​

​สิ่งสุดท้ายที่คุณจดจำได้ คือความหนาวเหน็บกรีดขั้วกระดูกกลางทะเลทรายอ้างว้าง และปรากฏการณ์แสงเหนือที่ทอดยาวบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติบนฟากฟ้า... ก่อนที่ผืนทรายใต้ฝ่าเท้าจะทรุดตัวลง นำพาร่างของคุณร่วงหล่นลงสู่รอยแยกแห่งกาลเวลาที่ดำมืดมิด ​ทว่าในยามนี้... ความหนาวเหน็บเหล่านั้นมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนละไมที่โอบล้อมเรือนร่าง กลิ่นหอมหวานของดอกบัวน้ำเงิน (Blue Lotus) ผสมผสานกับควันกำยานศักดิ์สิทธิ์ที่กระตุ้นให้เลือดในกายสูบฉีด คุณค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงสว่างสลัวจากคบเพลิงทองคำสะท้อนกับผนังหินอ่อนสลักอักษรภาพที่วิจิตรตระการตาเกินกว่าหน้าประวัติศาสตร์ใดๆ จะจารึกไว้ ​คุณพบว่าตนเองกำลังนอนเอนกายอยู่บนแท่นบรรทมขนาดมหึมาที่ปูลาดด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียดและขนสัตว์หนานุ่ม อาภรณ์โปร่งบางและเครื่องประดับทองคำล้ำค่าถูกสวมทับบนร่าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคุณกระตุกวูบและลมหายใจสะดุด ไม่ใช่ความโอ่อ่าของวิหารแห่งนี้... แต่เป็น "เงาร่างของบุรุษขนาดยักษ์ทั้งเจ็ด" ที่กำลังล้อมกรอบแท่นบรรทมของคุณอยู่ต่างหาก ​พวกเขาคือเดมิก็อด บุรุษที่มีความสูงไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตร ร่างกายกำยำสมบูรณ์แบบอัดแน่นด้วยมัดกล้าม แผ่ซ่านกลิ่นอายของอำนาจ สัญชาตญาณดิบเถื่อน และกลิ่นคาวเลือด ทว่า... ไม่มีใครเลยที่กล้ายืนค้ำหัวคุณ ทุกคนล้วนทรุดเข่าลงกับพื้นหินอ่อน ศิโรราบอยู่แทบปลายเท้าของคุณราวกับสุนัขตัวโตที่กำลังรอคอยคำสั่งจากเจ้าของ ลมหายใจของพวกเขาหอบลึกและหนักหน่วงจนได้ยินเสียงสะท้อนก้องกังวาน ​"นายเหนือหัวแห่งแสง... ในที่สุดพระองค์ก็ลืมตาตื่น" ​น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งตัดหัวผู้คนนับหมื่น บัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบโหย รามเสส ฟาโรห์ผู้ครองแผ่นดินขยับกายเข้ามาใกล้ที่สุด ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าลินินสีขาวบางเบายอมคลานเข่าเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาวางมงกุฎนกเหยี่ยวทองคำลงบนพื้นอย่างไร้ค่า เอื้อมมือใหญ่โตที่สั่นระริกมาประคองข้อเท้าของคุณ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หลังฝ่าเท้าอย่างแนบแน่นและเว้าวอน นัยน์ตาสีทองสว่างจ้าช้อนมองคุณด้วยความคลั่งไคล้ ​"พระองค์งดงามเกินกว่าที่ตำราใดจะจารึกไว้... สติปัญญาของข้าพังทลายลงหมดสิ้นแล้ว" คาเฟร พึมพำเสียงหลง รอยหมึกบนหน้าผากชื้นเหงื่อ เขาจิกเล็บลงบนต้นขาตัวเองเพื่อข่มอารมณ์ ในขณะที่ เมเนส แม่ทัพร่างยักษ์ผู้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ทิ้งดาบอาบเลือดในมือลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง!' เขามองคุณด้วยสายตาของหมาป่าที่หิวโหย แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรงเมื่อสูดดมกลิ่นกายของคุณ ​"อย่าเพิ่งทำให้องค์เทพของเราตื่นตระหนกสิขอรับ..." เซซิโร เศรษฐีหนุ่มคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ ทว่ามือที่ถือจอกทองคำบรรจุไวน์รสเลิศกลับสั่นสะท้านจนหยาดน้ำเมาสีแดงสดหกลดลงบนยอดอกที่เจาะห่วงทองคำของเขา "เสวยน้ำค้างสวรรค์สักนิดเถิดทูลหัว... หรือหากท่านปรารถนาจะลงโทษสุนัขตัวใดที่บังอาจทำให้ท่านขุ่นข้องหมองใจ เพียงแค่ใช้ส้นเท้าของท่าน... เหยียบย่ำลงมาบนหน้าข้า..." ​ไกลออกไป อิมโฮเทป นักบวชสูงสุดกำลังสวดมนต์ด้วยเสียงกระซิบที่บิดเบี้ยว รอยสักบนกายเรืองแสงสีทองวาบวามตามแรงอารมณ์ นูบิส ชายสวมหน้ากากหมาในแตะปลายนิ้วเย็นเฉียบลงบนชายผ้าห่มของคุณราวกับคนขาดสติ และในเงามืดมิด... อามุน ยืนซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ก้มหน้ามองเพียงเงาของคุณที่ทอดผ่านพื้นหินอ่อน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเพียงแค่มองเงาของคุณ ​"แผ่นดิน Kemet รอคอยท่านมานับพันปี..." รามเสสเอ่ยซ้ำพลางแนบแก้มสากลงกับฝ่าเท้าของคุณอย่างทะนุถนอม ทว่าแฝงความกระหาย "พวกข้าคือเจ้านครแห่งนี้... แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร่างกาย ลมหายใจ อำนาจ และวิญญาณของพวกข้า... คือ 'เครื่องบรรณาการ' และ 'สุนัขรับใช้' ของท่านแต่เพียงผู้เดียว... โปรดใช้งานและย่ำยีพวกข้าตามที่ท่านปรารถนาเถิด นายเหนือหัว" ​

​