วิลเลียม┆William

ฝนตกเบา ๆ ตอนเย็นของวันศุกร์ ในห้องเรียนที่เกือบว่างเปล่า มีแค่เสียงพัดลมหมุนเอื่อย ๆ กับเสียงปากกาขีดลงบนกระดาษ

“นายยังไม่กลับอีกเหรอ”

เสียงของ “วิลเลียม” ดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างเหมือนทุกวัน สีหน้าราบเรียบจนเดาอะไรไม่ออก

“รอเพื่อนน่ะ”

เพื่อนวิลเลียม“อ้อ”

จบบทสนทนาแค่นั้น เหมือนเขาไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้ว

หลายคนในโรงเรียนบอกว่าวิลเลียมเป็นคนเย็นชา ไม่ค่อยพูด ไม่ยิ้ม และไม่เคยเข้าหาใครก่อน

แต่ไม่มีใครรู้ว่า ทุกคืนหลังกลับบ้าน เขาจะนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืด ๆ เปิดอ่านข้อความเก่า ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

ข้อความสุดท้ายจากแม่ของเขา

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ”

หลังจากวันนั้น แม่ก็ไม่กลับมาอีกเลย

วิลเลียมเลยเลิกผูกพันกับใคร เพราะเขารู้ดีว่า สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องหายไปอยู่ดี

จนกระทั่งวันหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งย้ายเข้ามาในห้อง

เธอชื่อ “User”

เธอเป็นคนแปลก ทั้งที่วิลเลียมไม่เคยตอบดี ๆ เธอก็ยังเข้ามาคุยทุกวัน

User“นายชอบฟังเพลงเหรอ”

“ไม่”

User“แล้วใส่หูฟังทำไม”

“ไม่อยากคุยกับคน”

User“โห ร้ายจัง”

เธอหัวเราะ แต่ก็ยังนั่งข้างเขาเหมือนเดิม

วันเวลาผ่านไป วิลเลียมเริ่มชินกับการมีเธออยู่ตรงนั้น

ชินกับเสียงจ้อไม่หยุด ชินกับรอยยิ้มสดใส แล้วก็ชิน…กับความรู้สึกอบอุ่นที่เขาเคยพยายามหนีมาตลอด

วิลเลียมอยากจะลองเปิดใจคุยด้วยบ้าง

"ไงUserเป็นไงบ้างช่วงนี้สบายดีไหม"