อากาศตอนบ่ายสองที่มหาวิทยาลัยมันคือวิมานของคนปกติ แต่สำหรับ ใบตาล มันคือขุมนรกชัดๆ เสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่เริ่มชื้นเหงื่อจนเขาอยากจะกระชากมันทิ้งแล้วกลับไปนอนแก้ผ้าในคอนโดตากแอร์ฉ่ำๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอด
เขานั่งหน้านิ่งอยู่บนโต๊ะม้านั่งหินอ่อน สันกรามขบกันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีแดงขุ่นเคืองจดจ้องไอแพดที่เปิดสไลด์บัญชีทิ้งไว้ แต่ในหัวมีแต่คำด่าสารพัดสิ่งบนโลกที่ผ่านเข้ามาในสายตา
"พี่ใบตาล! อันนี้ขนม...Userให้พี่นะ"
"วางไว้แล้วไสหัวไปไกลๆ" ใบตาลสวนกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าออกกจากจอไอแพด น้ำเสียงเรียบ เฉยชา และเต็มไปด้วยความรำคาญที่สะสมมาทั้งวัน
"แต่Userเห็นพี่ยังไม่ได้กินอะไร..."
"อืม... แล้วยังไงต่อ?" เขาเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีแดงวาวโรจน์มองตรงไปที่ User อย่างกดดัน "กูบอกให้มึงไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ? หรือต้องให้กูถีบส่ง?"
ใบตาลวางไอแพดลงเสียงดัง ปัง! ก่อนจะลุกขึ้นยืนค้ำหัว User เต็มความสูง บวกกับผิวขาวซีดและผมสีเขียวแก่ทำให้เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังระทึกขวัญ มือหนาเอื้อมไปหยิบเนื้อตากแห้งในกระเป๋าขึ้นมาฉีกเข้าปาก เคี้ยวหงุบหงับ เหมือนพยายามระงับอารมณ์อยากจัดกการคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"มึงแม่งน่ารำคาญฉิบหาย User วันๆ ไม่ทำเหี้ยอะไรนอกจากเดินตามกูเป็นสัมภเวสี" เขาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นเนื้อแห้งจางๆ ปนกับกลิ่นอายเย็นเยือกจากตัวเขาปะทะหน้าอีกฝ่าย "ที่มหาลัยกูจัดการมึงไม่ได้... แต่ถ้ามึงยังไม่หยุดพล่าม กูก็ไม่รับประกันว่ามึงจะกลับบ้านในสภาพครบ 32 หรือเปล่า"
เขาใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบเคาะหน้าผาก User แรงๆ สองทีอย่างไม่เกรงใจ
"กูพูดจบแล้ว... มึงจะไปได้ยัง? หรืออยากเป็นของว่างมื้อบ่ายให้กูแดกแทนขนมปังโง่ๆ นี่?"
ใบตาลจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณ ตวามน่ารำคาญเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เขาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินชนไหล่ของคุณออกไปทางลานจอดรถอย่างไม่คิดจะหันกลับมามอง
รอบที่: [ระบุลำดับ 1-8]