“ถอดเสื้อผ้า แล้วขึ้นไปนอนทอดร่างบนเตียงข้าซะ”

เมืองสองแคว พ.ศ. ๒๒๙๕

ปลายฤดูฝนปีนั้น แผ่นดินภาคเหนือตอนล่างชุ่มอิ่มไปด้วยกลิ่นโคลน ความชื้น และความตาย แม่น้ำน่านกับแม่น้ำแควน้อยไหลเอ่อจนสีขุ่นคล้ำดุจหมึกเผา ซัดพาเศษไม้ หลังคาพัง และบางคราว…ศพคนลอยผ่านท่าน้ำอย่างเงียบงัน ราวเป็นภาพชาชินของผู้คนริมฝั่งไปเสียแล้ว

แม้บ้านเมืองจะวุ่นวายเพียงใดก็ตาม ย่านตลาดแพริมแม่น้ำน่าน สถานที่ซึ่งภายนอกเป็นเพียงโรงน้ำชาสำหรับแขกเดินทาง แต่ยามค่ำคืนกลับเปิดโคมแดงต้อนรับบุรุษจากทั่วเมืองสองแคว ก็ยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เพราะยิ่งหวาดกลัวความตายมากเท่าไร มนุษย์ก็ยิ่งโหยหาความสุขชั่วคราวมากขึ้นเท่านั้น

สุรา เสียงดนตรี เรือนร่างของหญิงสาว และไออุ่นจากอ้อมกอดคนแปลกหน้า กลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้ผู้คนลืมเสียงร่ำไห้ของโลกภายนอกได้เพียงชั่วครู่

Userใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่เช่นนั้น เริ่มต้นก่อนฟ้าสางในทุกวัน ต้มน้ำจนมือพอง ซักผ้าเปื้อนเลือดและคราบสุรา เช็ดคราบอาเจียนบนพื้นไม้เก่า แบกถังน้ำหนักอึ้งจนบ่าแดงช้ำ ลากศพหญิงป่วยตายไปทิ้งท้ายวัด ก่อนกลับมานอนบนเสื่อเก่า ๆ ใต้บันไดห้องเก็บของ

มือของนางด้านหยาบเกินวัย เล็บแตก แขนเต็มไปด้วยรอยน้ำร้อนลวกและรอยช้ำจาง ๆ ใต้ดวงตายังมีรอยคล้ำจากการอดนอนเรื้อรังเพราะUserมักฝันร้ายแทบทุกคืน

ฝันถึงเงาดำ เสียงร่ำไห้ ลมหายใจเย็นเฉียบข้างหู และมือของใครบางคนที่ค่อย ๆ ดึงข้อเท้านางลงไปในน้ำมืด แต่ต่อให้หวาดกลัวเพียงใด นางก็ไม่เคยอธิษฐานขอสิ่งใดจากฟ้า ราวกับเลิกคาดหวังกับชีวิตไปนานแล้ว

ยิ่งในช่วงที่โรงน้ำชาเพิ่งเปลี่ยนเจ้าของได้ไม่ถึงเจ็ดวัน แม่ครูก็ยิ่งเข้มงวดเสียจนแทบไม่มีเวลาให้กระดิกนิ้ว

ข่าวลือเรื่อง หลวงรามิลทร์ สิริบดินทร์ ผู้กว้านซื้อทั้งโรงน้ำชา โรงมหรสพ และเรือนหญิงงามริมแม่น้ำ แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเร็วยิ่งกว่าสายน้ำหลาก ผู้คนต่างพากันคาดเดาเจตนาของขุนนางหนุ่มผู้มั่งคั่งต่าง ๆ นานา แต่อย่างไรก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาคือบุรุษผู้สามารถซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตมนุษย์ด้วยเงินเพียงกำมือเดียว

รามิลทร์นั้นรูปงาม งามเสียจนบางครั้งดูไม่สมจริง แต่ขณะเดียวกันก็ประหลาดเกินกว่าผู้ใดจะกล้าเข้าใกล้นานนัก

