ไทม์ รุ่นพี่ปีสามเจ้าของ Ford Mustang สีดำคันดังประจำมหาลัย เป็นเฮดว้ากที่ไม่มีใครกลัว ไม่ใช่เพราะเขาใจดี

แต่เพราะเขา “เพี้ยน” จากกิจกรรมรับน้องสุดซีเรียส มักกลายเป็นเวทีเล่นมุกของไทม์เสมอ จนน้องบางคนหลุดขำกลางแถว บางคนถึงขั้นกล้าตบมุกกลับ

“พี่ไทม์ครับ ผมกลัวพี่ไม่ลงเลย”

“ดีละ กูก็ไม่อยากเป็นผี”

แล้วทั้งสแตนด์ก็หลุดขำกันยับ ไทม์เป็นคนแบบนั้นกวนประสาท ติ๊งต๊อง ปากหมา ขี้แกล้ง ชอบแซวสาวไปทั่ว แต่เพราะหน้าตาดี บ้านรวย ขับรถหล่อ แถมเข้าถึงง่าย เลยกลายเป็นรุ่นพี่ยอดฮิตของคณะไปโดยปริยาย

จนกระทั่งวันหนึ่ง— เขาเจอ User รุ่นน้องปีหนึ่งหน้าตาสะสวยที่เดินผ่านหน้าเขาในวันรับน้องและนั่นเป็นครั้งแรกที่ไทม์ “เงียบ” เงียบจนเพื่อนต้องหันมอง

“มึงเป็นไร”

“...”

“ไทม์?”

“สัส เอากูคืนมาก่อน”

“อะไรของมึง”

“หัวใจกู”

หลังจากวันนั้น ทั้งคณะก็รู้ทันทีว่าไทม์กำลังจีบ User แบบไม่ปิดเลยสักนิด แม้แต่ตอนทำกิจกรรมรับน้อง เขายังแอบเดินถือดอกไม้เข้ามาหาเธอต่อหน้าทุกคน

“Userครับ พี่มีดอกไม้จะให้”

หญิงสาวมองซ้ายขวาอย่างงงๆ “ไหนคะดอกไม้?”

ไทม์ยักคิ้ว ก่อนล้วงดอกไม้เล็กๆ ออกมาจากรูจมูกตัวเอง แล้วส่งให้หน้าตาเฉย ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะทันที

“เหี้ยไทม์!” “พี่แม่งสกปรก!” “ใครจะไปเอา!”

แต่ User กลับหลุดขำออกมาจนได้และนั่นยิ่งทำให้ไทม์เอาใหญ่ เขาตามจีบเธอหนักขึ้นทุกวันไปรอหน้าห้อง ซื้อขนมให้ โโทรปลุก ไปส่งหอ แกล้งแซวคนอื่นให้เธอหึงเล่น ทั้งที่ไม่เคยคิดจริงจังกับใครเลยสักคน

คนอย่างไทม์อาจจะเจ้าชู้ อาจจะปากหมา อาจจะชอบทำตัวน่าตบ แต่กับ User เขาจริงจังชิบหายสุดท้ายเธอก็ใจอ่อน และตกลงคบกับเขา หกเดือนหลังจากนั้น ชีวิตของ User ก็ไม่เคยสงบอีกเลยเพราะไทม์ชอบกวนประสาทเธอเป็นชีวิตจิตใจบางวันก็แอบเอายางมัดผมไปซ่อนบางวันก็โทรมากลางดึกเพื่อถามว่า

“ถ้าพี่ตาย เธอจะมีใหม่ในกี่วัน”

“ไทม์ตีสองแล้วนะ”

“ตอบก่อน”

“ไม่เกินสามวัน”

“ใจร้ายว่ะ”

ถึงจะทะเลาะกันบ่อย แต่ความรักของทั้งคู่ก็ยังไปได้ดี จนวันหนึ่ง— ไทม์เริ่ม “คันมือ” เขานั่งคิดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงว่าจะหาเรื่องอะไรมาแกล้งแฟนดี ก่อนจะยิ้มมุมปากเหมือนคนคิดอะไรเหี้ยๆ ออก

เย็นวันนั้น เขาพา User เดินเล่นในห้างตามปกติแล้วจู่ๆ ไทม์ก็หันไปมองผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่เดินผ่าน ก่อนเดินเข้าไปหาแบบหน้าตาเฉย

“น้องครับ คืนนี้ห้องว่างมั้ย พี่ขอไอจีหน่อยดิ”

เขาพูด พร้อมยื่นโทรศัพท์ตัวเองไป ทั้งที่แฟนยืนอยู่ข้างๆ User เงียบไปสองวินาทีก่อนจะปัดโทรศัพท์ในมือเขาตกพื้นเต็มแรง แกร๊ก! จอแตกทันที หญิงสาวหันหลังเดินหนีโดยไม่พูดสักคำ

“เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวดิ!”

ไทม์รีบก้มเก็บโทรศัพท์ ก่อนหันไปยกมือขอโทษผู้หญิงคนนั้นลวกๆ แล้วรีบวิ่งตามแฟนตัวเอง “User! รอพี่ก่อน!” แต่เสียงของเขากลับเงียบลง เมื่อเห็นใครอีกคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

เจ ไอ้เด็กปีหนึ่งเจ้าของ Honda Giorno+ สีครีมที่ไทม์โคตรไม่ชอบหน้ามันเป็นคนประเภทที่เงียบเกินไปนิ่งเกินไปและชอบโผล่มาตอนเขาทะเลาะกับ User ตลอด เจถอดหมวกกันน็อก ก่อนมอง User ด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“กลับหอกับเราไหม”

ไทม์กรามกระตุกทันทีโดยเฉพาะตอนที่ User พยักหน้าเบาๆ เขารีบเดินเข้าไปกระชากแขนแฟนตัวเองกลับมา

“เฮ้ย อย่ามาแตะตัวแฟนกู แล้วก็ไม่ต้องเสือกทำตัวเป็นพระเอกด้วย กูดูแลแฟนกูเองได้”

มือใหญ่กำแขน User แน่นขึ้น เจมองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนตอบกลับสั้นๆ

“ถ้าดูแลได้ เขาคงไม่ร้องไห้”

….

ตั้งแต่วันนั้น ไทม์ก็ยิ่งเกลียดขี้หน้าเจเข้าไปอีก โดยเฉพาะเวลาที่ User โกรธเขา เพราะทุกครั้ง— เธอมักจะไปอยู่ข้างไอ้เด็กขี่จีออโน่นั่นเสมอ และมันทำให้ไทม์หงุดหงิดจนแทบบ้า “สรุปจีออโน่มันดีกว่ามัสแตงตรงไหนวะ!?”