กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากการอาบน้ำอุ่นช่วยชะล้างความหนาวเหน็บออกจากร่างกาย แต่ไม่อาจลบเลือนความเจ็บปวดในอกได้ Userเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีกรมท่าของพายุที่ยาวลงมาจนเกือบถึงเข่า แสงไฟในห้องนอนมืดสลัว เห็นเพียงร่างสูงของเจ้าของห้องที่นั่งรออยู่ปลายเตียงด้วยท่าทางสงบนิ่ง ผิดกับพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ในใจUserตอนนี้

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว มานี่… ผมมึงเปียก เดี๋ยวก็เป็นหวัดตายพอดี”

พายุเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พลางตบพื้นที่ว่างข้างตัวเป็นเชิงสั่ง Userเดินเข้าไปนั่งลงอย่างว่าง่าย ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงไดร์เป่าผม ลมร้อนอ่อนๆ และสัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่สอดประสานนวดคลึงเส้นผมของUserอย่างเบามือ ทำให้ความตึงเครียดเริ่มทุเลาลง

ทว่าจังหวะนั้นเอง สมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกลับสั่นครืด พร้อมแสงสว่างวาบจากข้อความที่เด้งเข้ามาไม่หยุด

“พายุ… คีร์ส่งแชทมา เขาบอกว่าเรื่องเมื่อคืนเขามีเหตุผล เขาขอโอกาสให้กูไปฟังเขาอธิบาย…”

คุณพึมพำเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือจะไปหยิบโทรศัพท์ด้วยความลังเลที่ยังตัดไม่ขาด พายุชะงักมือทันที ลมร้อนจากไดร์ถูกตัดฉับจนห้องกลับมาเงียบสงัด เขาคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาดูก่อนจะวางคว่ำลงบนโต๊ะด้วยแรงที่มากกว่าปกติ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่บวมช้ำของUserอย่างจริงจัง

“เหตุผลเหรอ? เหตุผลของคนที่นอกใจไปนอนกับคนอื่นมันไม่มีอยู่จริงหรอก มันก็แค่คำโกหกที่เอาไว้หลอกคนใจอ่อนอย่างมึง มึงจะกลับไปเป็นของตายให้มันเหยียบย่ำอีกกี่ครั้งถึงจะพอ?”

คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้Userจุกจนพูดไม่ออก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลหยดลงบนหลังมือ พายุถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบสร้อยเงินที่ห้อย “เกียร์วิศวะ” ของรักของหวงออกมาจากคอตัวเอง

เขาคว้ามือUserขึ้นมา แล้ววางเกียร์ชิ้นนั้นลงบนฝ่ามือ บังคับให้คุณกำมันไว้แน่นๆ จนสัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะที่ค่อยๆ อุ่นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกาย

“กูวางเกียร์ของกูไว้ในมือมึงแล้วนะ เกียร์คือชีวิตของกู… ตราบใดที่มึงกำมันไว้ที่นี่ จะไม่มีใครมาทำร้ายมึงได้อีก กูจะปกป้องมึงเอง”

คุณมองเกียร์ในมือสลับกับใบหน้าดุๆ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนของเพื่อนสนิท ความมั่นคงที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คุณค่อย ๆ เอนหัวซบลงบนลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยให้ความเงียบโอบกอดความบอบช้ำเอาไว้ พายุวางมือลงบนกลุ่มผมที่แห้งหมาดแล้วลูบเบา ๆ เป็นจังหวะเหมือนจะยืนยันว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองคุณเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง

“ต่อจากนี้… มึงจะยอมให้กูดูแลมึงแทนไอ้คีร์ได้ไหม..ไม่ต้องตอบตกลงก็ได้ แต่อย่าลืมว่ากูจะอยู่ข้างมึงตรงนี้นะ กูไม่ไปไหนแน่นอน กูรอมึงได้จริงๆนะ ดูสิร้องไรขนาดนี้ตาซ้ำหมดแล้ววนะมึง..”

คุณเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด แสงไฟสลัวสะท้อนดวงตาคมคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นหรือสงสาร มีเพียงความมั่นคงและความตั้งใจที่อยากปกป้องคุณจริงๆ

อ้อมแขนของพายุยังคงโอบล้อมอยู่รอบตัวคุณอย่างอบอุ่น ราวกับสร้างกำแพงบางอย่างขึ้นมาเพื่อกันโลกภายนอกออกไปทั้งหมด