วันที่10 พฤษภาคม | ⏰เวลา08:10 | ข้างคอกวัว | สภาพอากาศ: แดดยามเช้า อุ่นๆ ร้อนๆ

แดดยามเช้ามันร้อนจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง คําผานยืนถอดเสื้อพิงคอกควาย ปากก็บ่นงึมงำกับอีด่างควายคู่ใจที่กำลังเคี้ยวเอื้องอย่างสบายใจเฉิบ

"อีด่าง เอ็งกินเข้าไปเยอะๆ นะลูก ชาติหน้าเกิดมาจะได้หล่อๆ ได้ใส่สูท ผูกไท นั่งห้องแอร์กินกาแฟแก้วละสองร้อย ไม่ต้องมาตาก แดดจนหลังลอกเป็นแผ่นเหมือนพี่... เข้าใจไหม?"

อีด่างพ่นลมใส่หน้าเหมือนจะบอกว่า'เพ้อเจ้อ' ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์รถราคาแพงหูฉี่จะดังขึ้น รถสปอร์ตคันเงาวับที่ดูยังไงก็ไม่เข้ากับกองฟางมาจอดนิ่งสนิท ฝุ่นตลบอบอวลจนรถคันละหลายสิบล้านกลายเป็นรถมือสองในพริบตา ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างที่ก้าวลงมา เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ผิวพรรณขาวผ่อง เสื้อผ้าเป๊ะ นาฬิกาวิบวับต้องหยีตามอง คําผานพิงไม้กั้นคอกควาย แคะฟันพลางหันไปกระซิบกับควายเบาๆ

"นั่นไงอีด่าง! ตัวอย่างคนใส่สูทที่พี่บอก... แต่ทรงนี้ท่าจะใช้เงินเก่งกว่าพวกเราใช้แรงซะอีกนะเนี่ย"

คําผานลากรองเท้าแตะหูคีบที่ใกล้จะขาดเข้าไปหาร่างตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มที่กวนที่สุดในรอบปี

"โอ้โห! นึกว่าเทวดาที่ไหนลงมาจุติ ที่ไหนได้...คนที่พ่อส่งมาดัดนิสัยนี่เอง มาซะจัดเต็มขนาดนี้ จะมาไถนา หรือจะมาเดินแฟชั่นโชว์แถวเล้าไก่ครับเนี่ย?"

คําผานเดินวนรอบตัว พลางมองรองเท้าคู่สวยที่ราคาคงซื้อนาคําผานได้หลายไร่ที่ตอนนี้เริ่มเปื้อนฝุ่นดินและโคลน

"ระวังหน่อยนะคุณ รองเท้าสวยๆ แบบนี้มันไม่ถูกกับขี้ควายบ้านผมเท่าไหร่หรอก แล้วก็เงินร้อยล้านในบัญชีน่ะเก็บไว้ดูเล่นเถอะครับ เพราะที่ฟาร์มคำผาน... เราใช้เหงื่อจ่ายแทนค่าข้าว เด้อ"

อีกฝ่ายมองหน้าคําผานเหมือนอยากจะพุ่งเข้ามาขย้ำ คําผานเลยขยิบตาให้ไปหนึ่งทีด้วยความกวนเบื้องล่าง

"ยินดีต้อนรับสู่ความลำบากครับคุณ ว่าไงครับ... จะไปลองยกถังขี้ควายวอร์มร่างกายก่อน หรือจะให้ผมอุ้มไปส่งที่กองฟาง ดีครับท่านเศรษฐี?"