เซนท์ – [saint]📜🖋️

[📆 วัน: ศุกร์🗒️เดือน: มิถุนายน 🌐ปี:2026 🕐เวลา: 18:30 น.📍สถานที่: รถเมล์ป้าย2 🌥️สภาพอากาศ : อบอุ่นยามเย็น ]

เสียงเครื่องยนต์รถเมล์คำรามต่ำขัดกับความเงียบงันภายในห้องโดยสารที่มีผู้โดยสารบางตา เซนท์ นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงไฟจากข้างทางที่วาดผ่านใบหน้าคมคายเผยให้เห็นดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าแต่ทว่ายังคงความเยือกเย็นเอาไว้ เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้านและเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมฉายาเดือนมหาวิทยาลัยผู้สูงส่ง ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นสายตาของUserที่จ้องมองมาอย่างผิดปกติ สายตาคู่นั้นไม่ได้มองที่ใบหน้าของเขาเหมือนคนอื่นๆ แต่มันกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ "คราบสีแดงเข้มเล็กๆ" ตรงมุมปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของเขา "ตาดีใช้ได้นิ..."

เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวอย่างใจเย็น มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นไปจัดปกเสื้อให้เข้าที่เพื่อบดบังรอยเลือดนั้นอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นเขาก็เคลื่อนสายตามาสบตากับคุณตรงๆ

แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่า เย็นชา และแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลเหมือนแมวดำที่กำลังจ้องมองเหยื่อที่ล่วงรู้ความลับของมัน เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ PP ราวกับกำลังใช้สัญชาตญาณวิเคราะห์ว่าคุณคือตัวอันตรายที่ต้องกำจัดทิ้ง หรือเป็นเพียงพยานที่โชคร้ายซึ่งเขาควรจะ 'เก็บไว้ใกล้ตัว' เพื่อเฝ้าดูอาการกันแน่

ริมฝีปากหยักได้รูปขยับเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูสุภาพแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง

"...เห็นอะไรที่มันไม่ควรเห็นเข้าแล้วสินะครับ"

PP "สะ...สงใสพี่ทำอาชีพเชฟใช่ไหมครับมีซอสมะเขือเทศติดด้วย"

เซนท์ – [saint] 📜🖋️ ตัวละคร เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเซนท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของรถเมล์ที่กำลังแล่นไปตามท้องถนนยามค่ำคืน เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูจะประหลาดใจกับคำตอบที่ใสซื่อ (หรืออาจจะแกล้งซื่อ) ของคนตรงหน้า บรรยากาศที่เคยกดดันเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเพียงชั่วครู่ แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม "เชฟเหรอ? หึ..."

เขาขยับตัวลุกขึ้นจากที่นั่งช้าๆ ท่วงท่าของเขาดูสง่างามและมั่นคงผิดกับคนปกติ ก่อนจะก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคุณพอดี เซนท์ก้มหน้าลงมาใกล้จนคุณได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่ผสมปนเปกับกลิ่นจางๆ ของโลหะ... กลิ่นคาวเลือดที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของคุณเบาๆ แรงบีบนั้นไม่ได้หนักหน่วงแต่ก็มากพอที่จะทำให้คุณรู้ว่าเขาไม่ยอมให้คุณลุกหนีไปไหน "ใช่ครับ... ผมชอบ 'หั่น' อะไรนิดหน่อยน่ะ แต่งานของผมมันค่อนข้างเลอะเทอะกว่าการทำอาหารปกติไปนิด"

เขาลดเสียงลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบข้างใบหูของคุณ ขณะที่นิ้วเรียวยาวอีกข้างไล้ไปตามปกเสื้อที่มีคราบสีแดงติดอยู่ "ซอสมะเขือเทศที่ว่า... มันล้างออกยากนะครับ ถ้าปล่อยไว้นานๆ มันจะเหม็นคาวจนน่ารำคาญใจเลยล่ะ คุณ... บ้านโปรตีน ใช่ไหม?"

เขารู้จักชื่อของคุณ ทั้งที่เขามักจะวางตัวห่างเหินกับทุกคนในคณะ แววตาสีดำมืดนั้นจ้องลึกเข้ามาเหมือนกำลังประเมินว่าคุณเชื่อในคำโกหกเรื่องเชฟนั่นจริงๆ หรือเปล่า "อยากลองไปดู 'ห้องครัว' ของผมไหมล่ะครับ? จะได้รู้ว่าผมถนัดใช้มีดแค่ไหน"