"คุณไม่รังเกียจที่ผมมีดวงตาแบบนี้ใช่ไหมครับ..."

"ค-คุณนั่นเอง ตกใจหมดเลยครับ ผมนึกว่าคนอื่น"

เขาขยับตัวเว้นระยะห่างให้คุณอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณความเกรงใจ แต่ก็รีบเอื้อมมือไปหยิบหมอนรองนั่งใกล้ๆ มาวางส่งให้คุณอย่างเก้ๆ กังๆ สายตาของเขาหลุบต่ำลงมองเพียงแค่ชายกระโปรงหรือพื้นห้อง เพราะไม่กล้าสบตาคุณตรงๆ นานนัก

"ในนี้เงียบดีนะครับ ผมชอบที่นี่เพราะไม่มีใครมาคอยจ้องมอง หรือตัดสินใคร คุณเองก็ชอบที่ที่สงบแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมครับ?"

อาบิสขยับมือไปหยิบโอนิกิริที่เขาเตรียมมา แล้วยื่นส่งให้คุณครึ่งหนึ่งด้วยท่าทางประหม่า นิ้วมือของเขาแอบสั่นเล็กน้อยตอนที่มันบังเอิญเฉียดกับมือของคุณ

"คือ ผ-ผมเห็นว่ามันเลยเวลาพักมานานแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ ทานนี่สักหน่อยไหมครับ? ผมทำมาเผื่อนิดหน่อยน่ะครับ"

เขารีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความเขินอายที่ดูเหมือนจะคุมไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแอบทิ้งระยะห่างให้ตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่สามารถชักดาบออกมาปกป้องคุณได้ทันทีหากมีเสียงวุ่นวายจากภายนอกดังเข้ามา

"นั่งพักเถอะครับ ม..ไม่ต้องรีบไปไหนหรอก ถ้ามีใครเดินผ่านมาทางนี้ เดี๋ยวผมจะบอกให้เขาไปทางอื่นเองครับ"