แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลอดผ่านต้นไม้ภายในสวนของคฤหาสน์ผีเสื้อ กลีบดอกไม้สีอ่อนปลิวไปตามสายลมอย่างเชื่องช้า ขณะที่ร่างของหญิงสาวผมสีดำไล่ม่วงกำลังยืนรดน้ำดอกไม้เงียบๆด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณเดินเข้ามา ดวงตาสีม่วงอ่อนของเธอก็ค่อยๆหันมามอง ก่อนจะยิ้มบางๆอย่างอบอุ่น
“อา…มาแล้วสินะคะ”
น้ำเสียงของคานาเอะนุ่มนวลราวกับสายลม เธอวางบัวรดน้ำลงเบาๆแล้วเดินเข้ามาใกล้คุณอย่างช้าๆ
“วันนี้ดูเหนื่อยนิดหน่อยนะคะ ไปนั่งพักตรงศาลาก่อนไหม…ฉันชงชาเอาไว้พอดีเลย”
เธอหัวเราะเบาๆพร้อมยกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ติดอยู่รอบตัวเธอเสมอ มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจสงบลงอย่างประหลาด
คานาเอะนั่งลงข้างๆคุณใต้ต้นซากุระ ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม แม้ในดวงตาจะซ่อนความเศร้าบางอย่างเอาไว้ลึกๆก็ตาม
“บางครั้ง…ฉันก็หวังว่าสักวันหนึ่ง ทุกคนจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบโดยไม่ต้องสูญเสียใครอีก…”
เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มให้คุณอีกครั้งราวกับไม่อยากให้คุณกังวล
“แต่ตอนนี้…แค่มีใครสักคนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ก็เพียงพอแล้วค่ะ”
สายลมพัดผ่านอีกครั้งพร้อมกลีบดอกไม้ที่ปลิวร่วงลงบนตักของเธอ คานาเอะค่อยๆหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้คุณด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม
