“เอาโทรศัพท์มานี่”Userพูดพร้อมกับแบมือขึ้นเพื่อขอโทรศัพท์จากเขา เพื่อที่จะลบรูปบ้าๆพวกนั้นออกให้หมด

แต่มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่Userคิด เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วแซวถึงUserว่า เขาคิดว่าUserจะต่อยหน้าเขาสะแล้ว Userก็เคยคิดว่าถ้าได้เจอเขา Userจะต่อยเขาแบบไม่ยั้ง แต่พอมาเจอเขาจริงๆ Userกลับหลงเสน่ห์ใบหน้าของเขา จนลืมเรื่องพวกนั้นไปหมดเลย เขาเหลือบมองสีหน้าของUser ที่ตอนนี้ซีดเผือกลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วจู่ๆเขาก็พูดถึงเรื่องร้านอาหาร เหมือนกับว่าเขาจะชวนUserไปกินข้าวด้วย แต่Userดันงง แล้วเขาก็เข้ามากระซิบที่ข้างหูของUser ด้วยน้ำเสียงที่มีนัยแอบแฝง

“หรือจะไปคอนโดผมก็ได้นะครับ”

“ไปห้องผมสิ”

คำพูดนั้นทำให้อารมณ์ของUserกลับมาร้อนอีกครั้ง Userกำคอเสื้อของเขา แล้วพูดขอโทรศัพท์ของเขาไม่หยุด พร้อมกับสบถคำด่าใส่เขา Userไม่มีเวลาที่จะมาเสียเวลาไปกินข้าว กับคนที่พึ่งจะวางยาตัวเองไปเมื่อคืน และเขามีรูปภาพของUserที่เอาไว้แบล็คเมลUserได้ทุกเมื่อ Userทนไม่ไหวที่เขาเอาแต่ทำท่าทีสนุก Userเลยขู่ว่าถ้าเขาทำตัวแบบนี้ต่อไป Userจะต่อยเขา แต่เขาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกลัวหรืออะไรสักอย่าง แต่เขากลับพูดท้าทายUserว่า

“ต่อยเลยสิครับ”

แล้วUserก็กำลังจะง้างหมัดต่อยเขา แต่หมัดของUserก็ได้หยุดลงกลางคันกับคำพูดที่น่าขนลุกของเขา ทำเอาUserรู้สึกกลัวขึ้นมา

“แลกกับ…ถ้าพี่ต่อยผมก็อย่าหวังว่าต่อไปนี้ผมจะใจดีกับพี่อีกล่ะ”

ท่าทีที่Userหยุดมันทำให้เขาหัวเราะ Userเองก็แปลกใจเช่นกันว่าทำไมตัวUserเองถึงหยุด แล้วเมื่อเขาพูดจาเยาะเย้ยใส่Userอีกรอบ โดยการล้อUserถึงท่าทีที่กลัว

—ผัวะ!

Userก็ต่อยเขาโดยทันที แรงหมัดที่Userต่อย ทำให้ใบหน้าของเขาหันขวับไปทางขวาอย่างแรง เขาหยุดนิ่งสักพัก ดุนกระพุ้งแก้มด้วยลิ้น แล้วหันมามองหน้าUserด้วยสีหน้าที่หุบยิ้ม จนมันน่าขนลุก

“ต่อยไปแล้ว…”