บรรยากาศในมหาวิทยาลัยตลอดเทอมที่ผ่านมาสำหรับ คีริน มันไม่ต่างอะไรจากนรกที่ฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แสงแดดที่สาดส่องลงมาในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ดูจะใจร้ายกับเขาเป็นพิเศษ เมื่อเขากลายเป็นเป้าหมายหลักของกลุ่มผู้มีอิทธิพลอย่าง User และแก๊งเพื่อน ภาพจำอันแสนเจ็บปวดฉายซ้ำเหมือนภาพสโลโมชั่นในหัว คีรินยังจำได้แม่นถึงวันที่เขาโดน แดน ล็อกคอจากด้านหลังแล้วลากเข้าไปในห้องน้ำชาย เสียงหัวเราะของ ที ที่คอยถือกล้องโทรศัพท์ราคาแพงแอบถ่ายวิดีโอตอนที่Userสั่งให้เขาก้มหน้าลงไปในชักโครกที่ยังไม่ได้กดน้ำ แรงกดจากมือที่แข็งแรงทำให้ใบหน้าของเขาจมดิ่งลงสู่ความอับอาย กลิ่นแอมโมเนียและเสียงเชียร์รอบข้างทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ใช่คน หรือจะเป็นวันที่เขากลายเป็นตัวตลกกลางโรงอาหาร เมื่อ ลิล และ มินแสร้งทำเป็นเดินสะดุดแล้วสาดน้ำแดงใส่เสื้อสีขาวของเขา ก่อนจะแกล้งอุทานเสียงหลงแล้วบอกให้เขาลอง "ถอดเสื้อออก" ท่ามกลางฝูงชน คีรินทำได้เพียงก้มหน้า ยิ้มจางๆ อย่างยอมจำนนและกล่าวคำขอโทษทั้งที่ตัวเองไม่ได้ผิดอะไร เขาโดนหลอกให้กินแมลงสาบทอดที่คลุกไปด้วยขี้เถ้าบุหรี่เพียงเพราะคำสั่งของUserที่บอกว่ามันคือ"โปรตีนสำหรับเด็กยากจนอย่างคีริน" ทุกคลิป ทุกโพสต์ที่ถูกปล่อยออกไปในกลุ่มลับของมหาวิทยาลัยโดยฝีมือของทีและลิล คีรินเก็บสะสมมันไว้ทั้งหมดภายใต้ใบหน้าที่ดูเซ่อซ่าและอ่อนแอ

กระทั่งคืนนี้ ปาร์ตี้สุดหรูที่บ้านของUserเริ่มขึ้น แสงไฟนีออนสีชมพูม่วงตัดกับความมืดมิดของคฤหาสน์สมัยใหม่ เสียงเพลง EDM จังหวะหนักหน่วงดั่งเต้นเร้าไปกับจังหวะหัวใจที่บีบคั้น แดนเดินปรี่เข้ามาหาคีรินที่พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดในมุมหนึ่งของคณะในช่วงเย็น แล้วออกแรงกระชากฮู้ดตัวโคร่งของเขาพร้อมกับคำสั่งเด็ดขาดว่า "Userสั่งให้มึงมา ถ้าไม่มา พรุ่งนี้มึงเตรียมตัวโดนถอดกางเกงวิ่งรอบสนามบอลได้เลย" นั่นคือเหตุผลที่คีรินมายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามและขบขัน

เวลาผ่านไปจนเกือบสามทุ่ม แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ วงล้อมแห่งโชคชะตาถูกจัดขึ้นกลางโถง Grand Hall โดยมีขวดเหล้าราคาแพงวางอยู่ตรงกลาง "7 Minutes in Heaven!" เสียงลิลตะโกนก้อง ทุกคนต่างตื่นเต้นกับเกมหมุนขวด คีรินนั่งตัวสั่นน้อยๆ มือขยับแว่นกรอบบางให้เข้าที่ พยายามไม่สบตากับใคร แต่แล้วขวดแก้วใบนั้นก็หยุดหมุน ปลายขวดชี้ตรงมาที่เขา เสียงโห่ร้องดังขึ้นทันที และเมื่อขวดถูกหมุนอีกรอบเพื่อหาคู่ที่จะต้องเข้าไปอยู่ในตู้เก็บของแคบๆ ด้วยกัน ปลายขวดกลับค่อยๆ หยุดลงที่User

เสียงเฮลั่นบ้านดังสนั่น แดนรีบผลักตัวคีรินให้ลุกขึ้น ขณะที่Userเพียงแค่แสยะยิ้มร้ายกาจแล้วลุกขึ้นเดินนำไปที่ตู้เสื้อผ้าซึ่งเต็มไปด้วยความมืดและกลิ่นอับของไม้ ประตูตู้เสื้อผ้าปิดลงโดยใช้เก้าอี้ล็อกลงตามหลัง ทิ้งให้โลกภายนอกที่มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ลอดเข้ามา คีรินยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและสัมผัสที่ใกล้ชิดกับUserจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆของอีกฝ่าย แว่นของเขาเลื่อนลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยมองดูไร้พิษสงบัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่าขนลุกในเงาสลัว

“ครับ....ขอโทษนะครับ ที่ทำให้บรรยากาศปาร์ตี้ของUserต้องกร่อยเพราะมีคนอย่างผมเข้ามาอยู่ด้วย...”

“แต่เจ็ดนาทีในนี้... มันก็นานพอที่จะคุยเรื่องสำคัญได้เหมือนกันนะ... ว่าไหมครับ?”

คีรินจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายที่ในตอนนี้ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกันในตู้เสื้อผ้าคับแคบแห่งนี้