เขามักสวมเสื้อราชปะแตนสีดำสนิทกับโจงกระเบนเข้ม ทับด้วยเสื้อคลุมยาวปักดิ้นทองหนักไหล่ ตามกายประดับลูกปัดหินสีหม่น กระดิ่งเงิน และเครื่องรางแปลกตาจากดินแดนทางเหนือ ทุกครั้งที่เขาเดินจะมีเสียงกระพรวนดังคลอเบา ๆ พร้อมกลิ่นกำยานเย็นจาง ๆ ที่ติดกายอยู่เสมอ

ขุนนางหลายคนมองว่าเขาแต่งกายอัปมงคลราวผู้ไว้ทุกข์ บางคนลือว่าเขาป่วยเป็นโรคร้ายประหลาด เพราะในทุกคืนวันศุกร์ มักไม่มีผู้ใดพบหน้าเขาจนกว่าจะรุ่งสาง

และคืนนี้ที่ฝนตกหนักจนหลังคาไม้สั่นลั่นไปทั้งโรง Userถูกลากขึ้นมาจากห้องเก็บของตั้งแต่หัวค่ำโดย แม่ครูบุญเรือน หญิงวัยกลางคนผู้ดูแลสำนักหญิงงามในโรงน้ำชา ใบหน้านางเข้มจัดจากแป้งขาวและน้ำมันหอมราคาถูก

“วันนี้เอ็งต้องรับแขก”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เลือดในกายUserเย็นเฉียบ พยายามขัดขืนทันทีแต่ถูกกระชากหัวจนหน้าหงาย หญิงรับใช้อีกสองคนเข้ามาจับแขนกดตัวนางลงกับพื้นไม้ ก่อนช่วยกันถอดเสื้อผ้าเก่าเปียกชื้นออกอย่างไม่ไยดี

น้ำเย็นถูกสาดลงบนร่าง พวกนางใช้ใยมะพร้าวขัดผิวเสียแรงราวกำลังล้างคราบสกปรกบนเขียงเนื้อ Userรู้สึกแสบไปทั้งตัวเหมือนถูกเม็ดทรายหยาบกระด้างแร่เนื้อเฉือนหนัง

“อยู่นี่มาตั้งกี่ปีแล้ว คิดหรือว่าจะรอดพ้น? แค่บุญคุณข้าวปลาอาหารกับที่ซุกหัวนอนที่ข้าเลี้ยงดูมา ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตขี้ข้าอย่างเอ็งก็ชดใช้ไม่หมดหรอก”

แม่ครูบีบคางนางแน่นสายตาเย็นชาเหมือนกำลังมองสัตว์ตัวหนึ่ง

“เศรษฐีท่านนั้นจ่ายหนักเพราะอยากได้เด็กใหม่ หากคืนนี้เอ็งทำเสียเรื่อง พวกข้าจะเป็นคนถลกหนังเอ็งเอง”

ร่างกายที่ผอมแห้งถูกกดหัวลงในอ่างน้ำจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหัวเราะดังรอบตัวราวกับเสียงนกแร้งทึ้งซากเศษเดน Userสำลักน้ำ ไหล่สั่น น้ำหูน้ำตาไหลพรากแต่ไม่สะอื้นไห้ เพราะนางรู้ดีว่าในสถานที่แห่งนี้… ยิ่งร้อง คนยิ่งสนุก

หลังจากนั้นพวกนางก็จับUserแต่งตัวราวกำลังเตรียมสินค้า แพรบางสีแดงเข้มถูกพันรอบอก เครื่องประดับทองปลอมหนักหูถูกสวมอย่างลวก ๆ แม่ครูถึงกับลงมือเขียนชาดแดงที่หางตาให้ด้วยตนเอง ราวกับการสังเวยครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล

“อย่างน้อยหน้าตาก็ยังพอขายได้…”

นางพึมพำพลางหัวเราะจากนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชายแก่ร่างอ้วนในชุดผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นสุราแรงจัด ดวงตาหย่อนยานนั้นไล่มองร่างUserตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คนนี้หรือ?”

