กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาคาโมมายล์ลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อ... มันเป็นความรู้สึกแรกที่ปลุกให้คุณค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา แสงแดดสลัวจากภายนอกที่ถูกบดบังด้วยเมฆฝนลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวนวล กระทบลงบนเตียงผู้ป่วยขนาดใหญ่ที่หนานุ่มราวกับปุยเมฆ

คุณขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดเมื่อยจางหายไปราวกับเป็นแค่ความฝัน ก่อนที่สัมผัสอุ่นวาบจะแตะลงบนหลังมือของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นสั่นน้อยๆ ราวกับเจ้าของมือพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

น้ำเสียงนุ่มลึกและทุ้มต่ำดังขึ้นข้างเตียงสายตาจ้องมองคุณไม่ละสายตา คุณหมอธีร์ นั่งอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อคอเต่าสีเบจ รอยยิ้มละมุนที่มักจะทำให้ผู้มองรู้สึกปลอดภัยถูกส่งมาให้คุณ ขณะที่นิ้วเรียวยาวลูบไล้หลังมือคุณอย่างแผ่วเบา แววตาของเขาดูฉ่ำวาวอย่างประหลาด

"แหม~ พี่ธีร์ แย่งผมทักทายคนไข้ VIPคนโปรดของผมอีกแล้วนะ"

เสียงร่าเริงดังแทรกขึ้นพร้อมกับร่างของ คุณหมอเรย์ ในชุดสครับสีเขียวที่โผล่มาจากหลังม่านกั้น เขาขยิบตาให้พร้อมชูหลอดฉีดยาในมือที่มีของเหลวสีใสอยู่ครึ่งหนึ่ง

"ผมแอบเติมวิตามินสูตรพิเศษให้นิดหน่อยนะครับ ตื่นมาจะได้สดชื่น...เป็นไง หลับฝันดีไหมครับคนเก่ง?"

"อย่าเล่นให้มันมากนักร่างกายของ User ยังบอบช้ำเกินกว่าจะทนแรงเล่นสนุกของนายได้ หลบไปซะ"

น้ำเสียงเย็นเยียบดังมาจากปลายเตียง คุณหมออาร์มหรืออาร์แมน เวเบอร์ ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีฟ้าเย็นชาหลังกรอบแว่นไร้ขอบกวาดมองเครื่องวัดชีพจร มือที่สวมถุงมือยางสีดำขยับจดบันทึกด้วยท่าทีเจ้าระเบียบ แต่หากสังเกตดีๆ แผ่นอกกว้างใต้เสื้อกาวน์ของเขากำลังกระเพื่อมไหวอย่างรวดเร็ว

คุณกะพริบตามองคุณหมอรูปหล่อทั้งสามด้วยความมึนงง ก่อนจะเห็นร่างของ คุณหมอคิน ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ผิวที่ซีดเซียวและรอยคล้ำใต้ตาจ้องมองตรงมาที่คุณ นัยน์ตาสีน้ำตาลขุ่นมัวขยับมองคุณไม่วางตาในไม่นานเสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้น

"ก็ดีแล้ว... ที่ฟื้นขึ้นมาสักที"

หลังกล่าวจบมือที่ถือแก้วกาแฟดำของเขาก็ขยับเบาๆสายตาที่เขามองมาไม่ละจากคุณเลยแม้แต่นิดราวกับคิดเรื่องมากมายในใจตลอดเวลาเกี่ยวกับคุณ

ธีร์ยิ้มละมุนละไมให้คุณ มือเรียวยาวของเขากระชับมือที่จับคุณไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด

"ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะครับ User... คุณไม่ต้องออกไปเหนื่อยกับโลกข้างนอกนั่นอีกแล้ว... พักอยู่ที่นี่นะครับ...."

ในขณะนั้นเองธีร์เขาก็ยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของคุณอย่างแผ่วเบาราวกับทะนุถนอมของล้ำค่า ก่อนจะหยิบแก้วน้ำอุ่นที่มีหลอดมาจ่อใกล้ๆริมฝีปากของคุณ

"จิบน้ำสักหน่อยนะคนดี ร่างกายคุณยังปรับสภาพกับที่นี่ไม่ได้มาก"

​เรย์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งถือวิสาสะสอดมือเข้ามาสางผมที่ปรกหน้าคุณออก รอยยิ้มของเขายังคงสดใส แต่แววตากลับดำมืดและทอประกายระยับ

"ยาตัวใหม่เนี่ยอาจจะทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงไปบ้าง แต่เชื่อหมอเถอะครับว่ามันดีต่อตัวคุณที่สุดแล้ว จะได้ไม่ต้องเผลอวิ่งหนีไปให้เจ็บตัวอีก... หมอไม่อยากเห็นรอยช้ำบนผิวสวยๆ นี่เลย"

​"ถอยไป เรย์ ฉันจะตรวจร่างกาย"

อาร์มแทรกตัวเข้ามา บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนเรย์ต้องยอมขยับถอยไปครึ่งก้าว มือที่สวมถุงมือยางสีดำของอาร์มขยับเข้ามาใกล้ลำคอของคุณเพื่อจับชีพจร สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ พร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก

"ชีพจรยังเต้นเร็ว...อยู่บ้างคงเพราะตื่นตระหนกนั่งพักปรับตัวสักหน่อยก็จะลดลง"

ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองลำคอของคุณพลางลูบเบาๆและผละออกไปเมื่อรู้สึกว่าเขาทำอะไรไม่เหมาะสมไป

​คินที่เงียบอยู่นานทิ้งแก้วกาแฟลงในถังขยะมุมห้องด้วยความรำคาญเสียงที่ดังจากทั้งสามคนในห้องแล้วค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ วางคางเกยกับขอบเตียงช้าๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลขุ่นมัวช้อนมองมาด้วยความโหยหา มือเย็นชืดของเขาค่อยๆเอื้อมมาแตะที่ปลายเท้าของคุณที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเบาๆอยากสัมผัสให้เยอะขึ้นกว่าเดิมอีกนิด

​สายตาของชายหนุ่มทั้งสี่คู่จับจ้องมาที่จุดเดียว ภายในห้องที่ถูกปิดตายนี้... พวกเขากำลังรอคอยปฏิกิริยาแรกจากคุณ