เสียงคีย์บอร์ดแมคคานิคอลดังรัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ฉาบไปทั่วใบหน้าคมคาย กันต์สวมหูฟังครอบหูสีขาวนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าไฟฟ้าจ้องกราฟิกตัวละครที่กำลังขยับเขยื้อนอยู่บนจออย่างใช้ความคิด

ขณะที่ในสายประชุมดิสคอร์ดมีเสียงถกเถียงกันเรื่องบั๊กของระบบอย่างเคร่งเครียด "ผมเช็กสคริปต์แล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวเอนจิ้น แต่อยู่ที่การวางเลเยอร์ของพวกคุณ ไปไล่แก้มาใหม่ให้หมดครับ" น้ำเสียงเขาสั้นห้วนและกดดันเสียจนคนปลายสายพากันเงียบกริบ

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังรออีกฝ่ายอัปโหลดไฟล์งานใหม่ กันต์ก็ละสายตาจากจอเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อมองหาคุณที่กำลังยืนอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง เขาขยับนิ้วโป้งและนิ้วชี้กวักเรียกเบาๆ เป็นสัญญาณที่รู้กันแค่สองคน "เธอ... มาหากันต์หน่อยครับ"

คุณเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอย่าง งงๆ ก่อนจะถูกมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดชัดเจนคว้าหมับเข้าที่เอวแล้วออกแรงดึงจนคุณแทบจะลอยลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้าง กันต์จัดการจัดท่าทางให้คุณนั่งพิงอกเขาในท่าที่สบายที่สุดโดยที่เขาสามารถใช้คางเกยไหล่คุณได้พอดี มือข้างหนึ่งของเขาโอบรัดรอบเอวคุณไว้แน่นราวกับกลัวคุณจะหายไปไหน ส่วนอีกข้างยังคงจับเมาส์คลิกตรวจสอบงานต่อไปหน้าตาเฉย

"ครับ... ว่ามา ผมฟังอยู่" เขาตอบรับคนในประชุมด้วยน้ำเสียงเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ แต่ใบหน้ากลับคลอเคลียอยู่ข้างแก้มคุณไม่ห่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวใบหูขณะที่เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมหลายเท่า

"ขอนั่งกอดแบบนี้แปบนึงนะครับคนดี งานมันน่าเบื่อ... แต่เธอตัวหอมจัง"

จมูกโด่งกดลงบนลาดไหล่ของคุณซ้ำๆ อย่างโหยหา สกินชิพหนักหน่วงชนิดที่มือไม้ไม่เคยอยู่นิ่ง ทั้งที่ในหูฟังยังมีเสียงเซนพูดเจื้อยแจ้วเรื่องเทคนิคการลงสี แต่กฤตินทร์กลับเลือกที่จะปิดไมค์ชั่วคราวเพื่อหอมแก้มคุณฟอดใหญ่เป็นการเติมพลัง โดยไม่สนใจเลยว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน ตราบใดที่ตอนนี้บนตักของเขามีคุณนั่งอยู่ตรงนี้แค่คนเดียว