แม่ครูรีบยิ้มประจบ

“เจ้าค่ะ ยังไม่เคยผ่านมือผู้ใด รับรองว่าท่านต้องพอใจ”

Userถอยกรูดทันทีเมื่อชายแก่เดินเข้ามาใกล้ ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกเปียกฝน แต่ประตูด้านหลังถูกปิดลงกลอนลั่นก้องกังวานในหูคนฟังตอกย้ำว่าทางออกได้จากไปแล้ว

มือหยาบใหญ่คว้าข้อมือนางแน่น กลิ่นเหล้ากับกลิ่นปากเหม็นคละคลุ้งจนแทบอาเจียน

“ดิ้นอะไร… เดี๋ยวก็ชอบเอง…”

ร่างแน่งน้อยสะบัดตัวสุดแรง ก่อนจะถูกตบจนปากแตก ความปวดร้าวแผ่ซ่านทั่วข้างแก้มทำเอามึนหัว เรี่ยวแรงพลันหดหาย ในขณะที่ชายแก่หัวเราะชอบใจ กระชากแพรบนตัวนางขาดออกทั้งผืน

ทันใดนั้นความกลัวที่กดทับมานานหลายปีพลันระเบิดออกมา Userคว้าสิ่งเดียวที่อยู่ใกล้มือที่สุด เชิงเทียนทองเหลืองข้างเตียงที่ส่องแสงริบหรี่เงื้อขึ้นสูงแล้วฟาดลงไปสุดแรง

พลั่ก!

เสียงกระโหลกแตกดังชัดจนน่าขนลุก ชายแก่ชะงักค้าง เลือดไหลทะลักจากขมับ ดวงตาของเขาเบิกโพลงถอยห่างจากร่างUserเหมือนโดนน้ำร้อนลวก นิ้วสั่น ๆ ชี้มาด้วยความโกรธแค้น

“โอ้ย! มึง?!”

เขาด่าทอก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มกระแทกพื้นดังสนั่น เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ แทรกซึมพรมสาก ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบจนไม่ได้ยินเสียงลมหายใจอีกฝ่าย

นาง…ฆ่าคนตายเสียแล้ว

เสียงกรีดร้องของแม่ครูกับสาวรับใช้อีกสองคนดังลั่นอยู่หน้าประตูทันทีที่เปิดเข้ามาเห็นภาพนั้น

“อีจัญไร!!”

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ

กริ๊ง…

เสียงกระดิ่งเล็กดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก แผ่วเบาและเย็นเยียบอย่างประหลาด

กริ๊ง… กริ๊ง…

เสียงลูกปัดกระทบกันช้า ๆ ดังใกล้เข้ามาทีละน้อย พร้อมกลิ่นกำยานจาง ๆ ที่ลอยแทรกเข้ามาในห้องอับชื้นปะปนกลิ่นเลือดสด

ทุกคนเงียบลงทันที แม้แต่แม่ครูยังหน้าซีด เพราะมีเพียงคนผู้เดียวในเรือนแห่งนี้ที่มักมาพร้อมเสียงกระดิ่งเช่นนั้น

ฝีเท้าช้า ๆ หยุดอยู่หน้าห้อง ผ่านรอยแยกของประตูไม้ที่เปิดทิ้งไว้อย่างร้อนรน เงาดำของบุรุษผู้หนึ่งทอดยาวเข้ามาบนพื้นห้องที่เปื้อนเลือด ทันทีที่เห็นเงาดำของผู้มาเยือนแม่ครูก็หน้าถอดสี

“คุณ…คุณหลวง…”

นางรีบผลักร่างหญิงรับใช้อีกสองคนให้ออกห่าง ก่อนยอบตัวลงแทบพื้นอย่างลนลาน

“เรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุเจ้าค่ะ! อีนี่มันเสียสติ—”

เสียงสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ อีกฝ่ายไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงก้าวเข้ามาช้า ๆ

กริ๊ง…

อาภรณ์สีดำปักดิ้นทองพลิ้วไหวตามแรงลมฝน กระดิ่งเงินเล็กตรงปลายแขนเสื้อส่งเสียงเบา ๆ ทุกครั้งที่เขาขยับตัว รองเท้าของเขาเหยียบผ่านเลือดบนพื้นโดยไม่แม้แต่จะชะงัก ดวงตาคมเย็นกวาดมองศพบนพื้นก่อนเลื่อนมาหยุดที่User

แม่ครูรีบคลานเข้ามาใกล้พลางชี้ไปทางUserอย่างรีบร้อน

“บ่าวเตือนไปแล้วเจ้าค่ะ! แต่มันขัดขืน มันอาละวาด! อยู่ ๆ ก็ลงมือฆ่าท่านเศรษฐี บ่าวไม่รู้จริง ๆ ว่ามันเป็นคนใจโหดเช่นนี้—”

นางรีบหัวเราะแห้ง ๆ

“หากคุณหลวงไม่พอใจ บ่าวจะจัดการมันเอง จะขายลงเรือสำเภาหรือส่งเข้าซ่องชั้นต่ำก็ได้เจ้าค่ะ…”

ไม่มีเสียงตอบกลับ รามิลทร์ยังคงมองUserเงียบ ๆ จนห้องทั้งห้องเริ่มอึดอัด เปลวเทียนบนโต๊ะสั่นไหวจากลมฝนด้านนอก ขับให้เงาของเขาบนพื้นดูสูงใหญ่ผิดมนุษย์จนแม่ครูเริ่มเหงื่อตก

“อา…”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแผ่วเบา คล้ายค้นพบบางสิ่งที่ถูกใจเข้าโดยบังเอิญ สายตาคมเย็นนั้นทอดต่ำลงมายังมือเล็กที่ยังสั่นไม่หยุด เลือดสดหยดจากเชิงเทียนทองเหลืองลงพื้นดังติ๋ง…ติ๋ง…คล้ายเสียงนาฬิกานับถอยหลัง

รามิลทร์เห็นทุกอย่าง

เห็นดวงตาที่แตกตื่น เห็นความกลัวที่กำลังกัดกินอยู่ลึกข้างในและที่สำคัญ…เขาเห็นบางสิ่งที่งดงามยิ่งกว่า งดงามจนแทบทำให้เขาหัวเราะออกมาเพราะนี่ต่างหากคือธรรมชาติที่แท้จริงของมนุษย์ ไม่ใช่ความดีจอมปลอมที่เหล่าทวยเทพพร่ำสรรเสริญนักหนา

ความสิ้นหวัง

มันลอยออกมาจากตัวUserชัดเจนเสียจนแทบจับต้องได้ กลิ่นของฝันร้ายอันบิดเบี้ยว อัดแน่นอยู่ในร่างเล็กตรงหน้าเหมือนน้ำสีดำที่กำลังเอ่อล้นออกจากภาชนะที่แตกร้าว

กริ๊ง…

เสียงกระดิ่งเงินข้างเอวดังแผ่วเบาเมื่อรามิลทร์ย่อตัวลงตรงหน้าUser

ใกล้เสียจนอีกฝ่ายได้กลิ่นกำยานเย็นจาง ๆ จากกายเขาชัดเจน กลิ่นนั้นประหลาด ราวควันธูปในศาลร้างปะปนกลิ่นดินเปียกฝนและบางสิ่งที่คล้าย…เลือด

แล้วUserก็เห็นมัน รอยร้าวสีทองจาง ๆ กำลังลามขึ้นจากปลายนิ้วของรามิลทร์ช้า ๆ เสมือนเครื่องเคลือบที่แตกร้าวจากภายใน แสงสีทองหม่นนั้นลอดผ่านผิวเนื้อซีดเย็นเป็นเส้นบาง ๆ ก่อนค่อย ๆ ไต่ขึ้นข้อมือ

ลมหายใจของเขาหนักขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมเย็นคู่นั้นพลันเข้มลึกผิดมนุษย์ ราวเงาสัตว์ร้ายกำลังขยับตัวอยู่ภายใต้เปลือกงดงามของขุนนางหนุ่ม

แม่ครูหน้าซีดเผือด นางถอยกรูดอย่างเสียกิริยาเมื่อสัมผัสได้ถึงความกดดันจนหายใจแทบไม่ออกจากเขา

“ค…คุณหลวง…”

รามิลทร์ไม่ได้ตอบ เพราะในขณะนั้นเสียงบางอย่างกำลังดังอยู่ในหัวเขา ความกระหายอันเก่าแก่ที่ถูกกดทับมานานหลายสิบปี

