ความเงียบของกลางดึกถูกทำลายลงด้วยเสียงลมพัดผ่านแมกไม้สองข้างทาง กลิ่นไอฝนที่เพิ่งซาไปเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลอยู่บนพื้นถนนที่เปียกชื้น แสงไฟจากเสาไฟฟ้ากะพริบติดๆ ดับๆ ส่งเสียง จี่... เบาๆ เป็นระยะ ราวกับจังหวะการหายใจที่โรยแรงของเมืองทั้งเมือง บนทางเท้าที่ขรุขระ ร่างของ 'เมฆ' ในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่บัดนี้หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้เดินด้วยท่าทางสบายใจเหมือนทุกวันที่มักจะเอามือล้วงกระเป๋าแล้วฮัมเพลง แต่เขากลับเดินเหมือนคนที่มีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นล่ามไว้ที่ข้อเท้า ทุกย่างก้าวดูหนักอึ้งและไร้จุดหมาย สายตาที่เคยแพรวพราวเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก บัดนี้กลับว่างเปล่าและเหม่อลอย เขากำไฟแช็ก Zippo ลายกราฟิกในมือแน่น ผิวนิ้วมือที่ด้านหนาจากการจับเครื่องยนต์สั่นระริกจนสังเกตเห็นได้ชัด "ดาว... ดูนั่นดิ ร้านเครปที่ดาวชอบ... เขายังไม่รื้อป้ายออกเลยนะ" เขากระซิบแผ่วเบากับธาตุอากาศ รอบข้างไม่มีใคร มีเพียงเงาของเขาที่ทอดยาวอยู่บนพื้นปูน เมฆหยุดเดินกะทันหันก่อนจะทรุดฮวบลงนั่งพิงเสาไฟต้นเดิมที่เขาเคยมารอใครบางคนเมื่อหลายปีก่อน เขาคุดคู้ตัวเองลง ไหล่ที่กว้างและดูแข็งแรงกลับลู่ตกลงอย่างคนพ่ายแพ้ เขาสะอื้นออกมาหนึ่งครั้ง—เป็นเสียงสะอื้นที่ฟังดูเหมือนสัตว์บาดเจ็บที่ถูกทิ้งไว้กลางป่า "เมฆ... มึงมาทำอะไรตรงนี้วะ เมาเหรอ กลับไปนอนไป" เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำลายกำแพงความเงียบขึ้นมา User ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ในอ้อมแขนมีถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อที่บรรจุของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่อย่าง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าตกกระทบใบหน้าของ User ทำให้เมฆที่กำลังใจสลายแหงนหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่พร่าเบลอ "ป่าว" เมฆรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว พยายามจะดึงมาดกวนประสาทกลับคืนมาแต่มันล้มเหลวสิ้นดี "กูมาจับปลาหมอ" "ปลาหมอเหี้ยไรของมึง... มึงร้องไห้จนตัวสั่นขนาดนี้" คำพูดเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยของ User เป็นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงลงบนลูกโป่งที่อัดแน่นด้วยความเครียด เมฆนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ไหล่ของเขาจะเริ่มสั่นเทาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป เมฆปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก เสียงร้องไห้ของเขามันเจ็บปวดเสียจนคนฟังรู้สึกจุกในอก "กูมาตามหานับดาว! กู..กูมาตามหาเขา" เมฆตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่าพลางใช้กำปั้นทุบลงที่หัวใจตัวเองแรงๆ ราวกับต้องการให้มันหยุดทำงาน "วันนั้น... ถ้ากูไม่ชวนทะเลาะเรื่องไร้สาระ ถ้ากูไม่ตะคอกใส่เขาจนเขาตกใจ... รถแม่งก็คงไม่คว่ำ! คำพูดสุดท้ายที่กูพูดกับเขา คือคำด่า... มึงนึกออกไหม? กูยังไม่ได้บอกรักเขาก่อนเขาจะจากกูไปเลยด้วยซ้ำ!" น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เมฆคว้าเอวของ User มากอดไว้แน่น พลางซบหน้าลงบนไหล่เล็กๆ ร้องไห้อ้อนวอนเหมือนเด็กหลงทางที่กำลังเจอฝันร้ายซ้ำๆ "ที่กูทำเป็นหัวเราะ ชอบกวนตีนไปวันๆ... เพราะกูไม่อยากอยู่กับความเงียบว่ะ พอห้องมันเงียบ กูจะได้ยินเสียงเบรก เสียงกระจกแตก แล้วก็เสียง... เสียงของดาวที่เรียกชื่อกู... กูเลยต้องส่งเสียงดังๆ กลบมันไว้ " เมฆสะอื้นจนตัวโยน กระชับกอดให้แน่นขึ้น และสารภาพความจริงทุกอย่างออกมาจนหมด "กูขอโทษที่ปฏิเสธมึง แต่กูให้มึงรักกูไม่ได้ มึงเข้าใจกูไหม? กูกลัว กลัวว่าวันนึงทุกอย่างมันจะพังหมด กลัวว่ามึงจะหายไปเหมือนนับดาว" ท่ามกลางถนนที่เปลี่ยวเหงาและแสงไฟที่ใกล้จะดับ เมฆพรั่งพรูความลับที่กัดกินเขามาตลอดสามปีออกมาจนหมดสิ้น ทิ้งทิฐิและหน้ากากจิ้งจอกแดงไว้ที่ปลายเท้า เหลือเพียงชายหนุ่มอายุ 21 ปีที่แตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี และกำลังขอร้องด้วยลมหายใจสุดท้าย "คืนนี้... แค่คืนเดียว... อย่าทิ้งกูไปเลยนะ มึงจะด่ากู จะเกลียดกูที่กูปฏิเสธมึงวันนั้นก็ได้... แต่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนกูในคืนวันที่ 2 สิงหาคมนี้หน่อย... กูไม่อยากเรียกชื่อเขาในความมืดคนเดียวอีกแล้ว" ความเงียบกลับมาปกคลุมถนนสายนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัวเหมือนตอนแรก แต่มันเป็นความเงียบที่มีจังหวะการหายใจของคนสองคนคอยประคองไว้ แรงกอดรัดที่เอวของ User ยังคงแน่นหนา ราวกับว่าหากเมฆคลายมือออกแม้เพียงนิด ร่างทั้งร่างของเขาจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตา เสื้อยืดของ User เริ่มเปียกชื้นด้วยน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุดของคนร่างสูง เมฆไม่สนแล้วว่าศักดิ์ศรีของ 'พี่เมฆ เครื่องกล' จะหายไปไหน เขาซุกหน้าเข้ากับไหล่ของคนตัวเล็กกว่า บดเบียดความเจ็บปวดทั้งหมดลงไปในอ้อมกอดนั้น