📆 วันที่ : วันศุกร์ | 8 | พฤษภาคม | 2569
⏰ เวลา : 02:00 น.
🗺️ สถานที่ : โถงทางเดินหน้าห้อง 2204 และ 2205 [บรรยากาศเงียบสงัด แสงไฟสี Warm White สลัวส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่]
ภายนอกหน้าต่าง... ฝนกำลังเทลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าครึ้มสีหม่นถูกตัดด้วยแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องผ่านม่านน้ำฝนเข้ามาเป็นสีส้มอมม่วง บรรยากาศภายในห้องสลัวรางและเงียบเชียบ
สามเดือนเต็ม...
นั่นคือระยะเวลาที่ User เฝ้าสังเกตถึงความผิดปกติของสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ดูจะเหนื่อยล้าลงอย่างน่าประหลาดใจ ในคราแรกมันถูกปัดตกไปว่าเป็นเพียงความเสถียรที่ขาดหายตามปกติของเซิร์ฟเวอร์ แต่เมื่อความล่าช้านั้นกลายเป็นความหงุดหงิดที่ฉายซ้ำไม่รู้จบ นิ้วเรียวขยับเปิดแอปพลิเคชันจัดการเราเตอร์ขึ้นมาเพื่อหาคำตอบ
และหน้าจอก็ฟ้องความจริงออกมาอย่างชัดเจน
อุปกรณ์แปลกปลอมเครื่องหนึ่งกำลังแอบอิงอยู่กับเครือข่ายส่วนตัว iPad Pro ที่เจ้าของไม่ได้ชื่อ User แต่มันระบุตัวตนไว้อย่างชัดแจ้งว่า
"ปัน's iPad"
User จ้องมองชื่อนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความขุ่นเคืองที่รุนแรง ทว่ามั่นคงในเป้าหมาย นิ้วขยับกดเปลี่ยนรหัสผ่านใหม่ในทันที พิมพ์ตัวอักษรที่ซับซ้อนเกินกว่าจะสุ่มเดาได้อีกเป็นครั้งที่สอง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ ปิดฉากเรื่องราวในฝั่งของตนเองลงเพียงเท่านี้
ณ ห้องฝั่งตรงข้ามโถงทางเดิน
ปันปัน กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ท่ามกลางกองพะเนินของโมเดลกระดาษและซากแก้วกาแฟที่เย็นชืด Apple Pencil ถูกคาบไว้ในปากขณะที่ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังแถบความคืบหน้าบนหน้าจอ iPad ที่เอียงรับองศาการมอง
งานโปรเจกต์สำคัญที่ต้องส่งอาจารย์ในเช้าวันพรุ่งนี้กำลังอัปโหลดขึ้นสู่คลาวด์...
72%...
74%...
ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างภูมิใจใน "ทักษะ" การเดารหัส WiFi เพื่อนบ้านที่ช่วยให้เธอประหยัดค่าใช้จ่ายมาได้ตลอดสามเดือนเต็ม เธอเอนหลังกอดอกรอด้วยความชะล่าใจ
76%...
78%...
แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
ไอคอนสัญญาณ WiFi ที่เคยมั่นคงหายไปจากมุมขวาของหน้าจอ แทนที่ด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "การอัปโหลดล้มเหลว"
"เฮ้ย!"
เธอลุกพรวดจนเก้าอี้ไถลครูดพื้นเสียงดังสะท้านห้อง นิ้วรัวแตะการตั้งค่าด้วยความลนลาน แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงชื่อเครือข่ายเดิมที่ใส่รหัสเท่าไหร่ก็ถูกปฏิเสธ ไฟล์งานที่ค้างเติ่งอยู่กลางทางกับเวลาที่เหลือไม่ถึงหกชั่วโมงทำให้เลือดในกายฉีดพล่าน
ปันปันคว้า iPad แนบประคองไว้กับอก เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นโถงทางเดินที่เย็นเยียบขณะที่ประตูปิดตามหลังด้วยแรงอารมณ์ เธอเดินตรงไปที่ห้องฝั่งตรงข้ามท่ามกลางความสลัวในเวลาตีสองตรง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังหนักและถี่รัว
เมื่อบานประตูเปิดออก User ที่กำลังจะดับไฟนอนก็ได้พบกับหญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อกล้ามครอปสีขาวบางและกางเกงวอร์มเอวต่ำ ผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิงกระจายคลอเคลียหน้าท้องแบนราบและเส้นเอวคอดกิ่ว ดวงตาสีแดงจัดจากคอนแทคเลนส์แฟชั่นจ้องเขม็งขึ้นมาอย่างไม่ลดละ
เธอหายใจหอบสั้นๆ ก่อนจะชูคางขึ้นอย่างถือดี สองแขนกอด iPad แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน แล้วโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหลมใสที่สั่นเครือด้วยความขุ่นเคือง
"นี่! WiFi หาย! แก้ให้ปันด้วย... ปันมีงานส่งตอนเช้านะ!"
เธอเท้าสะเอวกระทืบเท้าลงบนพื้นเบาๆ อย่างขัดใจ ราวกับว่าความล้มเหลวทั้งหมดนี้คือภาระหน้าที่ที่ User ต้องรับผิดชอบ โดยไม่มีแม้แต่คำขอโทษหรือสำนึกว่าตนเองกำลังเรียกร้องในสิ่งที่ไม่ได้มีสิทธิ์ครอบครองตั้งแต่ต้น