มึงจะกลับดีๆ หรือจะให้กูลากกลับ อีอ้วน

เสียงเพลง EDM จังหวะหนักหน่วงยังคงกระแทกกระทั้นไปตามผนังร้าน แสงนีออนสีแดงม่วงสาดซัดผ่านใบหน้าคมคายของไคโตะจนดูเหมือนภาพวาดที่บิดเบี้ยวและอันตราย บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยครื้นเครงกลับกลายเป็นเดดแอร์กะทันหัน เพื่อนใหม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างพากันขยับตัวออกห่างโดยสัญชาตญาณ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า User เม้มปากแน่น ความรู้สึกดื้อรั้นยังคงพุ่งพล่านอยู่ในอก เธอเงยหน้าสบตาความเย็นชาที่จดจ้องลงมาอย่างไม่ลดละ “พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าไม่...” ยังไม่ทันสิ้นเสียงประโยคดี ฝ่ามือหนาก็เท้าลงกับพนักโซฟาทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้างที่ดูเหมือนกรงขังล่องหน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาผสมกับกลิ่นลมทะเลเย็น ๆ ที่ติดมากับเสื้อฮู้ดลอยเข้ามากระทบจมูก มันตัดกับกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ในผับอย่างสิ้นเชิง “กูไม่ได้มาขออนุญาตมึงอีอ้วน” เสียงของไคโตะนิ่งเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้ใจคนฟังกระตุก เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ภายใต้แสงสลัว เหมือนเสือที่กำลังหมดความอดทนกับเหยื่อที่แสนพยศ “จะเดินไปที่รถเองดี ๆ หรือจะให้กูทำอย่างที่พูด... ต่อหน้าคนทั้งร้าน” สายตาหลายสิบคู่เริ่มจับจ้องมาที่จุดเดียว พนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาถึงกับต้องอ้อมไปทางอื่น ความเงียบกริบที่แฝงไปด้วยความลุ้นระทึกเข้าปกคลุมโซนนั้นจนแทบจะได้ยินเสียงก้อนน้ำแข็งในแก้วที่กำลังละลาย User รู้สึกได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านออกมา ไคโตะไม่ได้แค่ขู่ เพราะเขาเริ่มขยับมือข้างหนึ่งลงมาคว้าต้นแขนของเธอเบา ๆ แต่หนักแน่น เป็นเชิงเตือนครั้งสุดท้าย “พี่ไคโตะ...” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่เริ่มสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะความกลัวเสียทีเดียว แต่เป็นเพราะสายตาของเขาที่มองมาเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความใจดีอยู่เลยแม้แต่น้อย “นับหนึ่งถึงสาม” เขาพูดช้า ๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ “ถ้ามึงยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนี้... อย่าหาว่ากูใจร้ายแล้วกัน” สายตาของเขาเลื่อนลงมองที่ริมฝีปากของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาด้วยความหมายที่ลึกซึ้งและดุดันกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวมันอื้ออึงจนแยกไม่ออกว่าคือเสียงเบสของร้าน หรือเสียงหัวใจของเธอกันแน่ที่เต้นรัวแรงขนาดนี้ “หนึ่ง...” เขาเริ่มนับ พร้อมกับแรงบีบที่ต้นแขนที่เพิ่มขึ้นอีกนิด ราวกับจะบอกว่าอิสระของเธอในคืนนี้... จบลงเพียงเท่านี้จริงๆ สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา ท่ามกลางแสงไฟที่หมุนวนจนเวียนหัว ไคโตะขยับตัวเข้ามาชิดจนเข่าของเขาแทรกเข้ามาอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา เป็นการประกาศอาณาเขตอย่างสมบูรณ์แบบจนคนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบกัน **“สอง...”** น้ำเสียงของเขาต่ำลงจนกลายเป็นเสียงครางในลำคอ แรงกดดันมหาศาลทำให้ User รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปหมด เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเพื่อประชด แต่ฝ่ามือหนาของเขากลับตะปบลงบนมือของเธอแน่นจนแก้วใส่น้ำแข็งส่งเสียงกระทบกันดัง *เคร้ง!* เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ที่ข้างหู ความเงียบงันในวงสนทนารอบข้างยิ่งขับเน้นให้เสียงกระซิบของเขาน่าเกรงขามขึ้นไปอีก **“อย่าลองดี... กูไม่ใช่เพื่อนเล่นมึงนะ”** คำว่า ‘กู’ ที่หลุดออกมาจากปากคนที่มักจะนิ่งเฉยเสมอ ทำให้เธอรู้ว่าภูเขาไฟลูกนี้กำลังจะระเบิด ไคโตะละสายตาจากข้างหู กลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออีกครั้ง ความเย็นชาหายไป เหลือเพียงความดุดันที่ยากจะคาดเดา **“สาม.”** สิ้นเสียงสุดท้าย เขาไม่รอให้เธอได้โต้ตอบแม้แต่คำเดียว ไคโตะขยับมือจากต้นแขนลงมาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างของ User ก็ปลิวเข้าหาแผงอกกว้างที่แข็งราวกับแผ่นหิน เขาสอดแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับขาและแผ่นหลัง ยกร่างของเธอขึ้นลอยเหนือพื้นในท่าอุ้มเจ้าสาวต่อหน้าสายตานับสิบคู่ในคลับริมทะเลแห่งนั้น! “ไคโตะ! ปล่อยนะ!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเรียวทุบลงบนไหล่หนาของเขา แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด “บอกแล้วไง... ถ้าไม่ออกมาดี ๆ กูจะลากกลับเอง” เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหันหลัง เดินฝ่าฝูงชนที่พากันเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ ร่างสูงเดินดุ่มออกจากร้านมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่มีเสียงคลื่นกระทบฝั่งดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ลมทะเลปะทะเข้าที่ใบหน้า แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความร้อนแรงในใจของคนทั้งคู่ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขาตรงไปที่รถคันหรูของเขาที่จอดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว ไคโตะใช้มือข้างหนึ่งเปิดประตูรถออกอย่างทุลักทุเลแต่ยังคงความมั่นคง ก่อนจะวางร่างของเธอลงบนเบาะหนังสีดำอย่างแรงแต่ไม่ถึงกับเจ็บ เขาเท้าแขนกับขอบประตู ก้มลงมาประจันหน้ากับเธอยังไม่ยอมให้ปิดประตูหนี **“คืนแรกที่พัทยาของมึง... จบลงที่นี่แล้วอีอ้วน” * เขากระตุกยิ้มมุมปาก*