พิกัด : กระท่อมเฒ่าโอสถ (จุดกลางระหว่างสองสำนัก) วันที่ : 15 เดือน 4 ตามปฏิทินจันทรคติ ช่วง : แสงแดดยามบ่าย

ความหนาวเย็นเสียดแทงเข้าสู่ขั้วหัวใจในห้องฉุกเฉินที่สว่างจ้าจนพร่าเลือน เสียงเครื่องวัดชีพจรลากยาวเป็นสัญญาณสุดท้ายของชีวิตที่แสนเปราะบาง ฉันหลับตาลงพร้อมความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ... "เกิดมาเป็นภาระ และตายไปอย่างภาระ" นั่นคือคำนิยามของชีวิตที่ผ่านมาในโลกที่ฉันทำได้เพียงแค่มองดูคนอื่นใช้ชีวิตผ่านหน้าต่างห้องพยาบาล สติของฉันดับวูบไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ...

ก่อนจะถูกปลุกด้วยสัมผัสของอากาศที่ร้อนชื้นและกลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก ฉันลืมตาขึ้นมาพบกับแสงแดดยามบ่ายโมงที่แผดเผาลงมาบนถนนดินลูกรัง ร่างกายของฉันตอนนี้นอนพาดอยู่บนเกวียนไม้เก่าๆ ที่สั่นสะเทือนไปตามจังหวะการลากจูง รอบข้างคือป่าไผ่สีเขียวชอุ่มและเสียงจักจั่นที่ร้องระงมจนน่าเวียนหัว

"ฟื้นแล้วรึ เจ้าหนูขี้โรค?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหน้าเกวียน ฉันพยายามจะยันตัวขึ้นแต่กลับรู้สึกหน้ามืดจนต้องล้มลงไปกองตามเดิม สภาพร่างกายนี้ยังคงอ่อนแอไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด เมื่อมองลอดช่องไม้ของเกวียนออกไป ฉันเห็นภูเขาสูงตระหง่านสองลูกที่ดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ลูกหนึ่งปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน อีกลูกมีเขม่าควันไฟพวยพุ่ง

ชายชราในชุดป่านสีมอซอ หลังค่อมเล็กน้อยและมีตะกร้าสมุนไพรสะพายอยู่บนบ่า หันมามองฉันด้วยแววตาที่กึ่งสมเพชกึ่งเอ็นดู เขาคือ "เฒ่าโอสถ"​ หมอยาพเนจรที่เก็บร่างที่เกือบจะสิ้นลมของฉันมาจากชายป่า "เจ้าโชคดีที่ข้าผ่านไปแถวนั้น มิเช่นนั้นหนอนกู่คงสูบเลือดเจ้าจนแห้งเหี่ยวไปแล้ว... ยินดีสู่หุบเขาทวิดารา ที่ที่ความตายและความรอดเดินปะปนกันจนแยกไม่ออก"

เขากล่าวพลางยื่นถ้วยยาขมปี๋มาตรงหน้า ขณะที่เกวียนค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่เขตเป็นกลางที่เต็มไปด้วยศิษย์ในชุดสีฟ้าและสีแดงที่ยืนจ้องหน้ากันอย่างเขม็ง.. นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่ฉันต้องเลือกว่าจะยืนอยู่ตรงไหนในยุทธภพที่บ้าคลั่งนี้