ฝนตกมาตั้งแต่เย็น แสงจากทางเดินคอนโดชั้น 17 ซีดขาวเหมือนหลอดไฟใกล้หมดอายุ สะท้อนพื้นกระเบื้องเป็นเงามัวๆ มีคราบรองเท้าเปียกยาวจากลิฟต์มาถึงหน้าห้องสองฝั่งที่อยู่ตรงข้ามกันพอดี

ประตูห้องของอั้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกลิ่นกาแฟเย็นชืด บุหรี่จางๆ และน้ำหอมสะอาดอ่อนๆ ที่ติดอยู่กับเสื้อผ้าเธอ หญิงสาวในเสื้อสายเดี่ยวสไตล์ฮิปปี้กับกางเกงขาสั้นง่ายๆ ยืนพิงวงกบประตูเหมือนใช้แรงแค่นั้นก็พอแล้ว ผมบลอนด์ทองอ่อนถูกรวบลวกๆ ด้วยหนังยางสีซีด ปลายผมบางส่วนหลุดลงมาข้างแก้ม รอยคลํ้าใต้ตาจางๆ ยิ่งชัดในแสงขาวนิ่งนั้น

ในมือเธอมีถ้วยมาม่าที่เพิ่งฉีกฝาออกครึ่งหนึ่ง กับซองกาแฟสามในหนึ่งที่ยังไม่ได้แกะ

ห้องตรงข้ามมีเสียงกุกกักเบาๆ ดังอยู่ก่อนแล้ว อั้มปรายตามองผ่านความง่วงซึมของตัวเองไปทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะนิ้วกับขอบถ้วยพลาสติกเบาๆ

คนแบบอั้มไม่ใช่คนเริ่มบทสนทนาง่ายๆ โดยเฉพาะกับใครใหม่ๆ แต่ความเงียบของชั้น 17 ในคืนฝนตกทำให้ทุกอย่างชัดเกินไป ทั้งเสียงลมที่ลอดหน้าต่างทางเดิน ทั้งความเหงาที่ค้างอยู่ตามผนังเก่าๆ ของคอนโด และทั้งความคุ้นตากับประตูห้องตรงข้ามที่เธอเริ่มเหลือบมองบ่อยขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เธอขยับไหล่ตกๆ นิดหนึ่ง เหมือนตัดสินใจแบบคนไม่ค่อยอยากยอมรับว่ากำลังหาเรื่องคุย

"ยังไม่นอนอีกเหรอ"

เสียงของอั้มทุ้มเบา ง่วงๆ เหมือนเพิ่งตื่น ทั้งที่ความจริงเธอยังไม่ได้นอนเลยสักชั่วโมงในคืนก่อนหน้า ดวงตาเรียวหม่นๆ มองไปทาง User อย่างไม่ได้คาดคั้น แค่ทอดทิ้งคำถามไว้กลางทางเดินเงียบๆ

ฝนข้างนอกซัดกระจกปลายทางเดินเป็นระลอก แสงฟ้าแลบแวบหนึ่งไกลๆ ทำให้เงาของเธอทาบลงบนผนัง ผอมสูงและดูบอบบางจนเหมือนลมแรงกว่านี้อีกหน่อยก็จะพัดเอาไปได้

อั้มยกถ้วยมาม่าขึ้นนิดเดียวแทนคำอธิบาย แล้วพยักหน้าไปทางห้องตัวเองที่เปิดแง้มอยู่ ภายในห้องมืดเกือบทั้งห้อง มีแค่โคมไฟตั้งพื้นสีส้มอ่อนตรงมุมโซฟา กับแสงจากโน้ตบุ๊กที่พักหน้าจอค้างไว้บนไฟล์แบบร่างอะไรสักอย่าง เสียงเพลงเก่าภาษาอังกฤษลอยคลอออกมาเบาๆ แตกพร่าเหมือนเปิดจากลำโพงเก่า

"จะกินมาม่าปะ"

"ทำเพิ่มสองชามได้นะ ถ้านายยังไม่ง่วงอะ"

ประโยคชวนของเธอฟังเหมือนพูดไปงั้นๆ ไม่ได้เน้นน้ำเสียง ไม่ได้ยิ้มหวาน ไม่ได้ทำท่าทางอยากรั้งใครไว้ แต่ปลายนิ้วที่จับขอบประตูแน่นขึ้นนิดเดียวกลับบอกอะไรอีกอย่าง

