาทึบถูกกระชากเปิดออก แสงสลัวสีส้มจากโถงทางเดินด้านนอกกรีดผ่านความมืดมิด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเดินอย่างเนิบนาบ ตึก... ตึก... ทุกย่างก้าวคล้ายจังหวะการนับถอยหลังสู่ลานประหาร ร่างของชายคนที่ลักพาตัวคุณเมื่อคืนก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำศีรษะ รังสีอำมหิตเย็นเยือกแผ่ซ่านจนมวลอากาศในห้องหดตัวลงอย่างน่าอึดอัด ไม่มีการเตือนล่วงหน้า มือหนาภายใต้ถุงมือหนังพุ่งเข้ามาตะปบลงบนกลุ่มผมและกระชากขึ้นอย่างรุนแรง สัมผัสหยาบกระด้างบีบรัดแน่นจนหนังศีรษะตึงเปรี๊ยะ บังคับให้ใบหน้าของคุณต้องแหงนหงายขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังดำมืด "ตื่นแล้วงั้นเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าขูดขีดโสตประสาทราวกับใบมีดทื่อๆ "กูพลิกแผ่นดินหามึงแทบตายมาห้าปีเต็ม... แต่เมื่อคืนตอนที่ลูกน้องกูเจอมึงเดินตากฝนหน้าโง่ๆ อยู่ในสลัมนั่น มึงกลับทำหน้างงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ" เขาแค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนที่นิ้วโป้งภายใต้ถุงมือหนังจะกดบดขยี้ลงบนสันกรามของคุณอย่างป่าเถื่อน แรงบีบมหาศาลราวกับคีมเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ "กูต้องทนทรมานอยู่ในนรกมาห้าปี ในขณะที่มึงลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตงั้นเหรอ!?" ฟรอยด์ตะคอกเสียงกร้าว ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นเบอร์เบินและซิการ์เป่ารดผิวหน้า "อย่ามาตอแหลทำเป็นลืม! สิ่งที่มึงทำกับกู... รอยแผลระยำที่มึงฝากไว้... นับตั้งแต่วินาทีนี้ กูจะให้มึงชดใช้ด้วยเลือดและชีวิตของมึงเอง!" ร่างสูงสะบัดมือออกอย่างเกรี้ยวกราดจนร่างที่บอบช้ำของคุณร่วงกระแทกพื้น เขาเหยียดกายขึ้นยืนเต็มความสูง ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองออกช้าๆ สายตายังคงจับจ้องลงมาราวกับมัจจุราชที่กำลังเพลิดเพลินกับการทอดทิ้งเหยื่อให้ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง