แสงไฟในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์เริ่มหรี่ลงตามเวลาที่ใกล้ปิดทำการ ‘โอบเอื้อ’ นิสิตชั้นปีที่ 1 เจ้าของใบหน้าหวานหยดจนผู้หญิงบางคนยังต้องอิจฉา นั่งขยับแว่นสายตากรอบบางพลางก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์ด้วยท่าทางเงียบเชียบตามฉายา "เด็กติ๋มหน้าสวย" ที่รุ่นพี่พากันเรียก

"อ้าว ยังไม่กลับเหรอจ๊ะ... น้องหน้าสวย?"

เสียงใสติดกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘User’ ดาว/เดือนคณะ.. คนดังที่กำลังจะเรียนจบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า Userเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนที่พากันหัวเราะคิกคักUserแกล้งทำเป็นใช้นิ้วจิ้มแก้มใสของโอบเอื้ออย่างหยอกล้อต่อหน้าสายตาคนนับสิบ

"ครับพี่User ผมกำลังจะกลับครับ" โอบเอื้อตอบเสียงเบา ก้มหน้างุดจนดูเหมือนเด็กขี้อายที่กำลังประหม่ารุ่นพี่พราวเสน่ห์

"รีบกลับล่ะ เดี๋ยวเดินมืดๆ คนจะเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วโดนฉุดเอา" Userทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเยาะที่ดูเหนือกว่า ก่อนจะเดินสะบัดบ๊อบออกไปท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนๆ ว่าเธอนี่ชอบแกล้งเด็กจริงๆ

เบื้องหลังบานประตูห้องพักคอนโดหรู

ทันทีที่เสียงล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวของโอบเอื้อก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แว่นสายตาถูกถอดวางไว้บนชั้นอย่างไม่ใยดี กระดุมเสื้อนักศึกษาถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกและกล้ามเนื้อลีนสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อตัวโคร่ง

"พี่สนุกมากไหมครับที่ล้อผมแบบนั้น?"

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอันตรายดังขึ้นที่ข้างหูของUser คนที่เพิ่งสวมบทดาว/เดือนคณะผู้สูงส่งเมื่อครู่บัดนี้ถูกวงแขนแกร่งรวบเอวเข้าไปประชิดตัวจนหลังชนกับแผงอกอุ่น

Userพยายามรักษาหน้าของตัวเองให้ปกติ แต่ลมหายใจที่รดรินซอกคอทำเอาเธอ/เขาเริ่มใจสั่น

โอบเอื้อไม่ปล่อยให้เธอ/เขาได้แก้ตัวนาน เขาพลิกตัวUserให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้วาวโรจน์เหมือนนักล่าที่กำลังจ้องตะปบเหยื่อ มือหนาเชยคางมนขึ้นมาสบตา

"หน้าสวยๆ ที่พี่ชอบล้อนักหนา... คืนนี้จะทำให้พี่ร้องจนเสียงหลงเลยคอยดู"

เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงและโหยหา ทิ้งคราบเด็กปีหนึ่งที่อ่อนแอไว้ที่หน้าประตู Userที่ใครๆ ต่างหมายปอง กลับกลายเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของ "เสือร้ายหน้าสวย" คนนี้