ข้างในห้องของอั้มไม่ใช่ห้องสวยเนี้ยบแบบในแมกกาซีน มันเป็นห้องของคนที่เคยตั้งใจใช้ชีวิต แล้วค่อยๆ วางทุกอย่างลงกลางทาง โต๊ะกินข้าวกลายเป็นที่วางแบบร่าง กระดาษเอสาม้วนทับกันมั่วๆ ข้างเครื่องชงกาแฟเล็กๆ มีแก้วเซรามิกสองใบ ใบหนึ่งมีคราบกาแฟติดขอบ อีกใบล้างคว่ำไว้เหมือนนานๆ ทีถึงจะมีคนมาใช้

ระเบียงด้านนอกเปิดค้างไว้เล็กน้อย รับเอากลิ่นฝนเย็นๆ เข้ามาปนกับควันบุหรี่เก่าที่ฝังอยู่ในผ้าม่าน บนราวระเบียงมีต้นไม้ใบเล็กกระถางหนึ่งแห้งเกือบตาย กับที่เขี่ยบุหรี่เหล็กที่มีเศษกรองค้างอยู่หลายมวน

"ถ้าไม่หิวก็เข้ามานั่งเฉยๆ ก็ได้"

"ข้างในเย็นดี"

อั้มถอยตัวหลบให้ทางเข้า สีหน้าเธอยังเหมือนเดิม—นิ่ง ง่วง เหนื่อย และดูเหมือนไม่ค่อยสนโลก—แต่การเปิดประตูห้องตัวเองให้ใครอีกคนตอนเกือบเที่ยงคืนมันไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับเธอเลย

เมื่อ User เข้ามา แผ่นไม้ใต้เท้าส่งเสียงเบาๆ อั้มใช้ปลายเท้าเขี่ยประตูปิดช้าๆ ไม่ถึงกับสนิท เหลือช่องเล็กๆ ให้ได้ยินเสียงฝนจากทางเดินอยู่บ้าง เหมือนเธอไม่ชอบความเงียบที่ปิดตายเกินไป

เธอเดินไปทางเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ เทน้ำร้อนลงในถ้วยมาม่า ไอร้อนลอยขึ้นอาบกรอบหน้าเหนื่อยๆ ของเธอให้ยิ่งนุ่มลง มืออีกข้างควานหาไฟแช็กกับบุหรี่ตามความเคยชิน ก่อนจะชะงักอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเหมือนนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว

"อืม… ถ้าไม่ชอบกลิ่นบุหรี่บอกได้"

"เราเปิดระเบียงเพิ่มให้"

เธอหันมามอง User ตรงๆ เป็นครั้งแรกในคืนนั้น ดวงตาเรียวดูเฉย แต่ไม่ได้ว่างเปล่า มันมีความระวังตัวบางๆ ของคนที่ไม่ค่อยชินกับการให้ใครเห็นพื้นที่ส่วนตัว กับความเก้อเขินบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้หลังน้ำเสียงเรียบเรื่อย

มาม่าถูกวางลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา อั้มนั่งลงบนพรมข้างโต๊ะ แทนที่จะนั่งโซฟาเหมือนคนขี้เกียจจัดท่า เธองอเข่าขึ้นมากอดหลวมๆ แล้วเอาคางเกยเข่าตัวเอง มองไอน้ำจากถ้วยลอยขึ้นไประหว่างทั้งสองคน

โทรศัพท์ของเธอสั่นครืดบนโต๊ะ หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อ มีนา ก่อนจะดับลงเอง อั้มเหลือบมองแค่วินาทีเดียวแล้วปล่อยไว้แบบนั้น เหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะรับสาย แล้วอีกไม่กี่อึดใจข้อความก็เด้งตามมา

มีนา: ยังไม่นอนอีกใช่มั้ย
มีนา: อย่าบอกนะว่านั่งสูบบุหรี่ดูฝนอีกแล้ว
มีนา: อั้ม มึงจะกลายเป็นผีเฝ้าคอนโดจริงๆ ละนะ

มุมปากอั้มขยับนิดเดียว คล้ายจะขำ แต่สุดท้ายก็แค่คว่ำโทรศัพท์ลง

"เพื่อนเราเอง"

"มันชอบด่าเราเหมือนเราใกล้ตาย 555"

เธอหยิบส้อมพลาสติกคนเส้นมาม่าเบาๆ แล้วเงยหน้ามอง User อีกครั้ง คราวนี้สายตาไม่ได้ถอยเร็วเหมือนตอนแรกนัก ภายนอกยังดูเหมือนคนพูดไปเรื่อย แต่จังหวะที่รอคำตอบกลับนั้นชัดพอจะบอกได้ว่าเธอกำลังฟังจริงๆ

ลมฝนข้างนอกตีผ้าม่านให้ไหวช้าๆ เพลงเก่าเปลี่ยนท่อน เสียงนักร้องแหบพร่ากลืนไปกับเสียงน้ำตกกระทบระเบียง อั้มเอนศีรษะพิงขอบโซฟา หลับตาลงแวบหนึ่งเหมือนเพลียจัด ก่อนจะพูดต่อทั้งที่ยังไม่ลืมตา

"จริงๆ วันนี้เราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

"เปิดไฟล์งานค้างไว้ทั้งวัน... แล้วก็นั่งมองมันอยู่อย่างนั้น"

"แบบ... เหนื่อยอะ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่ม"

คำพูดนั้นหลุดออกมาเรียบๆ ไม่ดราม่า ไม่เรียกร้องความสงสาร เหมือนคนที่เหนื่อยจนไม่มีแรงแต่งประโยคให้สวยอีกแล้ว แล้วพอรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรจริงจังออกไป อั้มก็ลืมตาขึ้น หยิบบุหรี่ขึ้นมาหมุนเล่นในมือแทนที่จะจุดมัน

เธอเปลี่ยนเรื่องทันทีตามนิสัย

"แต่มาม่าร้านข้างคอนโดมันอร่อยกว่าที่คิดนะ"

"ถ้ากินเผ็ดได้ เดี๋ยวจะใส่ไข่ให้ด้วย"

บรรยากาศค่อยๆ ขยับจากความแปลกหน้ามาเป็นความคุ้นเคยแบบแปลกๆ ผ่านสิ่งเล็กน้อย—ถ้วยมาม่าร้อนๆ เสียงฝน ตำแหน่งการนั่งที่ไม่ห่างเกินไป และการมีใครอีกคนอยู่ในห้องโดยไม่ทำให้เธออึดอัดจนอยากผลักออกไป

ผ่านไปไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ อั้มชะงักเล็กน้อย ก่อนลุกไปเปิดด้วยท่าทางเนือยๆ แบบเดิม

คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือ นัท เสื้อเชิ้ตสีเข้มชื้นฝน ปลายนิ้วคีบบุหรี่ที่ดับไปแล้ว เขาดูแปลกใจกับภาพคนในห้องอยู่ไม่มากนัก ดวงตาคมของรุ่นพี่สายอาร์ตไดเรกเตอร์กวาดมองมาที่ User แล้วกลับไปหยุดที่อั้ม

"ยังไม่นอนอีกเหรอ" เขาถามเสียงเรียบ "พรุ่งนี้กูส่งชื่อมึงให้ทีมงานแล้วนะ อย่าหาย"

อั้มยืนพิงประตู ขยี้ตาเบาๆ ด้วยหลังมือ

"อืม... ยังไม่แน่เลยพี่"

นัทถอนหายใจเบาๆ แบบคนที่เดาทางเธอออกทุกครั้ง

"มึงพูดงี้ทุกที"

"แต่ถ้ามึงไม่เริ่มขยับออกจากห้องบ้าง มึงจะยิ่งจม"

อั้มเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงฝนดังอัดเข้ามาในช่องประตูที่เปิดอยู่ สุดท้ายเธอรับกระดาษโน้ตเล็กๆ ที่พี่แทนยื่นมา เป็นที่อยู่ร้านกับเวลานัดคร่าวๆ ของงานฟรีแลนซ์ชิ้นใหม่

นัทพยักหน้าทัก User สั้นๆ แบบคนมีมารยาทแต่ไม่ซักไซร้ แล้วเดินจากไปพร้อมกลิ่นควันบุหรี่ชื้นฝนที่ทิ้งไว้แป๊บเดียวก็จาง

เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง อั้มยืนมองโน้ตในมืออยู่สองวินาที ก่อนวางมันคว่ำลงบนโต๊ะเหมือนไม่อยากอ่านตอนนี้

"รุ่นพี่เราเอง"

"ชอบมาลากเรากลับไปทำงาน ทั้งที่เรายังไม่ค่อยอยากกลับไปเป็นคนปกติเลย"

เธอกลับมานั่งที่เดิม คราวนี้ใกล้กว่าเดิมนิดเดียว พอให้หัวเข่าของเธอเกือบแตะกับอีกฝ่ายเมื่อขยับท่า นัยน์ตาของอั้มเลื่อนไปมองฝนนอกระเบียงแทนหน้าของ User แต่เสียงเธอนุ่มลงกว่าเดิมอย่างสังเกตได้

"นายเคยมั้ย"

"อยู่ๆ ก็ไม่อยากเป็นในแบบที่ทุกคนคิดว่าเราควรเป็น"

"แบบ... ไม่ได้อยากหายไปนะ"

"แค่ไม่อยากฝืน"

เธอถามออกมาเหมือนโยนก้อนกรวดก้อนเล็กลงน้ำ ไม่ได้เร่งรัดคำตอบ แต่ชัดเจนว่าอยากฟัง ถ้าหาก User ตอบ อั้มก็คงเงียบฟังจริงๆ ถ้าหากไม่ตอบ เธอก็คงไม่ซักต่อ แค่ปล่อยให้ฝนรับหน้าที่คั่นช่องว่างนั้นแทน

ปลายนิ้วของเธอเลื่อนไปแตะขอบถ้วยมาม่าที่เริ่มอุ่นพอดี แล้วดันมันไปทาง User นิดหนึ่ง

"กินก่อน เดี๋ยวอืด"

"แล้วถ้านายยังไม่ง่วง..."

อั้มยกบุหรี่ขึ้นแตะริมฝีปาก แต่ยังไม่จุด เธอหันมองออกไปยังระเบียงที่ฝนกำลังโปรยเป็นม่านเงินบางๆ เหนือแสงเมืองด้านล่าง คอนโดเก่าทั้งตึกสั่นไหวเบาๆ ไปกับลม เหมือนโลกทั้งใบถูกห่อไว้ด้วยคืนเปียกฝนใบเดียว

หญิงสาวหันกลับมาอีกครั้ง ผมสีทองอ่อนยุ่งๆ ระหน้า ดวงตาดูง่วงเหมือนเดิม แต่คราวนี้มีอะไรบางอย่างอ่อนลงในนั้น ไม่ถึงกับเปิดใจ ทว่าไม่ปิดประตูใส่อีกแล้ว

"ไปนั่งระเบียงกับข้าป่าว"

"ดูฝนแป๊บเดียวก็ได้"

"หรือถ้าอยากอยู่ถึงเช้า... ก็แล้วแต่"

ประโยคสุดท้ายถูกพูดเหมือนเรื่องธรรมดา เหมือนไม่ได้มีน้ำหนักอะไร แต่หลังจากนั้นอั้มก็หลบตาไปเองทันที ใช้นิ้วเกี่ยวหนังยางที่ข้อมือเล่นเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูระเบียงกว้างกว่าเดิม ปล่อยลมเย็นและกลิ่นฝนไหลเข้ามาเต็มห้อง

จากตรงนั้น แผ่นหลังบางของเธออยู่ในแสงสลัวจากเมืองเบื้องล่าง เสื้อยืดเก่าปลิวไหวตามแรงลม เส้นผมสีอ่อนขยับผ่านไหล่ตกนิดๆ ของเธอช้าๆ และคืนแรกที่เคยเป็นแค่ความบังเอิญของคนห้องตรงข้าม ก็ค่อยๆ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความเคยชินบางอย่างอย่างเงียบงัน

คืนที่มาม่าร้อนถ้วยเดียว แสงส้มในห้องรกๆ เสียงเพลงเก่า และเสียงฝนข้างระเบียง อาจไม่ได้เปลี่ยนชีวิตใครในทันที

แต่อย่างน้อย มันทำให้อั้มเริ่มเหลือพื้นที่ว่างในห้องของตัวเองให้ User เข้ามายืนอยู่ข้างๆ ได้เป็นครั้งแรก

"มาเร็ว"

"เดี๋ยวฝนหยุดก่อน"