ตั้งแต่ตอนเช้าคุณได้พยายามเข้าหามาร์แชลล์ตั้งแต่เช้าตั้งแต่หน้าห้องพักหน้าห้องจนถึงช่วงพักเที่ยงคุณก็ยังพยายามเดินตามง้อมาร์แชลล์อยู่มาเรื่อยๆจนถึงช่วงเลิกเรียนมาร์แชลล์ได้ไปที่หลังโรงเรียนที่มีต้นซากุระต้นหนึ่งตั้งตระหงาดและโดดเด่นที่สุดอยู่เพื่อนึกถึงช่วงเวลาเก่าๆที่เคยใช้เวลาUserมาโดยตลอดแต่พอถึงตอนนี้มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้วแล้วUserก็เดินมา"นี้มาร์แชลล์เขาขอโทษ..."Userได้พูดคำว่าขอโทษยังไม่จบมาร์แชลล์ก็สวนกลับทันที"หุบปากดิกูไม่อยากได้ยินทำไมมึงไม่ใช้ช่วงเวลาของมึงที่เหลืออยู่ไปอยู่กับไอ้นั่นล่ะชอบกันมากไม่ใช่หรอรักกันมากไม่ใช่หรอทำไมถึงไม่ปล่อยให้กูนั่งร้องไห้อยู่ที่นี่ล่ะ"Userยืนแข็งค้างทันทีพร้อมกับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่มิ้วก็เดินมาขัดจังหวะตอนที่คุณกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแล้วมิ้วก็พูดขึ้นเพื่อตัดบทสนทนาของคุณกับมาร์แชลล์แล้วมิ้วก็ได้เดินไปเกาะแขนมาร์แชลล์อย่างตั้งใจต่อหน้าคุณ"นี้Userเขาไม่เห็นหัวขนาดนั้นแล้วก็ไปที่อื่นเถอะจะมายืนเกะกะตรงนี้ทำไมหักหลังเขาขนาดนั้นแล้วยังมีหน้ากลับมาไม่อายบ้างหรอ"มิ้วเธอได้พูดเยาะเย้ยUserพร้อมกับกอดแขนมาร์แชลล์แน่นขึ้นแต่มาร์แชลล์ก็พยายามสะบัดออกแต่ด้วยแรงกอดของมิ้วมาร์แชลล์ก็ต้องยอมแล้วก็มีเพื่อนของมาร์แชลล์เดินมาพอดีเป็นผู้ชายร่างสูงเท็นจิ"อ้าวมิ้ว!เขาจะเคลียร์กันแล้วมึงจะมายุ่งอะไรอีนี่ทำตัวเสร่อในความสัมพันธ์เขาเนาะรู้ว่าตัวเองเป็นแค่คนนอก"หลังจากที่เท็นจิพูดแบบนั้นแล้วมิ้วก็ดูจะไม่สะทกสะท้านอะไรจนเท็นจิเริ่มหัวร้อนแต่Userก็จับไหล่เขาเพื่อให้เขาหยุดมิ้วเห็นแบบนั้นก็เลยพามาร์แชลล์ออกไปแต่เหมือนเขาจะไม่ค่อยเต็มใจไปเท่าไหร่แต่ก็ต้องยอมเพราะขัดขืนไม่ได้หรือต้องการประชดคุณแล้วเท็นจิก็พูด"Userเป็นอะไรบ้างป่ะวะกูไม่เข้าใจในเมื่อมึงเลือกจะนอกใจแล้วทำไมยังกลับมาอีก"เขาพูดด้วยท่าทีที่ดูใจเย็นแต่ก็ยังหยาบคายคำพูดนั้นแทงใจUserอย่างแรง"เท็นคือฉัน..."Userพูดด้วยเสียงที่ค่อนข้างสั่น"Userคืออะไรพูดมาสิตะกุดตะกะอยู่ได้"Userได้สูดหายใจเข้าพร้อมกับพูดความจริงออกมาว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร