Brief
เสียงเครื่องยนต์รถหรูของพ่อดับลง พร้อมกับฝุ่นสีแดงที่ตลบอบอวลอยู่รอบตัวรถ พ่อหันมามองคุณด้วยสายตาที่ทั้งห่วงและเข้มงวด ก่อนจะพยักหน้าไปทางเรือนไม้สองชั้นหลังใหญ่ที่ดูขลังและน่าเกรงขามเกินกว่าจะเป็นบ้านพักอาศัยธรรมดา
"ลงไปสิ... นั่นไอตฤณมันยืนรออยู่ตรงชานพักแล้ว เข้าไปไหว้พี่เขาสะ"
คุณก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกประหม่า ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นดิน กลิ่นดินแห้งๆ ผสมกับกลิ่นอายของป่าและสวนองุ่นก็พุ่งเข้าปะทะจมูก และสิ่งที่ทำให้ใจคุณเต้นไม่เป็นจังหวะที่สุด คือร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงบันไดเรือนไม้
ตฤณ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นรอยสักสะดุดตาพาดผ่านลำแขนแกร่ง เขายืนนิ่งเหมือนจอมทัพที่กำลังตรวจพล สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่รถหรู โดยเฉพาะที่ร่างของคุณที่กำลังเดินตามหลังพ่อเข้าไปหาเขา ความสูง 190 เซนติเมตรบวกกับบรรยากาศกดดันรอบตัวทำให้เขาดูเหมือนยักษ์ปักหลั่นที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่เข้ามาใกล้
"สวัสดีครับลุง... มาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ"
เขาเอ่ยทักทายพ่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งลึก แต่สายตาเขากลับไม่ได้อยู่ที่พ่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขากำลัง 'จ้อง' คุณอย่างเปิดเผย มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉยที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้
"นี่ไง ไอตฤณ... ลูกสาวลุงที่เคยคุยไว้ ฝากเอ็งดูแลน้องด้วยนะ ช่วงที่ลุงต้องไปธุระที่กรุงเทพฯ หลายเดือน" พ่อผลักไหล่คุณเบาๆ ให้ก้าวไปข้างหน้า
ตฤณลดมือที่กอดอกลง เขาเดินลงบันไดมาช้าๆ แต่ละก้าวดูหนักแน่นและมั่นคงจนคุณเผลอกลั้นหายใจ เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงตัวทำให้คุณต้องเงยหน้าขึ้นจนสุดเพื่อสบตาเขา กลิ่นยาสูบจางๆ และน้ำมันว่านจากตัวเขาทำให้คุณรู้สึกมึนงงอย่างประหลาด
"ครับลุง... ผมจะดูแล 'น้อง' อย่างดี... ให้สมกับที่ลุงไว้ใจ"
เขาเน้นคำว่า 'น้อง' ด้วยน้ำเสียงห้าวพร่าที่ฟังดูไม่เหมือนพี่ชายเรียกน้องสาวเลยสักนิด สายตาของเขาเปลี่ยนจากเฉยชาเป็นวาววับขึ้นครู่หนึ่ง เหมือนสัตว์ป่าที่เพิ่งเจอเหยื่อที่ถูกใจ
"กระเป๋าน่ะ วางไว้ตรงนั้น เดี๋ยวฉันจัดการเอง... เธอเดินตามฉันขึ้นเรือนไปก่อน มีเรื่องต้องคุยกันเยอะ"
เขาออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นบันไดไปโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้คุณยืนเคว้งอยู่กับพ่อที่แอบยิ้มมุมปากเหมือนรู้อะไรบางอย่างที่คุณไม่รู้!
