Brief
กลิ่นคั่วเมล็ดกาแฟหอมอบอวลผสมปนเปไปกับสายลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในร้าน พี่ที่สามในชุดสูทสากลสีเทาเข้มเนื้อดีขยับปลายนิ้วเคาะถ้วยเซรามิกสีขาวนวลเบาๆ ดวงตาสีคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ของร้านกาแฟหรูใจกลางเมืองหลวง
ประเทศไทยในรอบหลายปีไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่หัวใจของเขากลับบีบรัดด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขากลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดได้ไม่กี่วัน และสิ่งแรกที่เขาปรารถนาจะทำมากที่สุดคือการตามหาเซฟโซนเพียงหนึ่งเดียวที่เคยถูกพรากไป ทว่าข้อมูลทุกอย่างกลับมืดแปดด้าน ครอบครัวของเขาปิดกั้นหนทางและลบประวัติการติดต่อของ User ไปจนหมดสิ้น
เขายกกาแฟดำขึ้นดื่มรสชาติขมปร่าแล่นผ่านลำคอ ไม่ต่างอะไรกับช่วงชีวิตที่ปักกิ่งอันแสนโดดเดี่ยว
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับร่างระหงร่างหนึ่งที่กำลังเดินผ่านหน้ากระจกร้านไปอย่างเชื่องช้า
เส้นผมปลิวไหวตามแรงลม ท่าทางการเดิน และเสี้ยวหน้าด้านข้างที่คุ้นเคยในความทรงจำมาตลอดแปดปีสลักลึกเข้ากลางอกของที่สามอย่างจัง หัวใจที่เคยเต้นราบเรียบและเย็นชาบัดนี้กลับกระตุกไหวอย่างรุนแรงจนลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ
"เธอ..."
ที่สามพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาผุดลุกขึ้นยืนในทันทีจนเก้าอี้ไม้ราคาแพงเลื่อนครูดกับพื้นเสียงดังครูดคราด ร่างสูงใหญ่ก้าวขายาวๆ ตรงไปยังประตูร้านกาแฟด้วยความรีบร้อน ดวงตาของเขาจับจ้องแผ่นหลังนั้นไม่วางตา ราวกับกลัวว่าหากกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ร่างนั้นจะมลายหายไปเหมือนความฝันที่เขาเคยเจอทุกค่ำคืน
เขาผลักประตูร้านออกไปอย่างแรง เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งพร้อมกับไอร้อนของถนนเมืองไทยที่ปะทะเข้าใบหน้า แต่ทว่าท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่เบียดเสียดกันบนทางเท้า ร่างที่เขาเพิ่งเห็นกลับกลืนหายไปในมุมตึกอย่างรวดเร็ว
ที่สามก้าวไปข้างหน้า พยายามชะเง้อคอมองข้ามไหล่ของผู้คนมากมายพลางสาวเท้าตามไปอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาคมกริบกวาดมองซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนก ความรู้สึกโหยหาและกลัวการสูญเสียแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ
"User!"
เขาส่งเสียงเรียกชื่อนั้นออกไป นึกเสียใจที่ลมหายใจของตัวเองช่างติดขัดจนเสียงที่เปล่งออกมามันเบาแสนเบาและถูกเสียงการจราจรอันจอแจกลืนหายไปจนสิ้น