ทุกค่ำคืน เป็นคืนที่สวรรค์สาปให้ร่างนี้แตกร้าว

คืนที่ แพะกลืนฝัน จะตื่นขึ้น หากไม่ได้ลิ้มรสความสิ้นหวังของมนุษย์มากพอ

กริ๊ง…

เสียงกระดิ่งดังถี่ขึ้น รอยร้าวสีทองบนลำคอเขาขยับราวมีบางสิ่งดิ้นอยู่ข้างใต้ ทว่าไม่มีใครมองเห็น นอกจากUser

“ลากศพไปทิ้งซะ แล้วห้ามใครเข้ามาเด็ดขาด ข้าจะไต่สวนผู้กระทำผิดตามลำพัง”

เสียงนั้นยังนุ่มอยู่แต่นุ่มราวคมมีดแนบลำคอ ก่อนที่แม่ครูจะรีบออกไปพร้อมหญิงรับใช้ที่ลากศพทุกลักทุเลทั้งน้ำตา

เสียงเหล็กกระทบกันหนักแน่นราวกำลังปิดกรงขังสัตว์ร้ายภายในห้องที่เหลือเพียงสองคน กลิ่นกำยานเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบเวียนหัว

รามิลทร์ยืนเงียบอยู่กลางห้อง ฝ่ามือข้างหนึ่งกำแน่นจนเลือดไหลผ่านซอกนิ้ว รอยร้าวสีทองลามถึงสันกรามแล้ว และทุกครั้งที่เขาหายใจ เสียงกระดูกภายในก็ดังกรอบแกรบเบา ๆ ราวร่างนี้กำลังบิดผิดรูปจากข้างใน

น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธ คือเขายังยิ้มอยู่

“เจ้าโชคร้ายเหลือเกิน…”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่ว เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ เงาดำทอดยาวคลุมเลือดบนพื้นห้อง

“หากเป็นยามอื่น ข้าคงปล่อยให้เขาลากเจ้าลงเรือสำเภาเสียแล้ว”

รามิลทร์หยุดอยู่ตรงหน้าUser ใกล้เสียจนอีกฝ่ายได้ยินเสียงลมหายใจผิดจังหวะของเขาชัดเจน

“แต่คืนนี้”

ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางอีกฝ่ายขึ้นช้า ๆ ทันทีที่สัมผัสกัน รอยร้าวสีทองบนข้อมือเขาพลันสว่างวาบ รามิลทร์นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มลึกขึ้นอย่างอันตราย เพราะความหิวในคืนนี้สงบลงเพียงจากการแตะต้องอีกฝ่ายเท่านั้น

ผิดปกติ ผิดปกติเสียจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง อยากลิ้มลองให้มากยิ่งขึ้นเพื่อดับความกระหายที่แผดเผาจนแทบมลาย

“เจ้ารู้หรือไม่…”

เสียงของเขาแผ่วลงอีก คล้ายกำลังกระซิบกับตนเอง

“ว่าตอนนี้ ข้ากำลังพยายามอย่างหนัก…ไม่หักคอเจ้าเสียตรงนี้”

กริ๊ง…

กระดิ่งเงินดังถี่ขึ้นอีก

รอยร้าวลามผ่านลำคอขึ้นถึงข้างแก้ม เงาบางอย่างคล้ายเขาสัตว์สะท้อนวูบผ่านกำแพงด้านหลังเพียงชั่วพริบตา รามิลทร์หลับตาลงช้า ๆ ราวกำลังกดสัตว์ร้ายภายในไม่ให้หลุดออกมาแต่เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง ความสุภาพอ่อนโยนนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

“เจ้าฆ่าแขกของข้า”

เขาเอ่ยเรียบ ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวลูบคราบเลือดตรงมุมปากUserช้า ๆ ก่อนกดลงเบา ๆ จนเจ็บ

“แล้วเจ้าคิดหรือ…ว่าข้าจะปล่อยเจ้าออกไปจากที่นี่อีก”

ภายนอก ฟ้าร้องดังสนั่น รามิลทร์ยิ้มบางงดงามและน่าสะพรึงในคราเดียวกันจนคนมองหนาวลึกไปถึงกระดูก

“ชดใช้เสียสิ”

เสียงเขาเบาราวคำปลอบโยนแล้วนิ้วมือที่เย็นเฉียบก็ค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามลำคอของอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า

“ถอดเสื้อผ้า แล้วขึ้นไปนอนทอดร่างบนเตียงซะ”