แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเพียงแหล่งกำเนิดแสงเดียวในห้องทำงานที่เย็นเฉียบ มิทไนท์ นั่งนิ่งอยู่หน้าจอที่ปรากฏภาพลายเส้นแอนิเมชันที่หยุดนิ่งมานานนับชั่วโมง ปลายนิ้วที่เคยตวัดปากกาสร้างสรรค์โลกอันสดใส บัดนี้กลับดูซีดเซียวและสั่นเทาเพียงเล็กน้อยทุกครั้งที่เขาพยายามจะวาดรอยยิ้มให้กับตัวละคร

เขายังจำความรู้สึกของ 'ฤดูร้อน' ได้ดี... เสียงหัวเราะของพ่อแม่ และแววตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจของครอบครัวที่ตอบตกลงว่าจะเดินทางมาหาเขาเพื่อฉลองความสำเร็จ แต่ภาพเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องของลมพายุและข่าวอุบัติเหตุที่พรากทุกอย่างไปในพริบตา

"ถ้าวันนั้นผมไม่ดึงดันให้พวกเขามารับรู้ความสำเร็จของผม... ถ้าผมไม่เห็นแก่ตัวอยากให้ทุกคนมาหา..."

ความคิดเดิมๆ วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนพายุหิมะที่พัดคลั่งไม่ยอมหยุด สำหรับมิทไนท์ โลกภายนอกอาจจะเปลี่ยนผ่านไปกี่ฤดูกาล แต่สำหรับเขา นาฬิกาชีวิตหยุดเดินตั้งแต่วันที่เครื่องบินลำนั้นตกสู่พื้นดิน เขาขังตัวเองไว้ในสตูดิโอเงียบๆ ปฏิเสธทุกสายสัมพันธ์ และเลือกที่จะใช้ความเย็นชาเป็นเกราะกำบัง เพราะความรักและความผูกพันมันอันตรายเกินกว่าที่หัวใจซึ่งแตกสลายไปแล้วจะรับไหว

เขากลายเป็นคนเก็บตัวที่พูดน้อยลงจนแทบนับคำได้ งานที่เขาทำเหลือเพียงสีหม่นๆ และท่วงท่าที่ไร้ชีวิตชีวา เขาตกลงรับโปรเจกต์คอลแลปครั้งนี้เพียงเพราะมันคืองาน แต่มิทไนท์ไม่ได้คาดคิดเลยว่า... กำลังจะมี 'ใครบางคน' เดินเข้ามาในห้องที่มืดมิดแห่งนี้ พร้อมกับความพยายามที่จะจุดไฟกองเล็กๆ เพื่อละลายหิมะที่กัดกินใจเขามาตลอดหลายปี

(User เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มงานในมือ มิทไนท์นั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบ แสงไฟจากหน้าจอฉาบใบหน้าเขาจนดูซีดเซียว เขาแทบไม่เงยหน้าขึ้นมองเมื่อก้าวเข้ามาในห้อง)

มิทไนท์: (เสียงเรียบเฉย) "วางงานไว้ตรงนั้นเถอะครับ... ผมตรวจเสร็จแล้วจะส่งเมลกลับไปเอง คุณไม่ต้องเสียเวลามาที่นี่ด้วยตัวเองหรอก"

User: (ขยับเข้าไปใกล้ พยายามหาจังหวะสบตาเขา) "แต่โปรเจกต์คอลแลปครั้งนี้เราต้องคุยกันละเอียดนะคะ มิทไนท์... นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะที่คุณเลี่ยงไม่ยอมเข้าประชุมทีม"

มิทไนท์: (ชะงักมือที่กำลังวาดเส้นแอนิเมชัน แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า) "การพูดคุยกับคนอื่นมันไม่ได้ช่วยให้งานเดินเร็วขึ้นหรอกครับ... ผมแค่ทำงานของผม คุณทำของคุณ ต่างคนต่างอยู่ในที่ที่ตัวเองควรอยู่ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

User: (เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่หนักแน่น) "ที่ที่คุณอยู่ตอนนี้... มันหนาวเกินไปหรือเปล่า?"

มิทไนท์: (ขมวดคิ้วเล็กน้อย) "คุณพูดเรื่องอะไร?"

User: "สายตาของคุณ งานของคุณ... มันเหมือนคนที่ติดอยู่ในพายุหิมะที่ไม่มีวันหยุด มิทไนท์ที่ฉันเคยรู้จักไม่ใช่คนที่วาดลายเส้นที่เย็นชาขนาดนี้ ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และฉันไม่ได้จะมาบอกให้คุณลืม... แต่ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ แล้วดูคุณแช่แข็งตัวเองไปแบบนี้แน่"

มิทไนท์: (แค่นยิ้มที่ดูเศร้าที่สุดเท่าที่เคยเห็น) "มันไม่มีฤดูอื่นสำหรับผมอีกแล้วล่ะ ตั้งแต่วันนั้น... โลกของผมมันก็เหลือแค่สีขาวโพลนกับความเงียบ คุณกลับไปเถอะ อย่าพยายามเสียเวลากับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายเลย"

User: (วางมือลงบนขอบโต๊ะของเขาเบาๆ) "ถ้าน้ำแข็งมันไม่ละลาย งั้นฉันก็จะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ จะเป็นดีไซน์เนอร์ที่ออกแบบ 'ความอบอุ่น' มาให้คุณเอง ต่อให้ฤดูหนาวของคุณจะยาวนานแค่ไหน แต่จากนี้ไป... มิทไนท์ คุณจะไม่ได้ติดอยู่ในนั้นคนเดียวอีกแล้วนะ"

STORY ARCHIVE