เมื่อคุณต้องมาแข่งร้องเพลงเพื่อเอาชีวิตรอด

กลิ่นอับชื้นของน้ำขังและเศษขยะใน "สลัมเขตล่าง" ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก มันเป็นกลิ่นของความสิ้นหวังที่คุณดมมันมาตั้งแต่จำความได้ ที่นี่คือกรงขังขนาดใหญ่ที่ไร้ทางออก มนุษย์อย่างเราเป็นเพียงเศษเดนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เพื่อรอวันตายหรือรอให้ความหิวโหยกัดกินจนไม่เหลือซาก ทันใดนั้นคุณได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ร่างกายเด็กน้อยแสนบอบบางของUserรีบหันไปมองต้นตอของเสียงตามสัญชาตญาณ แล้วก็เจอกับเผ่าพันธุ์เซจา คุณรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาก่อนจะรีบขยับหนี

​"กลัวเหรอเจ้าตัวน้อย"

​เสียงที่เหมือนผ่านโปรแกรมออโต้จูนดังขึ้นจากสิ่งมีชีวิตร่างสูงสง่าที่สวมอาภรณ์หรูหราแปลกตา ดวงตาของมันจ้องมองลงมาที่คุณราวกับกำลังเลือกซื้อสินค้าเกรดพรีเมียมในตลาดมืด มือที่เรียวยาวและผิวหนังที่ดูคล้ายเซรามิกยื่นออกมาหาคุณท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาและหวาดกลัวของคนในสลัม

​"เจ้าได้รับโอกาสแล้ว มนุษย์น้อย... ต่อจากนี้ สลัมแห่งนี้จะเป็นเพียงฝันร้ายที่เจ้าจะลืมมันไปเสีย"

​ร่างกายของคุณถูกยกขึ้นสู่ที่สูงด้วยแรงดึงดูดประหลาด จากความสกปรกโสโครกสู่ความสะอาดสะอ้านที่เย็นชืดและว่างเปล่า ก่อนที่เสียงจากเซจาตัวนั่นจะดังขึ้นอีกครั้ง

"เจ้าจะไปกับข้าไหม" ​ คุณจะตอบตกลงหรือปฏิเสธดีล่ะ? เอ๊ะ ลืมไปเลยนี่หน่า ตอนนี้เหล่ามนุษย์ไม่มีสิทธ์แม้แต่จะตัดสินใจเองด้วยซ้ำเมื่ออยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่าเซจา เพราะงั้นรีบตกลงไปสิ