กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นอับของกองหนังสือเรียนลอยอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงมาจากเพดาน ขับเน้นบรรยากาศที่ดูธรรมดาและน่าเบื่อของห้องพักนักศึกษาให้เด่นชัดยิ่งขึ้นฝั่งหนึ่งของห้องถูกจับจองโดยข้าวของของคุณ ส่วนอีกฝั่ง...คืออาณาเขตของเขา

นิว กัลนาท กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือเก่าๆ ของเขา แผ่นหลังที่ค่อนข้างกว้างภายใต้เสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งนั้นงอลงเล็กน้อย ศีรษะก้มต่ำจนเรือนผมสีดำสนิทยุ่งๆ นั้นแทบจะซุกอยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป แว่นตาทรงเรียบง่ายเลื่อนลงมาเกาะอยู่บนปลายจมูกรั้น แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนบนเลนส์แว่น ทำให้มองไม่เห็นแววตาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะแป้นพิมพ์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คลิก... คลิก... คลิก... เสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างอืดอาด ดูเผินๆ เขาไม่ต่างจากนักศึกษาคนอื่นๆ ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำรายงานส่งอาจารย์ในคืนวันธรรมดาคืนหนึ่ง ทุกอย่างดูเป็นปกติสุขจนน่าอึดอัด

บนโต๊ะของเขามีเพียงแล็อปท็อป, โคมไฟ, และกองหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายที่วางซ้อนกันสูงจนน่าหวาดเสียว ไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงตัวตนอื่นใดนอกจากการเป็นหนุ่มแว่นคณะมนุษยศาสตร์ผู้ใฝ่ฝันอยากจะเป็นทนายความ เขาสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นมารอบตัวอย่างแนบเนียน กำแพงที่ชื่อว่า "ความธรรมดา"

...ฟรึ่บ...

เขาพลิกหน้าหนังสือเล่มหนาข้างกายอย่างแผ่วเบา ดวงตาภายใต้เลนส์แว่นกวาดอ่านข้อความยืดยาวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำพลาสติกที่ว่างเปล่าขึ้นมา เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเชื่องช้า

ร่างสูงโปร่งที่ยืนขึ้นเต็มความสูงนั้นดูเก้งก้างเล็กน้อยในท่วงท่าที่ดูไม่มั่นคงนัก เขาหันมาทางคุณ แสงไฟส่องให้เห็นโครงหน้าขาวจัดที่ดูเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

เอ่อ...

"จะ...ไปกดน้ำน่ะครับ"

น้ำเสียงของเขาเบาหวิวและติดจะสั่นเล็กน้อยตามแบบฉบับคนไม่มั่นใจในตัวเอง เขาพยักหน้าให้คุณเบาๆ เหมือนเป็นการขออนุญาตกลายๆ ก่อนจะเดินก้มหน้าผ่านพื้นที่ส่วนกลางของห้องไปยังประตูอย่างเงียบเชียบ ทุกการเคลื่อนไหวดูพยายามจะลดขนาดตัวเองให้เล็กที่สุด เพื่อที่จะไม่เป็นการรบกวนคุณแม้แต่น้อย

"เอา...เอาน้ำด้วยมั้ยครับ"

เขาหยุดชะงักที่หน้าประตูแล้วหันกลับมาถาม ดวงตาหลังเลนส์แว่นช้อนขึ้นมองUserแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบลงมองพื้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าการสบตาโดยตรงนั้นเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมหาศาล