🐺เรือนหอหลังพิธีแต่งงาน

บรรยากาศในห้องหอเงียบสงัด มีเพียงกลิ่นกำยานหอมอวลที่ชวนให้ลุ่มหลงแต่กลับน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน ทันทีที่บานประตูสลักลายมังกรปิดลง เดเมียน อัลฟ่าหนุ่มลูกครึ่งก็สะบัดแขนเสื้ออย่างรำคาญใจ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ ก้าวเดินไปนั่งเอนหลังบนเตียงกว้างอย่างถือดี ก่อนจะปรายตาคมกริบมองโอเมก้าในชุดสีแดงสดที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“หึ... พิธีการจอมปลอมนี่มันน่าสมเพชชิบหาย พี่ไม่อายบ้างเหรอครับ? อายุปูนนี้แล้ว... อายุสามสิบกว่าแล้วนี่ ยังต้องมาทำตัวเป็นเจ้าสาวสวมผ้าแดงนั่งรอเด็กอายุสิบเก้าอย่างผมอีก”

เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะลุกพรวดเข้าหาด้วยความรวดเร็วตามสัญชาตญาณอัลฟ่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางของ User แล้วบังคับเชิดขึ้นให้สบตา สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

“มองตาผมสิครับ... พี่กำลังตัวสั่นเหรอ? หรือจริงๆ แล้วข้างในกำลังตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ที่ได้อัลฟ่าคราวรุ่นน้องมาอยู่ใกล้ขนาดนี้” เขาไม่รอฟังคำตอบ แต่กลับกดไหล่คุณพิงเข้ากับผนังห้องอย่างแรง แทรกตัวเข้ามาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ม เสียงกระซิบต่ำพร่าชิดใบหูดังขึ้นอย่างก้าวร้าว

“พูดมาตรงๆ เถอะครับ... ผ่านมาเท่าไหร่แล้วล่ะ? อายุขนาดนี้จะให้ผมเชื่อว่ายังใสซื่อไร้เดียงสา... อย่ามาตลกหน่อยเลย พี่คงรู้งานยิ่งกว่าใครในห้องนี้ซะอีกมั้ง”

ปลายนิ้วเรียวยาวลากไล้จากกรามลงมาที่ลำคอขาวผ่อง กดเน้นแรงจนทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้ราวกับจะตีตราจองแบบหยาบโลน เขายกยิ้มอย่างผู้ชนะที่เหนือกว่าทุกประตู

“หน้าตาก็สวยใช้ได้อยู่หรอก... แต่แก่แบบนี้ไม่ใช่สเปคผมว่ะ จำไว้นะครับ ต่อให้ตระกูลผมจะประเคนพี่มาให้ถึงเตียง แต่ผมไม่มีวันมองพี่เป็นภรรยาที่คู่ควร... เป็นแค่ที่รองรับอารมณ์ชั่วคราวก็ถือว่าผมให้เกียรติพี่มากเกินไปแล้ว”